Thursday, July 22, 2010

தமிழர்க்கோர் கடிதம்


நேற்று மாலை பொழுதுபோகலையேனு மாடிப்பக்கம் போனேன். லேசான தூறல்,குளிரிந்த காற்று, வானம் கொஞ்சம் உறுமிக்கொண்டு வேறு இருந்தது..அப்போது தான் மேலே அதை பார்த்தேன்.முதலில் பறவை என்று தான் நினைத்தேன். தாழ்வாக கீழே என்னை நோக்கி பறந்து வரவும் தான் காகிதம் என்று தெரிந்ததது. கையில் அந்த காகிதம் வந்து அகஸ்மாத்தாய் படர்ந்தது. அக்கம்பக்கம் பார்த்தேன் யாரும் இருப்பதாய் தெரியவில்லை. அது ஒரு கடிதம். படிக்க ஆரம்பித்தேன்.

அன்புள்ள தமிழர்க்கு,

வணக்கம். நலமாய் உள்ளீரா?? தமிழ் செம்மொழியானதை ஒட்டி மகிழ்ச்சியில் திளைத்து போயிருப்பீர்கள். அதுவும் செம்மொழி மாநாடெல்லாம் நடத்தி முடித்து ,ஒரு வார விடுப்பெல்லாம் பெற்று கொஞ்சம் களைத்தும் போயிருப்பீர்கள்.பக்கத்து தீவில் இதே செம்மொழியை பேசுவோர் கருவறுக்க பட்டார்களே?? எனக்கேட்டால் ,'அரசியல் பேசாதீர்' என்பீர்கள். உங்களை பொருத்தவரை செய்திதாள்களில் பிணக்குவியல்களை பார்த்து 'உச்' கொட்டுவதே உச்சகட்ட மனிதாபிமானம். பாவம் நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள்... உங்களுக்கு நித்யானந்தரை திட்டவும்,நயன்தாராவின் காதலை பற்றி பேசவுமே நேரம் சரியாய் இருக்கிறது. அதுவம் உங்க நேரமின்மை காரணமாக ஒட்டுச்சாவடிக்கு உங்களை வரவைக்க கட்சிகள் கூட 'ஆயிரங்களை' தள்ள வேண்டியிருக்கிறது.



தெருவில் காய்கறிகாரனிடம் உயிரைக்கொடுத்து பேரம் பேசுவீர்கள். ஆனால் 'Multiplex'களில் ஒரு சமோசாவை நூறு ரூபாய்க்கு பெருமையாய் வாங்கி சாப்பிடுவீர்கள். பாரதியார் பாடல்களை பரீட்சைகளில் மதிப்பெண் பெறவும்,மேடைகளில் பேசும்போதும் உபயோகப்படுத்துவீர்கள்.வள்ளுவருக்கு சிலை வைப்பீர்கள். குஷ்புவுக்கு கோயிலே கட்டுவீர்கள். தமிழில் 'ழ'கரத்தை தப்பாக உச்சரித்து பெருமையாய் சிரிப்பீர்கள்,எவராவுது ஆங்கிலத்தில் is,was களில் சொதப்பினால் 'பட்டிக்காட்டான்' என்று கேலி பேசுவீர்கள். இந்தியா ஒலிம்பிக்கில் ஆப்பு வாங்குவதை பார்த்து கோபப்படுவீர்கள்.ஆனால் உங்கள் பிள்ளைகளை 'விளையாட போன காலை உடைச்சிருவேன்' னு அதட்டுவீர்கள்.உங்கள் வீட்டுக்குழாய்களில் தண்ணீர் வரலேனாலும் எல்லாம் இந்த 'I.T'னால் தான் என குறைப்பட்டுக்கொல்வீர்கள்.தெருவிளக்கு நின்று போனால் கூட போய் புகார் செய்யமாட்டீர்கள்,ஆனால் தி.மு.க வும் அ.தி.மு.க வும் நாட்டை சீரழித்து விட்டதாக வாய் கிழிய பேசுவீர்கள். கடவுளே உங்கள் தொகுதியில் போட்டியிட்டாலும் உங்க ஜாதிக்காரருக்குத்தான் தான் ஓட்டுபோடுவீர்கள்.

