Saturday, December 8, 2012

அன்புடைமை

  


பத்தாம் கிளாஸ் ஏ செக்சனுக்கு ராவுகாலம் காலைல பத்தரைக்கெல்லாம் ஆரம்பிச்சிரும். பயபுள்ளைக எல்லாம் தமிழ் புக்க எடுத்து வச்சிக்கிட்டு கஞ்சா இழுத்த அகோரிகள் மாதிரி முழிச்சுக்கிட்டுருப்போம்.மொத நாள் நடத்துன பாடத்தை ஒரு ரவுண்ட் கேள்வி கேட்டுட்டுத்தான் மணி ஐயா அன்னைக்கு கடையவே தெறப்பார். அப்டிதான் அன்றைய தினமும் களை கட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு. நாங்க தான் கடைசி பெஞ்ச், அய்யா எப்பவும் தன்னோட கேள்விக்கணைய பின்னாடி இருந்துதான் ஆரம்பிப்பார். பொதுவா கடைசி பெஞ்சில  முரட்டு பீஸ்களா தான் உட்காந்திருப்பாய்ங்க ஆனா எங்க டெஸ்க்ல நாங்க மூனு பெரும் பாவப்பட்ட ஜென்மங்க. கிள்ளி வச்சாலே அழுதுருவோம். எப்பயுமே அய்யா தாக்குதலை எங்ககிட்ட இருந்து தான்  ஆரம்பிப்பார். கேள்விக்கு பதில் சொல்லலேனா வாய்ப்பு அடுத்தவனுக்கு போய்டும்.சொல்லாதவன்லாம் நின்னுக்கிட்டே இருக்கணும். மொத்தமா முடிஞ்சவுடனே, நிக்குற பிரமுகர்களுக்கு கடைசியா சிறப்பு வழிபாடு நடக்கும். அய்யாகிட்ட தர்மடி வாங்கி ஊர  விட்டு ஓடுன கேசுலாம் இருந்துச்சு.

என்னோட பெஞ்ச்ல எனக்கு இடது பக்கம் அம்மு என்கிற அமுதராஜ். வலது பக்கம் ராம்ஜி. இவனுக ரெண்டு பேருக்கும் சுற்றளவு கொஞ்சம் அதிகம்ங்கிறதால ,அஞ்சு பேர் உட்கார வேண்டிய பெஞ்ச்ல மூணு பேரா அடங்கிப்போனோம். அம்மு தான் எப்பவும் எங்க கிளாசுக்கே ஓப்பனிங்
 பேட்ஸ்மேன்.மொத கேள்வி அவனுக்கு தான்.ஆளு எப்பயுமே படிச்சதை  வாய்க்குள்ள முனுமுனுத்துக்கிட்டே இருப்பான்.கேக்குறப்போ நமக்கும் டரியல் ஆகும். ராம்ஜி அடி வாங்குறப்போ கைய எப்டி நீட்டுறதுன்னு மொதவே தற்காப்புகலைக்குள்ள போயிருவான்.நிலவரத்தை அறிய ரெண்டு பேரிடமும் பேசினேன்.

"அம்மு..படிச்சிட்டியா... சரஸ்வதிதேவியே  வெள்ளச்சட்ட ப்ளூ பேண்ட் போட்டுக்கிட்டு ஆம்பள கெட்டப்ல வந்த மாதிரி இருக்கு..."

"மூடுடா..படிக்கல படிக்கலனு சொல்லிட்டு நீ எப்டியாச்சும் தப்பிச்சிருடா.."

"அம்முக்குட்டி சத்தியமா இன்னைக்கு சரியா படிக்கலடா..டேய் ராம்ஜி நீ.."

ராம்ஜி எங்க ரெண்டு பேரையும் ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு ,கையை பீப்பி போல் வைத்து "வடக்குப்பட்டி ராமசாமி ...உ..ஊஊஊஊ......" ன்னான். சிரித்தோம். மணியய்யா சரியாய் வகுப்புக்குள் வந்தார்.  எல்லாரும் மொத்தமாய் எழுந்து "வணக்கம் அய்ய்ய்யா...." னு கோரஸா சொன்னோம்.
மொத்த வகுப்பும் அமைதியானது.எதுவும் பேசாமல் தமிழ் புத்தகத்தை புரட்டினார். ஐயா ஆக்சன் சீனுக்கு ரெடியாகிறார்னு அர்த்தம்.





"கடைசியாளு எந்திடே..."பிறர்க்கு" எனும் முடியும்  குறள் சொல்லுடே...."

அம்மு எந்திரிச்சி ஒன்னும் தெரியாதவன் மாதிரி "நானா ஐயா.." ன்னான்.

"ம்ம்..இல்ல உங்க மாமியா..சொல்லுலே அமுதராசா..."

"அன்பிலார்  எல்லாம்.......எல்லாம்....எல்லாம் ...."

"அடுத்தவெ.."

"ஐயா ப்ளீஸ்யா..சொல்லிடுறேயா..அன்பிலார் எல்லாம் ..எல்லாம்..."

"  நீ ச்சொல்றதுக்குள்ள கடேசி தேர்வு வந்துரும்லே...அடுத்தவே எந்தி..சிவராசா.."

எனக்கு நல்லா தெரிஞ்ச குறள். சரியாத்தான் ஆரம்பிச்சேன். அன்பிலார் எல்லாம் தமக்குரியர்..தமக்குரியர்...... அன்புடையார்..அன்புடையார் ...". சுத்தமாய் மறந்து போனது. யாரோ செய்வினை செய்து விட்டது போல் உணர்ந்தேன். பிற்பாடு தான் அது யாரென உணர்ந்தேன்.


"சூப்பெர்டே..கடேசி பெஞ்சுக்கு சுளுக்கு எடுக்கணும் போலயே...அடுத்தவே...:

ராம்ஜி சிரித்துக்கொண்டே எழுந்தான்.  புன்னகையோடு

"அன்பிலார் எல்லாம் தமக்குரியர் அன்புடையார்
என்பும் உரியர் பிறர்க்கு." என்றான்.

பிறகு சந்தோசத்தோடு உட்கார்ந்து கொண்டான். நானும் அம்முவும் அவனை ஏக்கத்தோடு பார்த்தோம். "இந்த  ஒன்னு தான்டா படிச்சேன்..எங்க நீ சொல்லிருவியோன்னு பயந்திட்டே இருந்தேன்..தேங்க்ஸ் டா.." ன்னான். கடுப்பில் அவன் காலில் ஒரு மிதி மிதித்தேன். ஒரே சந்தோசம்  என்னன்னா அன்றைய தினம் நிறைய பேர் பதில் சொல்லாம நின்னிட்டு இருந்தோம். கூட்டமா அடிவாங்கிறதுல  ஒரு திருப்தி இருக்கு. ஆனா அய்யா கோவத்தில் இருக்கிறார்னு அவர் அடிக்கடி பல்ல கடிக்கும்போதே தெரிந்தது.
எல்லாரையும் கேள்வி கேட்டு முடிந்தாகிவிட்டது. அய்யா வாட்சை கழற்றி பெஞ்ச் மேல வைத்தார். "டேய் எவனாது போய் பக்கத்து கிளாஸ்ல பெரம்பு வாங்கிட்டு வா " என்றார்.




ராம்ஜி எழுந்து உடனே ஓடினான். இனத்துரோகி. கொஞ்ச நேரத்தில் மூணு அடியில் சிகப்பு கலர் டேப் சுத்தப்பட்ட ஒரு கொடூரமான பிரம்புடன் வந்தான்.திருவள்ளுவர் மேலே கண்டபடி கோபம் வந்தது . கொஞ்சமாய் தொடை நடுங்கியது . திரும்பி அம்முவை பார்த்தேன் அவனுக்கு உடம்பே குலுங்கிக்கொண்டிருந்தது.

"அம்மு..பயமா இருக்காடா..."

"இல்ல ரொம்ப சந்தோசமா இருக்கு..சு&* .. வாய மூடிட்டு நில்லுடா"

"ஹிஹி..டென்ஷன் ஆகாதடா..பெரம்பு சைஸ பாத்தேல்ல..கண்டிப்பா மொத அடி வாங்குறவன் செத்துருவான்..நாமெல்லாம் தப்பிச்சிரலாம்.."

"வெண்ண  பேசாம இருடா..அதுக்கு ரெண்டு அடி சேத்து விழுகும்".நியாயமான பயம் தான்.


"நிக்குரவன்லாம் வரிசையா வாங்கடே " னு அய்யா பிரம்பை ஒரு முறை வளைத்து வார்ம் அப் செய்தார்.போய் வரிசையில் நின்றோம். கிட்டத்தட்ட முப்பது பேர் இருந்த க்யூவில் நாங்கள் நடுவில் நின்றோம். அடி விழுக ஆரம்பித்தது. முதுகெலும்பில் ஒரு குளிர்ச்சி பரவியது. வழக்கமான கூக்குரல்கள் கேட்க ஆரம்பித்தது.

"அய்யா..ப்ளீஸ் யா நாளைக்கு படிச்...ய்ய்ஆஆஆ...."

"நேத்து பீவர்யா ...ஆஸ்பிட்.....ய்ய்ய் ஆஆ...."

அடிவாங்கியபடி க்யூ கரைந்து கொண்டு போனது. அழுது ஆர்ப்பரித்து சிலர் அதிக நேரம் எடுத்துக்கொண்டனர். "கையை நீட்டி கண்ணை மூடிக்கொள்ள வேண்டும்..ரெண்டே அடி..அவ்ளோ தான்.." எனக்கு நானே சமாதானம் சொன்னேன். எனக்கு முன்னாடி நின்ன ராஜ்குமார் என்னை பாத்து லேசாய்  சிரித்தான்.

"டேய் நாயே ..எதுக்கு சிரிக்கிற..நம்ம என்ன தேசிய விருது வாங்கறதுக்கா லயன்ல நிக்குறோம்..நீயும் அடிதான பக்கி வாங்கப்போற..."

