Friday, December 26, 2014

எழுத்தாளன் - பகுதி2

                                         



                                                           எழுத்தாளன்- பகுதி 1

இளையராஜா வெண்கல குரலில் அந்த அறையை ஆக்கிரமித்திருந்தார். அவன் கிங்க்ஸ் சிகரட்டை வாயில் வைத்துக்கொண்டான்.ஒரு பெரிய பெக்கை நிரப்பி அளவு பார்த்து ஜேக்கப்புக்கு கொடுத்தான். அவர் பாட்டை ரசித்துக்கொண்டே கிளாசை கையில் வாங்கினார். பாடலின் இசைக்கு ஏற்ப தலையை ஆட்டிக்கொண்டே இருந்தார். "ஏன்டா...மூனாவதா...நாலாவதா...வீட்டுக்கு போகனும்டா...கூடிப்போச்சுனா சிக்கலாகிடும்" என்றார்.

"நாமளே எப்பயாச்சும் தான் சாப்பிடுறோம்..கணக்குப்பண்ணி சாப்டா நல்லாவே இருக்காது..நாமென்ன ஹோம்வொர்க்கா பண்றோம்..என்ஜாய் பண்ணி அடிங்க ஜேக்"

 "உங்க வீட்லலாம் உன்ன திட்ட மாட்டாங்களா... உங்கப்பா என்ன பண்றார்.."

பதிலேதும் அவன் சொல்லவில்லை. கொஞ்ச நேரத்தில் அறையில் சத்தமில்லை. அவன் தூங்கிப்போயிருந்தான். ஜேக்கப் இரண்டு தடவை அவனை கூப்பிட்டுப் பார்த்தார். மட்டையாகிவிட்டான். அறையை ஒரு நோட்டம் விட்டார்.  புகை ரூமை ஆக்கிரமித்திருந்தது. ஜன்னல்களில் ஜட்டிகள் தொங்கியது. "கழுதைக" என முனங்கினார்.குமரேசன் ஊருக்கு போயிருந்தான்.அப்படியே தடுமாறி எழுந்தார். அலமாரியில் நீல நிற நோட்டுப்புத்தகம் ஒன்று துறுத்திக்கொண்டு நின்றது. சாதாரண நாட்களில் அதை அவர் கவனித்திருக்க வாய்ப்பில்லை. கவனமாய் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த புத்தகங்களிலிருந்து அது மட்டும் ஒழுங்கில்லாமல் நின்றது. உள்ளுக்குள் பேனா ஒன்றும் இருந்தது. குமரேசன் புத்தகங்கள் படிக்கும் பழக்கம் உள்ளவன். முதலில் அவனது நோட்டாய் இருக்குமென தான் கையிலெடுத்தார். முதல் பக்கத்தைப் புரட்டினார்.

"எழுத்துக்களும் ஓவியங்களே... வாசிக்கையில் எல்லோர் மனத்திலும் காட்சிகளை வரைவதால்..." என எழுதி அவனது பெயர் போட்டிருந்தது.கையெழுத்து அவனது தான். ஒரு முறை கண்ணைக் குறுக்கிப் படித்துப்பார்த்தார். லேசாய் சிரித்தார். "படிக்கலாமா.." வென ஒரு முறை யோசித்தார். அடுத்தவர் விஷயங்களில் ஏற்படும் இயல்பான கிளர்ச்சியின் உந்துதலில் முதல் பக்கத்தைப் புரட்டினார். நன்றாய் குண்டு குண்டு தமிழ் எழுத்துக்கள். நீல நிற பால் பாயிண்ட் பேனாவால் எழுதப்பட்டிருந்தது. முதல் இரண்டு பக்கத்தில் அவன் கோல்கொண்டா மலையின் ரம்யத்தைப் பற்றியும், இரவு நேரத்தில் அங்கு வீசும் காற்றைப்பற்றியும் கவிதை போல எழுதி இருந்தான். அவருக்கு ஆச்சர்யம் தாங்கவில்லை. எழுத்தில் நேர்த்தியும், ரசனையும் தெரிந்தது. மூன்றாம் பக்கம் வந்தார்.