'சுறா'களையும்,'அசல்'களையும் கேலி செய்து குறுஞ்செய்திகளும்,மின்னஞ்சல்களும் அனுப்புவீர்கள். 'அப்போ ஏம்பா 'கன்னத்தில் முத்தமிட்டால்', 'அன்பே சிவம்' லாம் ஓடல' னு கேட்டா பதில் சொல்ல மாட்டீர்கள். சமீபத்தில் தென் ஆப்ரிக்காவில் நடந்த கால்பந்து உலகக்கோப்பை போட்டியில் 'Vuvuzela' என்ற வாத்திய கருவி காதுகளுக்கு எரிச்சல் தருவதாய் உலகமே கொக்கரித்தது.அது எங்கள் பாரம்பரியம் அதை தடை செய்ய முடியாது என ஆப்பிரிக்கர்கள் உறுதியாய் நின்றார்கள். கடைசியில் உலகம் முழுக்க அந்த வாத்தியம் பிரபலமானது தனிக்கதை. ஆனால் நீங்களோ உங்களின் வேட்டி,சேலை,மண் குவளைகள்,சிலம்பாட்டம்,நாட்டுப்புற பாட்டுக்கள்,சிற்பங்கள் என எல்லாத்திற்கும் இறுதி அஞ்சலி செலுத்தி நிறைய நாட்கள் ஆகிறது.

உங்கள் பிள்ளைகளை அடுத்த வீட்டு பிள்ளைகளுடன் ஒப்பிட்டு கொண்டே இருப்பீர்கள். இளநீர் உங்கள் தொண்டைகளில் இறங்குவதில்லை,கோக்களும் பெப்சிகளும் பெருமை பொங்க பருகுவீர்கள். பொழுது போகாத போது யாருக்காவுது 'டாக்டர்' பட்டம் கொடுப்பீர்கள்.கண்ணகி சிலையை வைத்து கபடி விளையாடுவீர்கள். யார் 'எதுகை.மோனையில்' பேசினாலும் கை தட்டுவீர்கள். உங்களில் பாதி பேருக்கு தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தே தெரியாது.வந்தாரை வாழ வைப்பீர்கள்,இங்கேயே இருப்பவர்களுக்கு ஆப்பு வைப்பீர்கள். யாராவுது ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்க்கும் பட்சத்திலாவுது புறநானூற்றையும்,தொல்காப்பியத்தையும் படித்து உங்கள் வரலாற்றையும்,பண்பாட்டையும் தெரிந்து கொள்ளுங்கள்.

கடிதம் படித்து முடித்தவுடன் எனக்கு கோபம் தலைக்கேறியது.நரம்பு புடைத்தது.கண்கள் சிவந்தது. இருப்பினும் அந்த நேரத்தில் 'தமிழகத்தின் செல்ல குரலுக்கான தேடல்' தொலைகாட்சியில் நடந்து கொண்டிருந்ததால் வீட்டை நோக்கி ஓடினேன்.







Thursday, July 15, 2010

நான் அவனில்லை!!!!!