"போடா இவனே..நாங்கெல்லாம் ஆம்பள மாறி நின்னு கை நீட்டுவோம்..ஒன்னைய மாதிரி பிதுங்குனியா.."

எனக்கு கோபம் கொப்பளித்தது. அந்த நாட்களில் அய்யாவிடம் அடி வாங்கி எவன் ''உஸ்ஸ்ஸ்...அய்ய்ய்யாஆஆ... "  என  கையை உதறி கதறாமல், உணர்ச்சியை காட்டாமல் அசால்டாய் போகிறானோ அவன் கெத்தானவன். இது போல் வகுப்பில் ஒரு அஞ்சாறு பேரு இருந்தார்கள். ராஜ்குமாரும் அந்த பரம்வீர் சக்ரா க்ரூப்பில் ஒருவன். நானும் என்னுடைய வீரத்தை காட்ட வேண்டும் என சூளுரைத்தேன். ராஜ்குமார் போய் கையை நீட்டினான். ரெண்டு அடி வலுவாய் விழுந்தன. சலனமே இல்லாமல் போனான். கிளாசில் லேசாய் சிரிப்பு சத்தம் வந்தது.

" போகுது பாரு..எரும கணக்கா..அடுத்தவன் வாளே ..டைம் ஆவுதுல..."

பயப்பந்து வயிற்றுக்குள் பௌன்ஸ் ஆனது. தைரியமாய் வலது கையை தள்ளி நீட்டினேன். அய்யா அஞ்சடிக்கு பிரம்பை தூக்கி என் கையை நோக்கி இடி போல இறக்கினார். என் கையில் எதோ டேங்கர் லாரி ஏறியது போல் இருந்தது. இருந்தும் மூஞ்சில் எந்த வித ரியாக்ஸனும் காட்டவில்லை. அய்யா கடுப்பானார். நான் வைராக்கியமாய் அடுத்த கையை நீட்டினேன். அய்யா ரெண்டு மடங்கு வேகத்தில் தன்னுடைய ரெண்டாவது ஷாட்டை இறக்கினார். எனக்கு வலி உயிர் போனது. கண்ணீர் முட்டிக்கொண்டு வந்தது. அடக்கிக்கொண்டேன். "சாதிச்சிடோம்டா சிவா..சாதிச்சிட்டோம்.." னு மனசுக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன். கதையில் அப்பொழுது தான் ஒரு பெரிய திருப்புமுனை. அப்பொழுது அய்யா மதம்கொண்ட யானையாய் மாறினார்.

"  எல்லாம் கொழுப்பெடுத்து அலைரீங்களாடே...இந்தா வரேம்டே.."

பெரம்பில் என்னை சரமாரியாய் தூர் வாரினார். கொஞ்ச நேரத்தில் வாட்சை கழட்டிட்டு கையை வச்சி கன்னத்தில் வேறு இலவச இணைப்புகள் வழங்கினார். நான் ஒரு சொட்டு கண்ணீர் விடலையே.

"  போய்த்தொல மாடு..."

கிளாடியேட்டர் போல் பெருமை பொங்க நடந்தேன்.மொத்த வகுப்பும் என்னையே பார்த்தது. தம்கட்டி ஒரு வழியாய் பெஞ்சில் போய் உட்கார்ந்தேன். குனிந்து கொண்டு கதறி அழுதேன். அப்றம்..வராதா...அடிச்ச அய்யாவே கைய உதறிட்டு இருக்கறார். அம்மு என்னை பார்த்து "இதெல்லாம் தேவையா" ன்னான்.

என் கை விரல் ஓரத்தில் ரத்தம் வந்திருந்தது. மூஞ்செல்லாம் வீங்கிப்போய் இருந்தது. சொல்ல மறந்துட்டேனே அன்னைக்கு அய்யா எங்களுக்கு கேள்வி கேட்ட திருக்குறள் அதிகாரத்தோட பேர் என்ன தெரியுமா..அன்புடைமை...








Tuesday, November 27, 2012

பந்து

  


அப்பாவோட சைக்கிளில் முன்னாடி உட்கார்ந்து  ஸ்கூலுக்கு போறது ரொம்ப ஜாலியா இருக்கும்.  சைக்கிள் முன் கம்பி குத்தக்கூடாதுனு குழந்தைகள் உட்காறதுக்கு  ஒரு குட்டி  சீட் மாதிரி முன்னாடி மாட்டிருக்கும். மூனு  வயசுல போன அந்த பயணம் இன்னைக்கும் அப்டியே மூளையிலே உறைஞ்சு நிக்குது. நா பேசிட்டே வருவேன். அப்பா அமைதியா அதுக்கு பதில் சொல்லிட்டே வருவார். நா எதுவும் பேசலேனா வண்டிய கொஞ்சம் மெதுவாக்கி "டேய்.."ம்பார். பெரும்பாலும் குழந்தைகளுக்கு  கை சூப்ர பழக்கம் இருக்கும்.  ஆனா நா கொஞ்சம் விசித்திரமா நாக்கை  கொஞ்சம் உள்ள கூடி மடிச்சி  வாயமூடி கிட்டு சூப்பிகிட்டே இருப்பேன். எதுவும் பேசலேனா இதான் பண்ணிட்டு இருப்பான்னு எல்லாருக்கும் தெரியும். அப்பா அடிக்கடி கண்டுபிடிச்சு அதட்டுவார்.

"ப்பா...கீர்த்தி..ருக்காள்ல  என்னய குண்டா குண்டானு  சொல்றாப்பா.. நீங்க வந்து மிஸ்கிட்ட சொல்லுங்கப்பா.."

"நீ அவள என்ன செஞ்ச.."

"நா ஒரு தடவ தாம்பா மங்கினு சொன்னேன்..அவ அதுக்கு த்ரீ டைம்ஸ் குண்டானு சொல்றா... "

"தம்பி..சண்ட போடமா வெளாடனும்...எப்பப்பார் சண்ட போட்டா ஒன்ன எல்லாரும் என்ன சொல்வாங்க..சொல்லு.."

"..................."

"சொல்ல்ல்லு...என்ன சொல்வாங்க.."

"பேட் பாய்.."

ஸ்கூலுக்கு வெளியே நின்று அப்பா என் வயதுக்கு மீறிய சித்தாந்தங்களை எளிமையாய் சொல்ல முயல்வார்.அப்படி ஒரு நாள் தான் அந்த பந்து எனது லட்சியமாய் மாறியது. ஊர்லருந்து அத்தையும்,அவுங்க குழந்தைகளும் வந்திருந்தாங்க. அந்த நேரத்துல நான் ஸ்கூலுக்கு போறது எனக்கு இழைக்கப்படும் அநீதினு நினைச்சேன். போகவே முடியாதுன்னு அடம்பிடிச்சேன்.கன்னம்லாம் ஈராமாகுற அளவு  "ப்ளீஸ் மா" னு அழுதேன். கடைசியாய் அம்மாவின் "தோசைக்கரண்டி" என்னை ஸ்கூலுக்கு அனுப்பியது.சைக்கிள்ல போறப்ப அப்பா பேச்சுக்கொடுத்துப் பார்த்தார். நான் மசியலை.

"இப்போ ஏன் உம்முனு இருக்க..இன்னும் அஞ்சு நாள்ல உனக்கும் பரிட்ச முடிஞ்சிரும்..அப்றம் லீவு தான.. உனக்கு பரீட்ச முடிஞ்சோனே பாரு அப்பா அந்த பந்த வாங்கித்தருவேன்..சரியா"

அப்பா எங்க ஸ்கூலுக்கு எதிர்புறத்துல இருக்கிற  கடைல இருந்த அந்த பந்தை காண்பித்தார். ஆறு வண்ணங்களில் ஒரு பூசணிக்காய் அளவில் இருந்தது அது. ஆங்கில எழுத்துக்களும் ,அதில் ஆரம்பமாகும் விலங்குகளின் பெயர்களும், படங்களும் பந்தில் இருந்தது. அதை பார்த்த மாத்திரத்தில் எனக்கு பிடித்துப்போனது.ஸ்கூலுக்கு போய் பரீட்சை எழுதிக்கொண்டு இருந்த போதும் பந்து என் மனக்கண்ணில் வந்து போய்க்கொண்டே இருக்கும்.ஒரு கற்பனை உலகத்தில் அந்த பந்துடன் விளையாடிக்கொண்டே இருப்பேன்."புதன்,வியாழன்,வெள்ளி..." என எனது நாட்களை எண்ணிக்கொண்டே இருந்தேன்.



சதா சர்வ நேரமும் அதைப்பற்றியே நினைத்துக்கொண்டிருந்ததால் நிறைய விசித்திரமான் சந்தேகங்கள் வரும். அன்றைய என் உலகத்தில் என்னை மதித்து பதில் சொல்றவர் அப்பா மட்டும் தான். அவரது பொறுமையையும் நான் சோதிக்க தவறியதில்லை.வியாழக்கிழமை காலை எழுந்தவுடன்

 "ஏம்பா..மொத்தமே அந்த அங்கிள் கடேல நாலு பால் தான இருந்துச்சு ..யாராச்சும் நாளைக்குள்ள எல்லாத்தையும் வாங்கிட்டா.."

பல் விலக்கிக்கிட்டுருந்தவர் அந்த நுரை வாயுடன் என்னையே பார்த்தார்.கொஞ்சம் முறைத்து "அதனால.." ன்னார்.

"நீங்க அந்த பந்த இன்னைக்கே வாங்கி வீட்ல வச்சிருங்க...எனக்கு பரீட்ச முடிஞ்சோனே கொடுங்க போதும்..ப்ளீஸ் பா..."

பக்கத்தில் வந்தார்."வர வர..நீ ரொம்ப அடம்புடிக்க ஆரம்பிச்சிட்ட.."

நானும் சத்தத்தை உயர்த்தி "அப்புறம் பால் தீந்திருச்சுனா.........."