"சித்திக் கொடுத்துவிட்டுப் போன பின் நேராய் மாடிக்கு வந்து விட்டேன். வீட்டில் யாருமில்லை. வித்யாசமான பழுப்பு நிறத்தில் காய்ந்த இலைகள் போல அந்த காகிதத்தில் அது இருக்கிறது.உண்மையிலேயே மூவாயிரம் இதற்கு அதிகம் தானென தோன்றுகிறது.பெங்களூரில் வெறும் எண்ணூறுக்கு வாங்கியிருக்கிறேன்.ஆனால் இது லடாக் சரக்கு..வீரியம் ஜாஸ்தியென சித்திக் சொல்கிறான். இதோ பேப்பரை சுருட்டி வாயில் வைக்கிறேன்.லேசாய் உப்புக்கரிப்பது போல உணர்வு. லைட்டரை பத்த வைக்கிறேன். எத்தனை முறை இழுத்தாலும் முதல் இழுவை கொஞ்சம் பயமாகத்தான் இருக்கிறது. ஹா...ஹா... என்ன சுகம் அடி வயிற்றை மயிலிறகு வைத்து யாரோ வருடுவது போல இருக்கிறது..மிதமாய் போதை ஏறிக்கொண்டே இருக்கிறது. தூக்கத்தில் எழுந்தது போல ஒரு நிதானமின்மை என்னை ஆட்கொள்ள தயாராகிறது. ஏதேதோ நினைவுகள் வந்து போகிறது... மூன்றாவது படிக்கும் போது அப்பாவின் ரம் பாட்டிலை திறந்து திருட்டுத்தனமாய் குடித்தது..முதன் முறையாய் சுயமைத்துனம் செய்தது... ம்ஹூம்..எழத முடியவில்லை..கை குழறுகிறது..."

எழுத்து கிறுக்கலாய் மாறி அந்த வரியுடன் நின்று போயிருந்தது. ஜேக்கப் ஒரு முறை அவனைப் பார்த்தார். அவன் குப்பற படுத்துக்கிடந்தான். அவருக்கு அதற்கு மேல் படிப்பதா வேண்டாமா என யோசனையாய் இருந்தது. குழப்பத்துடன் அடுத்த பக்கம் திருப்பினார். 

"காலணியில் எத்தனயோ பேர் இருக்கையில் ஏன் என்னைப் பார்த்து சிரிக்கிறானென யோசனையாய் இருந்தது. செக்யூரிட்டி யூனிபார்மில் இருந்த விசிலை நான் வரும்போது வேண்டுமென்றே ஊதினான். மற்ற செக்யூரிட்டிகள் யாரும் அப்படியில்லை.ரெண்டு முறை கேட்ட போதும் பதில் சொல்லாமல் சிரித்தான். அப்போது தான் அடக்க முடியாத கோபம் வந்தது. நடக்கப்போவது அப்போதே எனக்குத் தெரிந்து போனது. அன்று இரவு 14-c ப்ளாக்கின் பின்புறம் இருந்த புளிய மரத்தின் பின் நின்று கிளையை பலமாய் அசைத்தேன். நினைத்தது போலவே வேகமாய் விசில் ஊதிக்கொண்டே வந்தான். அருகில் வந்தான். அங்கு யாருமேயில்லை. அந்த இருளும்,தனிமையும் எனக்கு அடக்க முடியாத வெறியை கொடுத்திருந்தது. மூன்று நாளாய் தொராசின் வேறு சாப்பிடவில்லை.




அருகில் வந்து "நீங்களா சார்" என சிரித்தான். அது போதும். அதற்கு மேல் அங்கு நடந்த எல்லா விஷயங்களுக்கும் அது போதுமானதாய் இருந்தது. முகத்தில் மூன்று முறை குத்தினேன். வாயிற்குள் கர்சீப்பை அடைத்து கொச்சைக் கயிறால் அவனது கழுத்தை நெறித்தேன். அவனிற்கு போராடத்தெம்பில்லை. எனக்கு ஏமாற்றமாய் இருந்தது. எதோ எறும்பை நசுக்குவது போல இருந்தது. "தாவு..குதி..திமிறு.." என கத்திப் பார்த்தேன். ம்ஹீம்...சாவதற்கென்றே காத்திருந்து அந்த உடம்பு என்னை நோக்கி வந்ததாய் தோன்றியது. கழுத்தை இத்தனைக்கும் மிதமாய் தான் அழுத்தினேன்...துடித்துகொண்டிருந்த கால்களும் அடங்கியது...உடம்பு ஜில்லென குளிர்ந்தது. அது ஏன் உயிர் போனவுடன் உடல்கள் ஒரு சில வினாடிகள் அதிர்கிறதென தெரியவில்லை.... இதை எவனும் ஆராய்ச்சி கீராய்ச்சு பண்ணீருக்கானோ என்னவோ...ஏற்கனவே தோண்டி வைத்திருந்த குழியில் அவனைப்போட்டேன். மண்ணைப் போட ஆரம்பித்தேன்..மாலையில் பெய்த மழை காரணமாக மண் இறுகிப் போய்விட்டது..கொஞ்சம் கஷ்டப்பட்டு தோண்ட வேண்டியிருந்தது..ஹெட் போனில் பாடல் கேட்டுக்கொண்டே மண்வெட்டியில் அள்ளிப் போட்டேன். நாளை இவனை யாரும் தேடுவார்களா....என்ன ஆகும் என யோசித்துப் பார்க்கையில் எனக்கு ரொம்பவும் த்ரில்லாக இருந்தது.."