கிட்டத்தட்ட நான் பிறந்த நாள் முதலாகவே எனக்கு இந்த பிரச்சனை இருந்து வருகிறது. யாராவுது அவசரப்பட்டு 'அகத்துக்கீரை சாப்பிடு!!! அவிச்ச முட்டை சாப்பிடு!!!' என அறிவுரைக்கு முயலாமல் ,கொஞ்சம் என் சங்கடத்தை சாவகாசமாய் கேளுங்களேன்.உலகில் பெரும்பாலும் எல்லா விசயங்களுமே இன்னொன்றை ஒத்து இருப்பதாய் ஒரு தோற்றம் இருக்கும். ஏன் மனிதரில் கூட ஒரு வரை போல் ஏழு பேர் இருப்பதாய் சொல்லுவார்கள். எனக்கென்னமோ என்னை மாதிரி 7000 பேரு உலகத்தில உலாவுறாங்கனு தோணுது. முன் பின் தெரியாத ஒரு சிலர் பொது இடங்களில் என்னை பார்ப்பார்கள், உற்று நோக்குவார்கள் ,கண்ணை சுருக்குவார்கள் பின்பு 'நீங்க அவர் தானே??' என எதோ ஒரு பேரை சொல்லுவார்கள். நான் இல்லை என மறுத்த பின்னும் எதோ சந்தேகத்திலேயே விடைபெற்றுப்போவார்கள். இதிலென்ன சங்கடம் ?? என்கிறீர்களா.. இது ஒருமுறை,இருமுறை நடக்கும் சம்பவம் இல்லை. எனக்கு தினசரி நிகழ்ச்சி இது.


போன வாரத்தில் ஒரு நாள் இரவு ஓட்டலில் சாப்பிட்டுவிட்டு, வெளியேறும் போது ஒரு வயதான அம்மா 'ஆனந்த்' என அழைத்தார். அந்த அம்மாவுக்கு வயது ஐம்பதை தாண்டி இருக்கும். நான் ஏதும் சொல்லாமல் அமைதியாய் நின்று கொண்டிருந்தேன்.மீண்டும் ஒருமுறை 'ஆனந்த்' என கூப்பிட்டுகொண்டே என் மேசை அருகே வந்தாள். பக்கத்தில் என்னை பார்த்ததும், எனக்கும் அந்த கடன்கார ஆனந்துக்கும் உள்ள எதோ ஒரு வித்தியாசம் அந்தம்மா கண்ணில் பட்டுத்தொலைந்திருக்க வேண்டும். 'ஐயோ சாரி பா'என சொல்லிக்கொண்டே அதிர்ச்சியாய் முகத்தை வைத்துக்கொண்டு சிரித்தார். பின்னாலே அந்த அம்மாவுடைய கணவரும் வந்து சேர ,அங்கே நடந்த அந்த கொடுமையான சம்பாஷனை கீழே.


'ஏங்க இந்த பையன பாத்ததும் அப்டியே நம்ம ஆனந்த் மாறியே இருந்துச்சு' .

'ஆனந்து கொஞ்சம் கலருடி' என்றார் அவர். சந்தடி சாக்கில் என் நிறத்தை குத்திக்காட்ட எனக்கு கொலைவெறி தலைக்கேறியது.

'ஆமாங்க..ஆனந்துக்கு மூக்கு ஊசியா இருக்கும்...இந்த தம்பிக்கு கொஞ்சம் சப்பையா இருக்கு..' என அந்தம்மா என் மூக்கையும்,என்னையும் சப்பையாக்கினாள். இதற்கு மேல் அங்கு நின்றிருந்தால் மிச்சமீதி மானமும் மானாவாரியாய் போகும் என்பதால் அங்கிருந்து கிளம்பினேன்.

தூரத்தில் அந்தம்மா தாழ்ந்த குரலில் '.......அதானே ஆனந்து நல்லா சிரிப்பானே... இது சிடுமூஞ்சியாலே இருக்கு...' என சொல்வது தெளிவாய் கேட்டது.

பால்யத்தில் இருந்தே இந்த விளையாட்டு இருந்துவருகிறது. நண்பன் ஒருத்தன் அவனுடைய வீட்டுக்கு அழைத்துச்சென்றான். அவன் தம்பி, தங்கைகளிடமெல்லாம் 'நான் சொல்லல அவன் தான் இவன்...' என அறிமுகப்படுத்தினான். நானும் நம்மை பற்றி ஏதோ பெருமையாய் சொல்லிருக்கிறான் போல என எண்ணிக்கொண்டேன்.கொஞ்ச நேரத்தில் அவனுடைய தம்பி ,'ஆமா அப்டியே இருக்காங்க டா!!!' என்றான். தங்கை ,'அப்டியெல்லாம் ஒண்ணுமில்லை..ஓரளவுக்கு இருக்காங்க..' என்றாள் . எனக்கு பிற்பாடு தான் புரிந்தது. நான் பார்ப்பதற்கு இலங்கை கிரிக்கெட் வீரர் 'சமிந்தா வாஸ்' போல இருப்பேன் என என் நண்பன் பக்கி வீட்டில் சொல்லித்தொலைந்திருக்கிறது. ஆனால் அந்த நேரத்தில் அது கொஞ்சம் பெருமையாய் தான் இருந்தது.