அப்பா கொஞ்சம் முறைத்து பார்த்து "நீ அப்பாவா நா அப்பாவா " ன்னார் .
 கொஞ்சம் தொண்டை கரகரவென ஆனது.அம்மா மரணஅடி அடிச்சாலும் சமாளிப்பேன்.அப்பா முறைத்தாலே கண்லாம் கலங்கிடும். 

அப்பா லேசாய் சிரிச்சுக்கிட்டே " தலைலாம் நரச்சிருக்குல..தொப்ப இருக்கு பார்...அப்ப நான் தான் அப்பா. நீ நான் சொல்றத கேக்கணும் " நானும் சிரித்து விடுவேன்.என்னை தூக்கி கையில் வைத்துக்கொண்டு "உறுதியா அப்பா வாங்கித்தருவேன்..அதவே பேசி சீவன வாங்க கூடாது சரியா .." தலையாட்டுவேன்.


தவமிருந்த நாள் வந்தது. சாயங்காலம் அந்த இளவெயிலில் அந்த பந்தை நான் தொட்ட கணத்தை மறக்க முடியாது.அவ்வளவு மிருதுவாய் என் கைகளுக்குள் அடங்கிய அந்த நொடியை இன்னும் என்னால் மீட்டி பார்க்க முடிகிறது. என் மனது நிறைய சந்தோசம்.ஓடிப்போய் அப்பாவுக்கு "தேங்க்ஸ் பா" என முத்தம் கொடுத்தேன். என்னால் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை.வீட்டுக்கு வருகையில் பக்கத்துக்கு வீட்டுக் குழந்தைகளிடமெல்லாம் பெருமை பொங்க காட்டிக்கொண்டே வந்தேன்.அதன் பிரமிப்பு அடங்கவே எனக்கு ஒரு வாரம் பிடித்தது.அப்படி அதை கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டு தூங்குகையில் தான் அந்த கனவு வந்தது.


பந்து வாங்கிய கடைக்காரர் அழுது கொண்டே பேசுகிறார். "எல்லாரும் என்னை  ஏமாத்திட்டாங்க...என்னை ஏமாத்திட்டாங்க..இதப்போய் கொடுத்திட்டு என்னோட பாலெல்லாம் தூக்கிக்கிட்டாங்க..கொடுங்கடா கொடுங்கடா " என சொல்லிக்கொண்டே கல்லாப்பெட்டியில் இருந்த ரூபாய் நோட்டுக்களை தூக்கி எறிகிறார். முழித்து விட்டேன்.  பக்கத்தில் இருந்த பந்தை அணைத்துக்கொண்டேன் .


இதோ இப்போ தான் நடந்தது போல் இருக்கிறது இந்த இருபத்து நாலு வயதான காட்சிகள் கடந்து. சொந்தமாய் சம்பாதித்து நிறைய பொருட்கள் வாங்கி விட்டேன் ,ஆனால் அந்த பத்து ரூபாய்  பந்து தந்த சந்தோசம் எதுவும் தரவில்லை. கொஞ்சமாய் யோசித்து பார்த்த போது ஒன்று மட்டும் விளங்கியது. இப்போது  நானும் அந்த கடைக்காரன் போலத்தான் என் சந்தோசங்களை விற்றுவிட்டு குப்பைகளை சேகரிக்கிறேன் .ஒரு நாள் நானும் குப்பைகளை வீசியெறிந்து என் சந்தோசங்களை மீட்டெடுக்க கிளம்புவேன் ,அப்போது என் குப்பைகளை பொறுக்கிக்கொள்ள தயாராயிரு சமுதாயமே!!




Thursday, November 22, 2012

பாப்கார்ன்




   பேரன்பு கொண்ட தாய்மார்களே,பெரியோர்களே... தமிழ் வலையுலக வரலாற்றுலேயே மொத முறையா  கண்டமானிக்கு,குண்டாங்குதிரையா ஏகப்பட்ட படங்களுக்கு ஒரே பதிவுலே விமர்சனம் சொல்றோம். இப்படிப்பட்ட அளப்பரிய காரியத்தை நான் செய்ய காரணமாக திகழ்ந்த தமிழ்நாடு மின்சாரத்துறை,பாக்கவே முடியாதபடி மட்டமா விளையாடிய கிரிக்கெட் அணி,போட்ட படத்தையே பொறையேருற அளவு போட்ட தொலைக்காட்சிகள்,மிஸ்டு கால் கொடுத்தும் திரும்பக்கூப்பிடாத கல்நெஞ்சுக்கார நண்பர்கள் என அனைவருக்கும் நன்றி தெரிவித்து, மானாவாரியாய் இந்த பதிவை அவர்கள் பொற்பாதங்களில் சமர்ப்பிக்குறேன்.

மிரட்டல் :  சொல்லிகிறமாதிரி ஒரு படம் கிடையாது தான். இப்போ தமிழ்நாடே சொல்ற அதே வாசகத்தை நானும் சொல்றேன் "சந்தனதுக்காக பாக்கலாம்". வசனம் தான் தமிழுல..மத்த படி அக்மார்க் தெலுங்கு படம். நைட்டு தூக்கம் வரலேன பாக்கலாம் .

அட்டக்கத்தி: பயங்கர ஹைப் ஏத்தி ரிலீஸ் ஆன படம்.படு சுமார் ரகம். பாட் டெல்லாம் நல்லா இருக்கும் . ஆனா அதத்தான் டி.வில போட்டுரானே..நந்திதா சிரிக்கும்போது கன்னத்துல விழுற குளிக்காக கிளைமேக்ஸ் வரைக்கும் உட்காந்திருந்தேன்.

சுந்தரபாண்டியன்: கைப்புள்ள மாதிரி அடி மேல அடி வாங்குனதுக்கு பிறகு  கொஞ்சம் நிம்மதி தந்த படம். அதே சசிகுமாரிசம். பரோட்டா சூரி காமெடி செம்ம கலக்கல்.ஏற்கனவே வந்த படங்கள மிக்சில போட்டு அடிச்சு எடுத்த மாதிரி இருக்கு ,ஆனா ரசிக்கிற மாதிரி இருக்கு.

நான் : எதோ இங்க்லீஷ் படத்தோட உல்டானு ஒரு பதிவுல படிச்சேன். "Identity Theft" வச்சு இங்க்லீஷ்ல  ஒரு நூறு படம் வந்திருக்கும் ,அதுனால அத  ஏத்துக்க முடியாது. புத்திசாலித்தனமான த்ரில்லர். குடு குடு திரைக்கதை (எத்துன நாள் "விறு விறு " னு சொல்றது ..மாத்துவோம் ). நல்ல படம். விஜய் ஆண்டனி இன்னும் ஒரு டீ ஸ்பூன் நடிச்சிருக்கலாம்.


முகமூடி : இந்த படத்துக்கு இவ்வளவு பில்டப் கொடுத்திருக்க தேவையில்லை. இது சூப்பர் ஹீரோ படமாம். குங்க்பூ ,அது இதுனு ஒரு மாதிரி முயற்சி பண்ணாங்க. பாவம் மிஸ்கினுக்கு செட் ஆகல.முந்தய படங்களுக்காக மன்னிசிரலாம்.


மாற்றான்: இந்த வருசத்தோட மகா மோசமான படம். ரெட்டைத் தலைவலி. நம்பி ரெண்டாவுது நாள் புக் பண்ணி சில நண்பர்களை வேற கூட்டிட்டு போனேன். அதில் பலர் இன்னைக்கு வரைக்கும் என்கூட பேசுரதில்லை.ஹாரிஸ் பாஸ்..எங்கயாச்சும் காப்பி அடிச்சாவுது நல்ல பாட்டா போடுங்க...




பீசா : டக்கர் படம். சும்மா புகுந்து விளயாடிட்டாங்க. அம்பது கோடிக்கு படம் எடுக்கும் புத்திசாலிகளெல்லாம் இந்த படம் பாத்தா தேவல.முழுக்க இருட்டு ,ஒரு டார்ச்,கொஞ்சம் இசை இத வச்சி நம்மள ஒரு நாப்பது நிமிஷம் உலுக்கி எடுத்திடுறாங்க...அடுத்த படத்துல "கார்த்திக் சுப்புராஜ்"னு பேர் போடும் போது கை தட்டுவேன். எல்லாரும் தியேட்டர்ல போய் அவசியம் பாக்க வேண்டிய படம்.

துப்பாக்கி: ஏழெட்டு விமர்சனம் படிச்சிட்டு, நாலஞ்சு தடவ கால் பண்ணி கேட்டுட்டு "சேதாரம் இருக்காது" னு நம்பகமான  தகவல் கெடச்சப்றம்  தான் போனேன்.ஒரு தரமான படம். கடைசி வரைக்கும் விஜயானு நம்பவே முடில.முருகதாஸ் எப்படியும் இதவே நாலஞ்சு வருசத்துக்கு எல்லா மொழிலேயும் ரீமேக் பண்ணிட்டு இருப்பார்.இதல்லாம் ஒருபக்கம் இருந்தாலும் சில படங்கள நா எதிர் பாத்திட்டு இருக்கேன்..விஜய் பாணில சொல்லணும்னா I am W(h)aiting....அதெல்லாம் எதுன் னா ..




1) பாலாவின் "பரதேசி" (சொதப்ப சான்சே இல்ல...என்ன.. க்ளைமாக்ஸ்ல  யாரு சாகப்போறாங்கன்னு பதறிப்போய் உக்காந்திருக்கணும்)

2) நீ தானே என் பொன் வசந்தம்.(பாட்டெல்லாம் சுமாரா தான் தெரியுது..சமந்த்தாவுக்காக மஸ்ட் வாட்ச் )

3) கமலின் "விஸ்வரூபம்" (நாங்கெல்லாம் கமல் போஸ்டரவே நூறு நாள் பாப்போம்..இத விடுவோமா..)

4) தங்க மீன்கள் ( "கற்றது தமிழ்" ராமோட படம். வேற காரணம் வேணுமா??)