ஜேக்கப்புக்கு ரத்த அழுத்தம் அதிகமானது போல இருந்தது. மூச்சு வாங்கினார். நடுங்கிய கைகளில் இருந்த நோட்டை டேபிளில் வைத்தார். சிறுநீர் கழிக்க வேண்டும் போல இருந்தது. வீட்டை விட்டு முதலில் வெளியேறி விடுவதென்று முடிவெடுத்து வேகமாய் வாசலுக்கு நடந்தார். நிலை படி தடுக்கி கீழே விழுந்தார். அவன் சத்தம் கேட்டு தலை தூக்கிப்பார்த்தான்.

                                                                                                                     --தொடரும் 

Tuesday, December 23, 2014

எழுத்தாளன் - பகுதி 1


வேறு யாராவதாய் இருந்தால் அந்த சத்தத்துக்கு உடனே எழுந்திருப்பார்கள். அது அவன்.அறைக்கதவை தட்டி சரியாய் ஒன்றரை நிமிடத்துக்கு அப்புறம் தான் திறந்தான். வெளியே குமரேசன் முறைத்துப் பார்த்துக்கொண்டு நின்று கொண்டிருந்தான்.ஜேக்கப் எரிச்சலை அடக்கிக்கொண்டு ஹாலில் ஹிந்துவை நோட்டமிட்டபடி உட்காந்திருந்தார். குமரேசனையும், ஜேக்கப்பையும் கண்ணைச்சுருக்கி பார்த்துவிட்டு நேராய் டாய்லெட்டுக்கு போனான். கதவைக் கொஞ்சம் வேகமாய் சாத்தினான்.சட்டென குழாய் திறக்கும் சத்தம் அந்த அதிகாலை அமைதியை சலனப்படுத்தியது. குமரேசன் முனங்கிக்கொண்டே வேகமாய் ஜேக்கப்புக்கு எதிரில் வந்து அமர்ந்தான். அவனைப் பார்த்து அவர் சிரித்தார். "நீ கோபப்படக்கூடாது ராஜா..உங்களுக்கு வீடு கொடுத்தனே...நான் தான் பழைய செருப்பெடுத்து...எம்மூஞ்சிலயே அடிச்சிக்கனும்..". சொல்லிவிட்டு தலையில் அடித்துக்கொண்டார். குமரேசன் குனிந்திருந்தான். எதுவும் பேசவில்லை. ஒரு நிமிடம் அமைதியாகவே கழிந்தது. 

ஜேக்கப் அறுபதை கடந்த பெரியவர். சொந்த ஊர் சென்னையாக இருந்தாலும் ஹைதராபாத்தில் செட்டில் ஆனவர். சுங்கத்துறையில் வேலை செய்து ஓய்வு பெற்றவர். பிள்ளைகள் அமெரிக்காவில் வேலை செய்துகொண்டிருக்க, ஹைதராபாத்தில் உள்ள நீலிமா கிரீன்ஸ் குடியிருப்பில் ஒரு பெரிய வீட்டில் குடியிருந்து கொண்டிருக்கிறார். பக்கத்து வீடுகளுக்கு கேட்கும்படி மனைவியிடம் திட்டு வாங்குவது இவருக்கு நீண்டநாள் பொழுது போக்கு. சுகருக்கும் மனைவிக்கும் பயந்து தினமும் வாக்கிங் போகும் வயசாளி. இவரது வீட்டில் வாடகைக்கு குடியிருக்கும் இரண்டு தமிழ் பசங்க தான் குமரேசனும் அவனும். குமரேசன்,எந்த நேரமும் கல்யாணம் ஆகலாம் என்கிற நிலையில் வாழும் மேட்ரிமோனி இளைஞன். வாரம் ஒருமுறை ஃபேசியல், தினமும் ஜிம் என ஸ்கெட்ச் போட்டு  சுத்திக்கொண்டு இருப்பவன். மிச்சமிருப்பவன் அவன் மட்டும் தான். உண்மையில் அவனை பற்றி சொல்லிக்கொள்ள எதுவுமில்லை. சோம்பேறி,குழப்பவாதி, சித்தாந்தங்கள் எதுவில்லாமல் எல்லாரையும் வெறுப்பேற்றுபவன். குமரேசனின் கம்பெனியில் கூடவே வேலை செய்கிறவன். குடிகாரன். அவனை பற்றி பேசி பத்தியை விரயம் செய்யாமல் நிகழ்காலத்துக்கு போவோம்.