இன்னும் சிலர் இருக்கிறார்கள். அருகில் வந்து எதோ பேர் சொல்லி அழைப்பார்கள், நான் வேற ஆள் என சொல்லியவுடன், பயங்கரமாய் தலையில் கைவைத்து யோசிப்பார்கள். அந்தப்பெயரில் உங்களுக்கு அண்ணன், தம்பி,ஒன்றுவிட்ட சொந்தங்கள் இருக்கிறார்களா?? என விசாரிப்பார்கள். நான் இல்லை என சொன்ன பின்பு ,போனால் போகிறது என ஒரு 'சாரி' சொல்லிவிட்டு போய் விடுவார்கள். போகும் போதும் ரெண்டு மூன்று முறை திரும்பி பார்த்துக்கொண்டே செல்வார்கள். அந்த பார்வை நமக்கே நாம், 'நாம்' தானா என்ற ஒரு மாயையை உருவாக்கும்.



நாம் அடுத்தவர் போல் இருப்பது அப்படி ஒன்றும் மோசமான விஷயம் இல்லை. ஆனால் நான் என் சுயத்தை இழப்பதை எப்போதும் விரும்பவில்லை.எவ்வளவு அசிங்கமாய் இருந்தாலும் நான் நானாகவே இருக்க விரும்புகிறேன்.இன்னொருவராய் அறியப்படும் போது
'நான்' காணாமல் போவதாய் உணர்கிறேன்.அடுத்தவரை என்னில் தேடுவது நெறைய சங்கடத்தை தருகிறது.

ஆட்டோ ஓட்டுனர்கள்,அலுவலக நண்பர்கள்,பக்கத்துக்கு வீட்டுக்காரர்கள், சக பயணிகள் என யாரும் என்னை விடுவதாய் இல்லை. நல்லவேளையாய் இதுவரை போலீஸ்காரர்கள் இது போல் சொன்னதில்லை. என் தலைமுடி,கண், மூக்கு ,குரல் ,நிறம் ஆகியவற்றில் ஏதோ ஒரு சின்ன மாற்றம் செய்தால் நான் அப்டியே அவர்களுக்கு வேண்டப்பட்டவனாகி விடுவதாய் சொல்கிறார்கள். அந்த நேரத்தில் எந்த மாதிரி உணர்ச்சியை காட்ட வேண்டும் என்பதும் எனக்கு புரிவதில்லை. மூன்று மாதம் முன்பு அட்லாண்டா போயிருந்தேன். அப்போதும் இந்த பாசப்போராட்ட்ம் தொடர்ந்தது. கூட வந்து இருந்த நண்பர்கள் மிரண்டு போய் ,'இதுக்கு முன்னாடி அமெரிக்கா வந்திருந்தாயா??' என்றார்கள். 'யோவ் நான் சென்னைய தாண்டினதில்லையா...' என சத்தியம் செய்யவேண்டி இருந்தது. கண்டம் தாண்டி போனாலும் அந்த 'கண்டம்' தொடர்ந்து கொண்டே இருந்தது.

நான் சொல்லிக்கொல்வதெல்லாம் ஒன்றே ஒன்று தான். அந்த 'பாடி காட்' முனீஸ்வரன் மேல சத்தியமா.... நான் அவனில்லை !!!
நான் அவனில்லை !!! நான் அவனில்லை !!!