5) கௌரவம் (ராதாமோகன் படம் கண்டிப்பா டீசன்ட்டா இருக்கும் )

6)   ஆதிபகவன் (அமீர் )

7)  கடல் (ஒன்னு மணிரத்னம்..ரெண்டு ராஜீவ் மேனன்..எல்லாத்துக்கும் மேல ஏ.ஆர் .ஆர்.. ) 

8) நடவுல கொஞ்சம் பக்கத்த காணோம் (புது டீம்...நல்லா இருக்கும்னு அரசல் புரசலா ஒரு பேச்சு இருக்கு..)





கொஞ்சம் நல்லா  கவனிச்சோம்னா இந்த வருஷம் வெளியான பட பெரிய படங்கள், நம்ம ரசனைய ரொம்ப மலிவா எடை போட்டுட்டாங்க. அதுக்கு முக்கிய காரணம் நல்ல படங்கள நாம கண்டுக்கல. "அழகர்சாமியின் குதிரை" ஓடிருந்துச்சுனா " ராஜபாட்டை"னு ஒரு படம் வந்திருக்காது. ஒன்னும் வேணாம் "ஆரண்ய காண்டம்" னு ஒரு படம் பாஸ்...எப்படியாவுது தேடி பிடிச்சு பாருங்க... இதப்போயா பாக்காம விட்டோம்னு கண்டிப்பா வருந்துவோம். நல்ல படங்கள ஆதரிச்சோம்னா தமிழிழும் பியானிஸ்ட், ப்ரஸ்டீஜ், மில்லியன்  டாலர் பேபி போன்ற படங்களை எதிர்பாக்கலாம் (அதையே எடுத்திராதீங்கப்பா..)








 

Monday, August 13, 2012

பிர(ற)தோசம்





 அன்று திங்கட்கிழமை. இருக்குற எல்லா எரிச்சலையும் பேக்கில் போட்டுக்கொண்டு ஆபீஸ்க்கு கிளம்பிவந்தேன். ஒரு பய இல்ல. அவள் மட்டும் அவளோட இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தாள்.சேலை கட்டி இருந்தாள்.நெற்றி முழுக்க வெள்ளை,சிகப்பு என திருநீரும், குங்குமமும் கோட்டிங் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. பக்கத்தில் இருந்த சாமி படங்களுக்கு பூ போட்டிருந்தாள். கையில் சூலாயுதம் இல்லையே தவிர கிட்டத்தட்ட ஒரு அம்மன் போலவே காட்சி அளித்தாள். இவளோட கொஞ்சம் பேச்சப்போட்டோம்னா பொழுதுபோகுமேனு பக்கத்தில போனேன்.

"ஹாய்..குட்மார்னிங்...என்னங்க சாயங்காலம் பூ மிதிக்கிறீங்களா..கெட்டப்பே பயங்கரமா இருக்கே.."

"ஹலோ கேலி பேசாதீங்க..இன்னைக்கு பிரதோஷம்...அதான் கோவிலுக்கு போயிட்டு வந்தேன்....நாளைக்கு குணாவுக்கு யூ.எஸ் விசா இண்டர்வ்யூ.." 

குணா அவளோட அடிமை.அதாவுது காதலன். வழக்கம்போல அவள வீட்ல இருந்து ஆபிஸ்க்கு ட்ராப் செய்றது, மொபைலுக்கு ரீசார்ஜ் செய்றது, வாராவாரம் ஒரு இங்கிலீஷ் படத்துக்கு டிக்கெட் புக் பண்றது, இவ அசிங்கசிங்கமா திட்டினாலும் "ஈ" யென சிரிப்பது போன்ற அளப்பெரிய காரியங்கள் செய்பவன். சில நேரங்களில் இவன் போன ஜென்மத்தில் அடிமாடா பொறந்திருப்பானோவென நான் நெனச்சிருக்கேன்.

"ஓ அப்டியா..குணாவுக்கு விசா இண்டர்வ்யூவா...கங்ராட்ஸ்..கண்டிப்பா யூ.எஸ் போயிடுவான்..கவலைய விடுங்க..."

"ஏங்க..வாய கழுவுங்க.. அவன் யூ.எஸ் போகக்கூடாதுனு தான் இத்தன வேண்டுதல் போட்ருக்கேன்...நீங்க வேற.."

"என்னங்க சொல்றீங்க...ஏங்க??"

"அவன்லாம் இங்கயே இந்த சீன் போடுறான். அங்கெல்லாம் போனா என்னைய மதிக்க மாட்டான். தவிர இங்க நமக்கு ஹெல்ப்லாம் யாரு பண்றது..ஒரு பொண்ணா இருந்து யோசிச்சு பாருங்க புரியும்.."

"இதுக்காக நா அந்த ஆப்பரேசன்லாம் பண்ணிட்டு யோசிக்க முடியாது..ஏங்க இப்டி...பய ரொம்ப நல்லவனுங்க...உண்மைய சொல்லணும்னா உங்க நாய விட உங்ககிட்ட அதிக விசுவாசமா இருக்கிறது அவன் தான்.."

"கிழிச்சான்...போன பெர்த்டேவுக்கு பிளாட்டினம் ரிங் வாங்கித்தரேன்னு சொல்லிட்டு, டெடிபீர் வாங்கித்தந்து ஏமாத்திட்டான். இந்த பசங்களே இப்டித்தான். நாம ஓகே சொல்றவரைக்கும் தான் கண்ட்ரோல்ல இருப்பானுங்க.அப்றம் அவ்ளோ தான்.."

"என்னங்க கண்ட்ரோல்,கிண்ட்ரோல்னு மிலிட்டரி கர்னல் மாதிரி பேசுறீங்க. எல்லாம் புடிச்சுபோய் தானே லவ் பண்ணீங்க..இப்பப்புடிச்சி எளிமிண்டரி ஸ்கூல் டீச்சர் மாதிரி அவன டார்ச்சர் பண்றீங்க.."





"பின்ன....முன்னெல்லாம் நிலா,வானவில்,ரோஜானு எனக்கு கவிதை எழுதி அனுப்புவான்...அடிக்கடி போன் பண்ணுவான்...எனக்கென்ன பிடிக்கும்னு தெரிஞ்சு தேடித்தேடி வாங்கித்தருவான்...இப்போல்லாம் ஒரு நாளைக்கு நாலு காலுக்கு மேல பண்ண மாட்றான்...போன வாரம் படத்துக்குகூட கூட்டுப் போல தெரியுமா...இப்ப என்ன சொல்றீங்க.."

"ஒரு வேள மூளை திரும்பவும் அவனுக்கு கரெக்டா வேல செய்ய ஆரம்பிச்சிருச்சோ என்னவோ.."

அவள் என்னை எரிப்பது போல் முறைத்தாள். உடனே பயப்பட நாம என்ன குணாவா... இவளை இன்னும் கொஞ்சம் வெறியேற்றினால் அன்றைய நாள் இனிய நாளாக அமையும்னு ஒரு பச்சி எனக்குள் கூவியது.

"குணா உங்கள ரொம்ப டீப்பா லவ் பண்றான்ங்க..சொல்றேன்னு தப்பா நினைக்காதீங்க.. அவன் உங்க பின்னாடி சுத்த ஆரம்பிக்கிறப்பவே நம்ம சுரேஷ் கூட "அது ரொம்ப சுமார் பிகர் மச்சி...லூசு மாதிரி அடிக்கடி சிரிக்கும்...வேற நல்ல பொண்ணா ட்ரை பண்ணுடா" னு சொன்னான். ஆனா குணா தான் "காக்கைக்கும் தன் குஞ்சு பொன் குஞ்சுன்னு" சொல்லிட்டான்...அத கூட விடுங்க...நீங்க நான்வெஜ் சாப்ட மாட்டீங்கன்றது தெரிஞ்சதும் அவனும் நிறுத்திட்டான் தெரியுமா...நீங்க காந்திய காதலிச்சிருந்தாக்கூட அவர் இந்த மாதிரி தியாகம்லாம் பண்ணிருக்க மாட்டார்..."

"ஸ்டாப்...நா ஒன்னும் அவன் என்ன லவ் பண்ணலேன்னு சொல்லல..இப்போ மொத மாதிரி இல்ல மாறிட்டான்னு சொல்றேன்.."

"கரெக்ட்தான..மாற்றம் ஒன்று தான் மாறாததுனு மாற்றான் பட டைரக்டர் கே.வி. ஆனந்தே சொல்லிருக்காரே.."

"ஹலோ என்ன ரைமிங்கா பேசுறதா நினைப்பா...அது எப்டிங்க எல்லா பசங்களும் கொஞ்சங்கூட சீரியஸ்நெஸ் இல்லாம இருக்குறீங்க...பெருசா ஜோக் அடிக்கிறோம்னு நெனப்பு...அன்னைக்கு குணா எங்கிட்ட  "உங்கப்பா "தார்-டின்" என்ன சொல்றாரு" ங்கிறான். எனக்கு எப்டி இருந்துச்சு தெரியுமா.."

"முன்னாடி "விடாது கருப்பு" னு சொல்லுவான்..இப்ப மாத்திட்டானா..வெரி ஹுமரஸ் Guy..."

"உங்ககிட்ட போய் பேசிட்டு இருந்தேன் பாருங்க..என்ன சொல்லணும்...."

"சும்மா ஜாலிக்குங்க..சரி கடைசியா ஒரே கேள்வி...அதோட நம்ம உரையாடல முடிச்சிக்கிறலாம்.இப்டி வெறித்தனமா சாமி கும்புடுரீங்களே அப்டி என்னதான் வேண்டுவீங்க..." அவள் "ம்ம்ம்.." னு சொல்லிக்கிட்டே மேலே விட்டத்தை பார்த்தாள். பொண்ணுங்க எல்லாம் சேவாக் மாதிரி... ஸ்டெம்ப்கு வெளியே ஒரு பால் போட்டாலும் டமால்னு அடிச்சிருவாங்க. அவள் தன் திருவாயை திறந்தாள்.


"ம்...மொத மொத குணா ஸ்கெட்ச்ல படம்லாம் வரைஞ்சு லவ் லெட்டர் குடுத்தானே அது மாதிரி வாரம் ஒன்னு குடுக்கணும். தினமும் என்னை ஆபிஸ்ல இருந்து வீட்டுக்கு ட்ராப் பண்ணனும். அடிக்கடி அம்மா,அப்பாவ  பாக்குறேன்னு ஊருக்கு போகக்கூடாது. தேவையில்லாம உக்காந்து கிரிக்கெட் பாத்திட்டு இருக்க கூடாது. சுடி,சல்வார் மாசம் ஒன்னாவுது வாங்கித்தரனும். ஆபிஸ்ல இருக்கிறாளுகளே அனிதா,பவித்ரா..அவளுங்க கூட பேசவே கூடாது. இந்த கொரங்கு மாறி அங்க இங்கன்னு தாடி வளக்காம "க்ளீன் ஷேவ்" பண்ணனும். எங்க அப்பா அம்மா கிட்ட மரியாதையா நடக்கணும்..."

அவள் கல்யாண வீட்டு மளிகை லிஸ்ட் மாதிரி சொல்லிக்கிட்டே போனாள். எனக்கு தலை கிறுகிறுவென சுத்தியது. அடிமைகள் பிறப்பதில்லை,உருவாக்கப்படுகிறார்கள்.


Thursday, July 12, 2012

குவாண்ட்டம் (ஆச்சர்ய குவாண்ட்டம்) (பகுதி 3)





அருண் என்னை பாவமாய் பார்த்தான். அவனால் என்னிடம் முடியாதென்று சொல்ல முடியாது. எனக்குத்தெரியும். என் தோளில் கை வைத்து " புரிஞ்சிக்கோ ரவி... அவ அங்க இருக்க வாய்ப்பு ரொம்ப குறைவுடா.....உனக்கு எப்டி புரிய வைக்குறதுனே தெரிலடா" நொந்து போய் சொன்னான்.

"ஒரு பெர்சென்ட் வாய்ப்பு இருக்குமா...அது போதும்டா... போட்டோவுக்கு மாலை போடுறதுக்கு அது எவ்வளவோ மேல்..."




"டேய் ரம்மில ஒரு தடவ வந்த பதிமூனு கார்ட்ஸ்...அதே பதிமூனு கார்ட்ஸும் திரும்பவும் அதே ஆளுக்கே வர எவ்வளவு வாய்ப்பு இருக்கோ..அவ்வளவு தான்டா இருக்கு...கொஞ்சம் யோசிச்சுபாரு.கோடிக்கான உயிரணுல நீ தான் அம்மாவோட கருமுட்டைல போய் வளர்ந்தே...கொஞ்சம் மாறியிருந்தா வேற யாரோ பிறந்திருப்பாங்க...அந்த மாதிரி அங்க அவ ஒரு வேள பிறக்காமலே போயிருக்கலாம்.அவ இல்லேனா அப்றம் திரும்பவும் வந்து அங்க அழுதுவடிஞ்சு என் பொழப்பப்பக் கெடுப்ப. திரும்பி வர்றதுக்கு நாம ஒன்னும் திருப்பதி ட்ரிப் போல டா கண்ணா...இது திரும்பவே முடியாத நீண்ட பயணம்.."

அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அவன் விடாமல் தொடர்ந்தான்.

"டேய் அங்க என்னவேனா நடந்திருக்கலாம். மரபணுகோளாறுல தான் மனுசனே பொறந்தான். அங்க இருக்கவனுக்கு நெத்தில ஆணுறுப்பு இருக்கலாம்."

 எனக்கு குழப்பமே இல்லை. அறிவியல் என் நம்பிக்கையை நையாண்டி செய்யலாம், ஆனால் நான் தீர்க்கமாய் நின்றேன். அருண் என் பக்கத்தில் வந்தான்.

"அங்க அவ இல்லேனா..என் பேச்சக் கேக்கணும்....சோக மியூசிக் வாசிக்காம என்னோட வந்திடனும்...முக்கியமா வேறேதும் வெளிய உளறக்கூடாது.." 

"தேங்க்ஸ் டா"

எனக்கு சந்தோசத்தில் கண்ணில் நீர் கொட்டியது. அன்று இரவே இருவரும் லேப்க்கு போனோம். அந்த மிகப்பெரிய கட்டிடத்தின் நெற்றியில் ஆல்பாவின் சின்னம் பொறிக்கப்பட்டிருந்தது. எனக்கு உள்ளே அனுமதி இல்லை என்பதால் வரவேற்பறையில் அமர்ந்திருந்தேன். கொஞ்ச நேரத்தில் ஒரு பெண் வந்தாள். "ஐ'ம் ரூபா..நீங்க தான ரவி..வாங்க உள்ள போலாம் அருண் கூப்பிடுறார்..". அவளுடன் நடந்தேன்.மேக்ஸி வாசனை அவள் மீது தூக்கலாய் வந்தது. ஒரு முக்கால் ஸ்கேர்ட்டும், சட்டையும் அணிந்திருந்தாள். அருண் உள்ளே மைக்ரோஸ்கோப்பில் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். என்னைப்பார்த்ததும் "டேய் டிரெஸ்ஸை கழட்டு...நேராகுது...நெறையா டீட்டைளிங் பதியனும்..." என்றான்.நிறைய டெஸ்ட்கள் எடுத்தார்கள். கணினியில் என்னென்னமோ செய்தார்கள். வேகமாய் செயல்பட்டார்கள்.விமானத்தில் பயணிக்க போகும் சின்ன குழந்தை மனநிலையில் இருந்தேன். நான்கு மணி நேரம் ஓடிப்போனது.

"அந்த பொண்ணும் வராலாடா..உன் அசிஸ்டன்டா" என்றேன். ஆம் என்பதாய் தலையசைத்தான். "சரி ரவி...எல்லாம் ரெடியாகிடும்.... நம்மள அன்ஜிப் பண்றப்போ அதாவுது மீண்டும் பழைய நிலைக்கு வரப்போ மரபணுல சின்னதா சேஞ்சஸ் பண்ணலாம். நரைச்சமுடி,தொப்பை,உடல் கொழுப்பு,டையபடீஸ் இந்த மாதிரி விஷயங்களையெல்லாம் சரிபண்ணிடலாம். நம்ம ரூபா கூடா கொஞ்சம் பெரிய மார் வேணும்னு கேட்டா.." என சொல்லிவிட்டு அருண் ரூபாவை பார்த்து சிரித்தான். அவளும் சிரித்தபடி அவன் மீது டேபிள் பொம்மையை தூக்கி எறிந்தாள்.

சரியாய் காலை அஞ்சு மணிக்கு என்னையும் ரூபாவையும் ஒரு ராட்சஸ மிஷின் பக்கத்தில் நிறுத்தினான். எனக்கு ரொம்பவும் படபடப்பாய் இருந்தது.ரூபா சிரித்துக்கொண்டே நின்றாள். அருணை பார்த்து ரெடி என்றாள். அருண் ஒரு பட்டனை தட்டிவிட்டு அவனும் வந்து சேர்ந்து கொண்டான். எங்கள் மீது மஞ்சள் நிறத்தில் ஒரு கதிர் பட்டது. எனக்கு லேசாய் ஒன்னுக்கு வருவது போல் இருந்தது.சொன்னால் அருண் கடுப்பாவான் என்பதால் சொல்லவில்லை.சுருக்கென இருந்தது,வலியெல்லாம் இல்லை. சிறிது நேரத்தில் மூவரும் ஒரு அறைக்குள் இருந்தோம். ரூபாவும்,அருணும் சந்தோசத்தில் குதித்தார்கள்.ரூபா "வீ டிட் இட்" என கத்திகொண்டு அருணை கட்டிப்பிடித்தாள். 

"ப்ரஸ்ஸர்..டெம்ப்ரேச்சர் செக் பண்ணு..ஆறு நிமிஷத்துல கெளம்பணும்" என்றான். அவளும் வேலையில் மூழ்கினாள். சிறுது நேரத்தில் அந்த அறை நகர்வதுபோல் இருந்தது. அருண் கணினியவே வெறித்து பார்த்துக்கொண்டு இருந்தான். "சூப்பெர்ப்..கெளம்பியாச்சு...எஸ் 12 வீ ஆர் கமிங்.." ரூபா மீண்டும் ஒருமுறை அவனை கட்டிப்பிடித்தாள். அருண் என்னை பார்த்து "என்னடா" என்றான்.



"இல்ல நானும் பேசாம சயிண்டிஸ்ட் ஆகியிருக்கலாம்..". என்றேன். சிரித்தான். உடல் பரிசோதனையை மீண்டும் செய்தார்கள். சந்தோசப்பட்டுக்கொண்டார்கள். எனக்கு எதுவும் வேலையில்லை. படங்கள் பார்த்தேன். ஜன்னல் வழியே நட்சத்திரங்களை வெறித்தேன்.நாட்கள் ஓடியது. ஆறுமாத பயணமென முன்னாலே சொல்லியிருந்தான். எப்படியும் போன கொஞ்சகாலத்தில் அருண் பெரியாளாகி விடுவான்.அந்த கொடுக்கும் அவனை ஒட்டிக்கிட்டே வளர்ந்திருவா. நான் நிம்மியை தேட வேண்டும். மலைப்பாய் இருந்தது.

அந்த நாள் கடைசியாய் வந்தது. எஸ் 12 தூரமாய் தெரிந்தது. பூமி மாதிரியே இருந்தது. நெருங்க நெருங்க எனக்கு பதட்டம் அதிகமானது. அருண் இறங்கவேண்டிய இடத்தையும்,செயல் பட வேண்டிய முறை பற்றியும் விளக்கிக்கொண்டிருந்தான். எனக்கு இளையராஜாவின் காதல் பாட்டுக்கள் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது.ஒரு பெரிய மலையின் ஓரத்தில் இறங்கினோம்.

"டேய் செல்லம்..சொன்னதெல்லாம் ஞாபகம் வச்சிக்கோ சரியா பத்து மணி நேரம் கழிச்சி இங்க வந்து சேருவோம்..அப்றம் பேசிப்போம்". இருவரும் ஊர் சுற்றினோம். எல்லோரும் வித்யாசமான தமிழில் பேசினார்கள். புரிந்துகொள்ள கஷ்டமாய் இருந்தது. எங்கு பார்த்தாலும் புதிதுபுதிதாய் பிரபலங்கள். புதிய முகங்கள், வித்யாசமான சாலைகள்,விசித்திரமான சட்டங்கள். மீண்டும் எல்லோரும் சந்தித்தோம்.

அருணும்,ரூபாவும் அவர்கள் திட்டம் பற்றி பேசினார்கள். அடிக்கடி ஊருக்குள் போனோம். பதினைந்து நாட்கள் ஓடியது.ஆர்யநகர்ல எதோ அரசியல் பிரச்சனை என்றான். நம் சென்னை தான் ஆர்யநகராம்.நான் மட்டும் ஒரு நாள் ஊருக்குள் போனேன். அந்த நாள் காலையில் ரூபா இங்கு எல்லோருடைய விபரங்களும் கணினியில் அரசு சேமித்திருக்கிறது என்றாள். 

அந்த நாள் தான் எஸ் 12ல் கடவுள் இருக்கிறான் என என்னை நம்பவைத்தது. ஒரு தரகரின் வழியாய் என் கையிலிருந்த நிம்மியின் போட்டோவை கொடுத்து தேடினேன். கணினியின் திரையில் என் எதிர்காலம் தெரிந்தது. நிம்மி சிரித்தபடி நின்றிருந்தாள். துள்ளிக்குதித்தேன். பக்கத்தில் இருந்தவர்கள் "லூசு" என திட்டும் அளவு கத்தினேன். மீண்டும் ஒருமுறை அவள் முகவரியை சொல்லிக்கொண்டேன்.

"15, முல்லை தெரு, ஆனந்தபாளையம், ஆர்யநகர்"





சொல்லவே தேவையில்லை அடுத்த இரண்டாவது மணிநேரத்தில் நான் அங்கே இருந்தேன். மீண்டும் அவளை பார்த்த அந்த நொடியை என்னால் மறக்க முடியாது. கண்ணைமூடி கோவிலில் சாமி கும்பிட்டுக்கொண்டிருக்கும் போது கண்ணை திறக்கையில் கடவுள் அருகே வந்து நம்மை கட்டிப்பிடித்தால் எப்டி இருக்கும் அப்டி இருந்துச்சு. சின்ன நெத்தி, சீரான மூக்கு, ஸ்ட்ராபெர்ரி உதடு என்னோட அதே நிம்மி. ஒரே வருத்தம் இங்க அவள எல்லாம் சுஜானு கூப்பிடுறாங்க. அவளை விரட்ட தொடங்கினேன். என்னை பார்த்து பயந்தாள். நிம்மி என்னை பார்த்து பயந்து ஓடுவது உண்மையில் எனக்கு வேடிக்கையாய் இருந்தது. கடிதம் எழுதினேன்,கல்லூரிக்கு வெளியில் காவல் காத்தேன்,அவள் அண்ணனிடம் அடி வாங்கினேன். ஆறு மாதம் இப்படியே ஓடியது. இதற்கிடையில் ஒரு வேலையிலும் சேர்ந்துவிட்டேன். அருணும்,ரூபாவும் அதற்குள் டீவியில் எல்லாம் பேட்டிகள் கொடுக்குமளவு வளர்ந்து போனார்கள்.


நிம்மி இந்த சிஜோயா 12ம் தேதி..அதாவது உங்க ஜனவரி 12ம் தேதி... "மீ டூ" சொன்னா..அடிக்கடி ரயில் நிலையத்தில தான் ரகசியமா சந்திச்சிக்கிட்டோம். செத்துப்போன பொண்டாட்டி கூட திரும்பவும் வாழ்ற சந்தோசம் எவனுக்கு கிடைக்கும். ஒரு நாள் என்னை பார்த்து "ரவி..உன்ன நினைக்காம இருக்கவே முடில..மண்டைக்குள்ள நீ தாண்டா  இருக்க " என சிணுங்கினாள்.

"இங்கனாப்ல..அதே தான் ..நீ எங்க போனாலும் நா வருவேன்.."

"செத்துப்போனா..??"

"அப்பவும் வெரட்டி வருவேன்.."

சத்தமாய் சிரித்தாள். பாவம் விளையாட்டாய் சொல்கிறேன் என நினைத்திருப்பாள். அவள் தலையில் கை வைத்து என் பக்கமாய் இழுத்து உதட்டில் முத்தமிட்டேன். ஆரஞ்சு பழத்தில் தேன் ஊற்றியது போல் இனிப்பு. உடல் முழுக்க ஒரு பரவசம் பரவியது. கொஞ்சமாய் கண்ணை திறந்து என்னை பார்த்தாள். அந்த பார்வை முத்தத்தை விட போதையாய் இருந்தது. என்னை முழுவதுமாய் கட்டிக்கொண்டாள். எனக்கெல்லாமே நீ தான் என்பது போல் ஒரு ஸ்திரம் அந்த தழுவலில் இருந்தது. என் உடல் முழுக்க அவளது
அணைப்பால்,வெதுவெதுவென இருக்கிறது."

                                                                                       -- முற்றும் 


Tuesday, July 3, 2012

குவாண்ட்டம் - (ஆல்பா குவாண்ட்டம்) - (பகுதி-2)








காலம் எப்போதும் நம் கவலைகளையும்,சந்தோசங்களையும் தின்று செரித்துக்கொண்டு நிகழ்காலத்துக்கு நம்மை இழுத்துக்கொண்டு ஓடும். மாதங்கள் ஓடியது. இப்போதெல்லாம் நான் அழுவதில்லை. நிம்மியின் ஆடைகளை கட்டிக்கொண்டு இரவு தூங்குவதில்லை. ரெண்டு நாளுக்கு ஒருமுறை ஷேவ் செய்து கொள்கிறேன். தப்பு தப்பாய் தமிழில் கவிதைகள் எழுத முயற்சி செய்கிறேன். பெரிய கஷ்டங்களை கடந்து வந்தவர்கள் எல்லாம் வாழ்க்கையின் சித்தாந்தங்கள் தனக்கு பிடிபட்டு விட்டதாய் நினைத்துக்கொள்கிறார்கள். அதற்கு நானும் விதிவிலக்கல்ல.அதன் பின் அருணிடம் அதிகம் பேசவில்லை,அந்த நாள் வரை. என் செல்பேசி பாடியது. எடுத்தேன்.




"மிஸ்டர் ரவி சௌக்கியமா.... இந்திய பிரதமருக்கப்றம் நீ தான் ரொம்ப பிசி போல.."


"டேய் குண்டா மிதி வாங்கப்போற..நீ தான் ஊர் சுத்திட்டே இருக்கிற ..என்ன கண்டுக்கில.."

"மும்பைல இருக்கேண்டா... ஆல்பால எனக்கு இங்க ஒரு பெரிய ரிசார்ச் போய்ட்டு இருக்கு..நான் தான் சென்ட்டர் ஹெட்....ரொம்ப டைட் ..பேசாம கெளம்பி வாயேன்...கோவா போய் ஜாலியா தண்ணியடிச்சிகிட்டு வெள்ளக்காரிகள கரெக்ட் பண்ணுவோம்"


"வெள்ளகாரவங்களா..."


"ஓ..நீ அந்த கோஷ்டியா..காண்டம கூட கதர்ல செய்யணும்னு சொல்லிக்கிட்டு அலைவாங்களே..."


"ஹஹஹா..சரிடா...லீவ பாத்திட்டு யோசிச்சி சொல்றேன்.."




அடுத்த சனிக்கிழமை கிளம்பி மும்பை போனேன். அருணுக்கு சந்தோசம் தாங்கலை. ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து கண்டபடி ஊர் சுற்றினோம். எல்லா சாலைகளும் ரோமையே அடைகின்றன என்பது போல கடைசியில் நாங்கள் "ஓல்ட் மாங்க்"கை அடைந்தோம். நாளை உலகம் அழியப்போகிறது என்பது போல குடித்தோம். அருண் கண்கலங்கி என்னையே பார்த்தான். கொஞ்ச நேரத்தில் "எல்லாம் போச்சுடா ரவி " என்றான். நான் எதுவும் பேசாமல் அவனையே பார்த்தேன். அவனே திரும்பவும் பேசினான். "என்னோட லட்சியத்த, எதிர்காலத்த அழிச்சிட்டானுங்கடா...".

 
"அருண் என்னாச்சுடா...லவ் பெய்லியிரா..."



"மயிரு... இது வேறட.... என்னோட ரிசேர்ச்ல சொத்தை இருக்காம்...கான்சர் வந்திருமாம்.... நோபல் பரிசே வாங்க வேண்டிய கண்டுபிடிப்புடா..."



"என்னடா சொல்ற.."




" அது "குவாண்டம் ஜிப்" ரிசெர்ச்...எந்தப் பொருளையும் ப்ரோட்டான(Proton) விட சிரிசா ஆக்க முடியும். திரும்பவும் பழைய நிலைக்கு கொண்டு வர முடியும்."



"எதையுமா.."



"ஆமா..மனுசனக்கூட.."



"டேய்...நீ புத்திசாலி தான்..அதுக்காக என்னைய கேனயன் ஆக்காத...விட்டலாச்சார்யா படத்த விட மோசமாயிருக்கேடா..."





"கொபெர்நிகஸ் "பூமீ தான்டா சூரியன சுத்துதுனு" சொன்னப்போ சிரிச்சாங்க..அடிச்சாங்க...இன்னைக்கு நீ அன்றாடம் உபயோகப்படுத்திற அறிவியல் பொருட்கள் எல்லாம் ஒரு காலத்தில கோமாளித்தனம்னு
ஒதுக்கப்பட்ட சிந்தனைகள் தான். உலகம் இவ்வளவு சுருங்கிப் போனதுக்கு அறிவியல் சிந்தனை விரிஞ்சது தான்டா காரணம். உண்மையா ஆச்சர்யம் தான் அறிவியலோட தாய்மொழி. ஒண்ணுமில்ல ஒரு முப்பது வருசத்துக்கு முன்னாடி க்ளோனிங் பத்தி பேசிருந்தேன்னா உன்ன சங்கிலிய போட்டு கட்டி வச்சிருப்பாங்க.."




"சரிடா ஒத்துக்கிறேன்..எப்டிடா இது சாத்தியம்.."



"குவாண்டம் கம்ப்யூட்டிங்.."




"அதுல"


"நீங்க சீரோவையும் ,ஒன்னையும்(0,1) வச்சிக்கிட்டு பைனரில சூப்பர் கம்ப்யூட்டரே பில்ட் பண்ணுவீங்க...இது குவாண்டம்டா...மொத்தம் முப்பத்திரண்டு பார்டிக்கள் இருக்கு..யோசிச்சுப்பார்..அதோட வேகத்தையும் வீரியத்தையும்...அதாவுது ஒரு மனுசனோட மொத்த விவரத்தையும் ரொம்ப ஈசியா சேமிச்சு வச்சு அதை திரும்பவும் உபயோகிக்க முடியும்"



"அதாவுது ஒரு மனுஷன மாதிரி இன்னொருத்தன உருவாக்கிறது..அப்படி பார்த்தாலும் அது காப்பி தான.."




"இல்ல..அதில்ல...காஸ்மிக் கதிரையும், சோமா பார்ட்டிகள்ள இருந்து வெளிவரும் ஸோமா கதிரையும் பாயும் போது அணுக்கள் சுருங்கும். மனிதனோட திசுக்கள் சுருங்கும். எந்த அளவுனா 2.4 * (10 ^ -50)m சைசுக்கு.. எவ்வளவு சிரிசுனு புரியுதா.."




"டேய் அவ்வளவு சிரிசா...எதாவுது கருவில தான பாக்கவே முடியும்..வாய்ப்பேயில்ல..."




"இருக்கு..அதத்தானே நான் இங்க ஏழு வருஷம் பண்ணிட்டு இருக்கேன்...ஆல்பால இருந்து இதுக்கு அப்ரூவல் வேற இருந்தது...நேத்து கடைசி நேரத்துல அகர்வால்னு ஒரு கெளட்டு சயன்டிஸ்ட் திரும்பவும்
வந்து "உடல் பழைய நிலைக்கு வர்றப்போ செல்களுக்கு நடுவுல ரத்தம் உறைஞ்சு இருப்பதாகவும்...ஒரு வகை கேன்சர்" இதுனு சொல்லி கெடுத்துட்டான்..என்னோட மொத்த உழைப்பும் வீணா போச்சு..இத்தனைக்கும் அது ஆயிரத்துல எவனோ ஒருத்தனுக்குத்தான் நடக்கும்..பிச்சைகாரப் பசங்க..நீங்க அப்டியே கை சூப்பிட்டே இருங்கடா பாஸ்டர்ட்ஸ்..நான் போறேன்..போறேன்"




"ரிசைன் பண்ணப்போறியா.."

 
"நேத்து எல்லாபேரையும் அசிங்கமா திட்டிட்டேன்...அகர்வால தேவி&* பயலேனு திட்டிட்டேன்...கெழவன் மெரண்டுட்டான்..இன்னைக்கு எப்படியும் டிசிபிலனரி கூட்டம் போட்டு..என்னை தூக்கிருவாங்க..அதுக்குள்ள நா போயிருவேன்.."

"எங்கடா"


"எஸ் 12...அன்னைக்கு சொன்னனே அடுத்த பிரபஞ்சம்,இன்னொரு பூமீ... அங்க இப்போத்தான் 2002 வது வருஷம். நம்மளவிட இருவது வருஷம் பின்னாடி இருக்காங்க. நம்மளோட ரீசன்ட்டான கண்டுபிடிப்பெல்லாம் டாகுமென்ட் பண்ணிட்டேன். அதை அங்க போய் நானே கண்டுபிடிப்பதை போல் நடிப்பேன். அப்ரமென்ன..பேரு,புகழ்...நான் தான் அங்க ஐன்ஸ்டீன்,நியூட்டன்...எல்லோரும் கொண்டாடுவாங்க..."


அருண் வெறி வந்தவன் மாதிரி கண்ணை மூடிக்கொண்டு பேசினான். எனக்கு அடிச்ச போதை எல்லாம் இறங்கியது. "அது சரி..அது இங்க இருந்து எவ்வளவு தூரம்..""ரொம்ப தூரம் தான்.. 10^10^118 meters...ஒளி வேகத்துல போனாலும் பல நூற்றாண்டு ஆகும்..."



"அப்றம்.."



"எஸ்-20 ல இருந்து ஒருத்தன் இங்க வந்து ரொம்ப சந்தோசமா வாழ்ந்துட்டு இருக்கான்.."

"என்னடா எஸ்20யா ..குழப்புரே..."



 
" இன்னொரு பூமி..அவுங்க நம்மள விட அம்பது வருஷம் முன்னாடி இருக்காங்க..அங்க ஜீ(Z) கதிர்கள்னு ஒன்னு கண்டுபிடிச்சி இருக்காங்க..அது ஒளிய விட இருநூறு மடங்கு வேகமா போகும்..அது மூலமா தான் அந்த முல்லர் இங்க வந்தான். இன்னைக்கு பாரு அவன நவீன அறிவியலின் தந்தைங்கிறீங்க...போன தடவ ஜெர்மனி போனப்போ என்கிட்ட உளறிட்டான்..நான் அந்த ஜீ கதிர்கள் பத்தின நோட்ஸ சுட்டுட்டேன்...ஐ காட் மை ப்ளேன்..."


" வாட்..ஜேம்ஸ் முல்லரா...அடக்கடவுளே...ஸோ நீயும் அவன் ஸ்டைல்ல எஸ்12 போய் அங்க பெரியாளாகப் போற...சரி எப்போ"



"இன்னைக்கு நைட் கெளம்புறேன். அதான் உன்னை கடைசியா பாத்துடலாம்னு வர சொன்னேன்..."நான் அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். திடீரென அந்த ஆசை வந்தது. "டேய் நிம்மி அங்க இருப்பாள்ளடா.."




"டேய் லூசு திரும்பவும் சொல்றேன். அவ அங்க பிறந்திருக்கலாம்..இல்லாமலும் இருக்கலாம்...இங்க நடந்த எல்லா நிகழ்வுகளும் அங்க நடந்திருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை.."



"ஒரு வாய்ப்பு இருக்குல....அது போதும் டா... நானும் வரேண்டா ..."




அவன் குழப்பமாய் என்னைப் பார்த்தான். நான் அவன் காலில் விழுந்தேன்.









---குவாண்டம் இன்னும் விரியும்

Tuesday, June 26, 2012

குவாண்டம் -(பால குவாண்டம்)




"ஊதா கலர் நைலான் சேலை கட்டியிருந்தாள். கொஞ்சம் வியர்வை வாடையுடன் பாண்ட்ஸ் பவுடர் வாசமும் அவள் மீதிருந்து வந்தது. நான் பின்னே நிற்பது தெரிந்ததும் அலமாரியை துடைப்பதை நிறுத்தி விட்டு திரும்பி நின்று "என்ன??" என்பது போல் புருவத்தை உயர்த்தினாள். நான் சிரித்துக்கொண்டே அவள் கன்னத்தை கிள்ளினேன். "அர்ஜுன் எங்க??" என்றேன். அவள் உள்ளறையை பார்த்தாள். நான் அந்த திசையை நோக்கி பார்த்தேன். அர்ஜுன் உள்ளே கை சூப்பிக்கொண்டு தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். அவளை வளைத்து பிடித்துக்கொண்டேன். என் மூக்கை பிடித்து திருகினாள். நான் அவள் தலையை கையால் பிடித்து உதட்டில் முத்தமிட்டேன். ஆரஞ்சு பழத்தில் தேன் ஊற்றியது போல் இனிப்பு. உடல் முழுக்க ஒரு பரவசம் பரவியது. கொஞ்சமாய் கண்ணை திறந்து என்னை பார்த்தாள். அந்த பார்வை முத்தத்தை விட போதையாய் இருந்தது. என்னை முழுவதுமாய் கட்டிக்கொண்டாள். எனக்கெல்லாமே நீ தான் என்பது போல் ஒரு ஸ்திரம் அந்த தழுவலில் இருந்தது. என் உடல் முழுக்க அவளது அணைப்பால், வெதுவெதுவென இருக்கிறது."   

  எழுந்துவிட்டேன். அது கனவு. ஏமாற்றமாய் இருந்தது. விளக்கை போட்டேன். மேலே நிர்மலாவும், அர்ஜுனும் மாலை போட்ட புகைப்படத்தில் சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். புகைப்படத்தில் அர்ஜுனின் நெற்றியில் சந்தனம் இருந்தது. கண்ணீர என் கன்னம் தாண்டி இறங்கியது. ஓவென கதறி அழ வேண்டும் போலிருந்தது. சத்தம் கேட்டு அப்பா வந்துவிடுவாரென உணர்ந்து சத்தத்தை அடக்கிக்கொண்டேன். ரொம்ப அழுததால் வீசிங் வந்து மூச்சி வாங்கியது. என்னுடைய இன்ஹலிங் மிசின் தேடினேன். எடுத்து உறிஞ்சினேன். கொஞ்சம் பரவாயில்லை போல் இருந்தது. படுக்கைக்கு பக்கத்தில் இருந்த டிராயரில் அர்ஜுனின் கரடி பொம்மை இருந்தது. எடுத்து கட்டிக்கொண்டு படுத்தேன். தலை கொஞ்சம் வலித்தது. கொஞ்ச நேரத்தில் தூங்கிப்போனேன். "ரவி..ரவி" என அம்மா என் தோளை உலுக்கினாள். எழுந்தேன்.

"மணி ஒன்பதரைப்பா.. இன்னைக்கு ஆபிஸ் போலையா" என்றாள். பக்கத்தில் அப்பா சோகமாய் நின்றிருந்தார். அம்மாவின் கையிலிருந்த காபியை வாங்கிக்கொண்டு நடந்து பால்கேணி போனேன். "அருண்..கால் பண்ணாண்டா...நேத்து தான் ஹங்கேரில இருந்து வந்தானாம்.. சாயங்காலம் வீட்டுக்கு வரேன்னு சொல்லிருக்கான்.." என அப்பா என்னைப் பார்க்காமல் அந்த ரூமை நோட்டம் விட்டபடியே சொன்னார். சரி என்பது போல் தலையாட்டினேன். அம்மா அப்பாவை பொறுத்தவரை நான் இந்த துயரத்துல இருந்து வெளிய வந்திரனும். எதோ சுவிட்ச் போட்டமாறி நாளைக்கே ஈன்னு சிரிச்சுகிட்டு நிக்கணும். அதுசரி அவுங்கள சொல்லியும் குத்தமில்லை. அபார்ட்மென்ட்ல  இருக்குற பல பேரு என்னை பாவம் போல பார்க்கிறார்கள். "நாசமா போ" வை விட "ஐயோ பாவம்" நமக்கு மிக வலியை தரும்னு பலருக்கு புரிவதில்லை.

அருண் வருவான் என்பதால் ஆபிசில் இருந்து வேகமாய் வந்தேன். மேலே ரூமுக்கு படியேறினேன். அருண் அப்பாவுடன் பேசிக்கொண்டிருக்கும் குரல் கேட்டது. என்னோட க்ளோஸ் பிரெண்ட் அவன். பிசிக்ஸ்ல பி.எச்.டி பண்ணினவன். அமெரிக்க நிறுவனமான ஆல்பால ஆய்வு விஞ்ஞானியா வேல பண்றான்.ஒரு வருஷமா ஹங்கேரில வேலையா இருந்திட்டு அப்போ தான் சென்னை வந்திருக்கான். நான் உள்ளே நுழைந்ததும் ஓடி வந்து கட்டி பிடித்தான். நானும் அணைத்துக்கொண்டு அழுதேன். இப்போதெல்லாம் அழுகை எனக்கு நினைத்த நேரத்தில் வருகிறது. சோகத்தை பாக்கெட்டில் வைத்தே திரிகிறதாய் தோன்றுகிறது. "அப்பா பேசிட்டு இருங்க" என சொல்லி நகர்ந்தார். நானும் அருணும் ஓல்ட் மாங்க் ரம்மை எடுத்து கிளாசுடன் உட்கார்ந்தோம். நிறைய பேசினோம். மூன்று ரவுண்ட் முடிந்தது. நிறைய புலம்பினேன். நிறைய பேச வேண்டும் போல இருந்தது.




"ந்தா..இவ்ளோ தண்டி..கருப்பா கரிக்கட்டை மாதிரி ரெண்டு பொட்டணம் கொண்டு வந்து இது தான் நிம்மியும்,அர்ஜுனும்னு சொல்றானுங்க டா..  தாங்கள டா.. அர்ஜுன் எங்கூட வரேன்னு அழுதான்..நான்தான் நீயும் அம்மாவும் பிளைட்ல போங்கன்னு அனுப்பினேன்...மைசூர் ஏர்போர்ட்ல இறங்கிரப்போ....." மீண்டும் அழுகை. ஐந்தாவது ரவுண்ட்டுக்கு தயாரானேன். நிம்மி இருந்திருந்தா காதை பிடிச்சு திருகிருப்பா.. அருண் என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

"நோஸ் லேன்டிங்கா..."

"ஆமா"

"ஸ்கௌண்ட்ரல்ஸ்..."

"தினமும் ஆயிரம் விபத்துல ஆயிரம் பேரு சாகுறான். எல்லாரையும் போய் திட்ட முடியுமா...எல்லா என் விதி.." சொல்லி விட்டு அருணை பார்த்தேன். அவன் அர்ஜுன் போட்டோவையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். கொஞ்ச நேரம் கழித்து "சாகாம இருந்திருக்கலாம்.." என்றான், நான் "ம்ம்.." என்றேன். அவன் கொஞ்சமாய் சிரித்து "இல்லடா அவுங்க உயிரோட இருக்கலாம்..இப்போ இந்த நொடில...". 

"என்னடா அருண்..அஞ்சு ரவுண்ட்ல தூக்கிருச்சா.." சத்தமாய் சிரித்தேன். குடித்து விட்டு சிரிப்பது சுகமானது. அருண் பேசாமல் உட்கார்ந்திருந்தான். "சயின்டிஸ்னா அமைதியா இருக்கனுமாடா குண்டா.." னு அவனை நானே பல முறை கேலி பண்ணியிருக்கேன். என் சேரை அவன் பக்கம் திருப்பினான். என் தலையை தூக்கினான்.

"சொல்லுடா ரவி...பூமி எப்டி உருவாச்சு..." 

யோசிச்சேன். எங்கோ படிச்சது ஞாபகம் வந்தது. "பிக் பேங்..." இழுத்தேன்.

"கரக்ட்..அப்டினா.."

"மறந்து போச்சுடா.."

" அதாவுது ஒரு பெருவெடிப்பு. அதுல உருவான ஒரு சின்ன தூசு மண்டலம் தான் பூமி. சூரியன்,சந்திரன், நம்ம பக்கத்து கோள்கள் எல்லாம் அந்த வகைல உருவானது தான். இந்த மாதிரி லட்சமோ, கோடியோ இல்ல எண்ணவே முடியாத அளவு உருவாக்கங்களை இந்த பெருவெடிப்பு பண்ணிருக்கு. நிறைய யுனிவர்ஸ்கள்,நிறைய கேலக்சிகள்... "

"சரி இப்போ அதுக்கென்ன..."


"இப்போ நீ பேப்பர்ல பேனா வச்சி கண்டா மாதிரி கிருக்கிறேன்னு வை. உன்னையே அறியாம அதுல ஒரு பேட்டர்ன் இருக்கும். அதாவுது வளைவுகளில், கோடுகளில் சில ஒற்றுமை வந்திரும். இத மாத்ஸ்காரன் ப்ரூவ்லாம் பண்ணிட்டான்.அத விடு. அப்போ இந்த பெருவெடிப்புல உருவான அமைப்புலேயும் ஒரு பேட்டர்ன் இருக்கும். எங்கயாவுது லட்சம் கோள்கள் தள்ளி பூமீ மாதிரி ஒரு கோள் திரும்பவும் உருவாகியிருக்கும்.."

"ஸோ ??"

"ஸோ வா... அதுக்கும் அதே புவிஈர்ப்பு விசை..அதே சுழற்சி...அதே மாதிரி கடல்கள்...பக்கத்தில் நிலா..அதே ஓஸோன்...ஆக்சிஜன்..சூரிய ஒளி...போட்டோசின்தசிஸ்..."

"அதுனால.... புரில மச்சி எனக்கு.." குழப்பமாய் இருந்தது.



"சரி உனக்கு புரிற மாதிரி சொல்றேன். எல்லாம் பூமியை மாதிரியே இருந்துச்சுன்னா என்ன நடந்திருக்கும். இங்க மாதிரியே அமீபா தோன்றிருக்கும்.அப்புறம் நிறைய உயிர்கள். பரிணாமம். டினோசர்கள், குரங்குகள்,மனிதர்கள்.." கொஞ்சம் இடைவெளிவிட்டு  "ஆதாம்-ஏவாள்...உன் கொள்ளு தாத்தன்..உன் அப்பன்...நீ,நிம்மி,அர்ஜுன்....." என்றான்.

எனக்கு கொஞ்சம் கோபமாய் இருந்தது. என் சிந்தனைக்கு அப்பாற்பட்டதாய் தோன்றியது. "அப்போ இங்க மாதிரியே ஆளுங்க அங்க பிறந்திருப்பாங்கன்னு சொல்றியா.."

"ஆமா கண்டிப்பா. ஆனா நடந்த விஷயங்கள் மாறி நடக்கலாம். ஹிட்லர் கடைசி போர்ல ஜெய்ச்சிருக்கலாம். காந்தி அமைதியா குடும்பஸ்தனா அவருண்டு அவர் வேலையுண்டுன்னு இருந்திருக்கலாம். தோனி வேல்டு கப் பைனல்ல மொத பால்லையே அவுட் ஆகி இருக்கலாம்...அதே மாதிரி..."

"அதே மாதிரி.."

"அன்னைக்கு விமானம் மைசூர்ல நோஸ் லேன்டிங் ஆகாமவோ...இல்ல நிம்மியும் அர்ஜுனும் அதுல போகமாவோ இருந்திருக்கலாம். இப்போ இந்த நொடில ரவி, நிர்மலா, அர்ஜுன் மூனு பேரும் பெசென்ட் நகர் பீச்ல ஜாலியா கடலைப்பொறி வாங்கி சாப்டுகிட்டு இருக்கலாம்......."

இப்போது அழுகை வரலை.அவன் சொன்ன காட்சியை மன கண்ணில் ஓட விட்டு ரசித்தேன். ஜன்னல் வழியே வானத்தை பார்த்தேன். ஆங்காங்கே சின்ன வெள்ளை புள்ளிகளுடன் வானப் பெருவெளி தெரிந்தது. 

                                                                                                                          





                                                                                                         -----குவாண்டம் தொடரும்