வெளியே வந்தான். குமரேசன் அவனைப்பார்த்து "ஏழு மணிக்கு கம்யூனிட்டி செக்ரட்ரிய பாக்கப்போகணும்...இல்லேனா சாயங்காலம் வீட்டைக்காலி பண்ணனும்டா.. தெரியும்ல.." அவன் ஒரு முறை நிமிரிந்து பாத்துட்டு "ஓ பஞ்சாயத்து காலைலயா..." என லேசாய் சிரித்தான். உண்மையிலேயே அவனுக்கு இது போன்ற பிரச்சனைகள் பிடித்திருந்தது. எதுவுமே நடக்காத சாதாரண நாட்களை அவன் வெறுத்தான். ஜேக்கப் பக்கம் திரும்பி " ஓ... அதான் நம்ம ஜேக் காலைலேயே அனல் கக்கிக்கிட்டு உட்காந்திருக்கார்..பாத்து பாஸ் சூடு பிடிச்சுக்க போகுது.." யாருமே சிரிக்கவில்லை. ஜேக்கப் அவன் பக்கம் வந்தார். " நல்லா சிரிச்சிக்கோ..எது எப்படியோ நீ இந்த வீட்ல இனிமே இருக்க முடியாது...செக்ரட்ரி வீட்டுக்கு போறதுக்கு முன்னாடி எனக்கு நடந்தது என்னான்னு தெரிஞ்சாகனும்...போலிஸ் கம்ப்ளைன்ட் அது இதுன்னு போகாம உங்கள நான் காப்பத்தனும்னா..."

"பாஸ்..ரொம்ப பயப்படாதீங்க..அவ்ளோ பெரிய மேட்டர் இல்ல.. இது சப்ப மேட்டர் தான்..."

"தூ நாயே..நான் ஏன்டா பயப்படனும்...நடந்தத சொல்லித் தொலைடா..என்னைய பேச வைக்காத..."

"சொல்றேன்..சொல்றேன்..கூல்... இந்த கம்யூனிட்டி வீக்லி மீட்டிங் நேத்து நடந்துச்சு.. நீங்க ஊர்ல இல்லாதனால நானும் குமரேசனும் அட்டென்ட் பண்ண போனோம்." கேட்டுக்கொண்டிருந்தவர் தலையில் கை வைத்தார். அவன் தொடர்ந்தான்.



"எல்லாரும் சேர்ந்து விநாயகர் சதுர்த்தி கொண்டாடுவோம்,வீட்டுக்கு ஐநூறு ரூபா பணம் கொடுக்கணும்னு சொன்னாங்க... அதுக்கு நாங்க ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து..."

குமரேசன் வேகமாய் நிறுத்தினான். "நான் சொல்லவே இல்ல..நா எதுவுமே பேசல"

"சரிடா,,நாந்தா பேசுனேன்.. இந்த தடவ முருகனோட பிறந்தநாளான கார்த்திகை தீபத்த கொண்டாடுவோம். அதுக்கு வேணும்னா காசு தருவோம்னு சொன்னேன்.அப்டியே..கொஞ்ச நேரம் வாக்குவாதம் போச்சு... இந்த அஞ்சு பி ஹிதேஷ் இருக்கான்ல கோவத்துல என்ன பாத்து "ச்சூத்தியா.."னு சொல்லிட்டான்.நானும் பதிலுக்கு திட்டிட்டேன்.."

"என்னான்னு..."

"தேவிடியா பயலேன்னு.." கொஞ்சம் கூட நிறுத்தாமல் சொன்னான்.

"நீங்கள்லாம் படிச்ச பசங்க தான..இப்பிடியா பேசுவீங்க..."

"சிலபஸ்ல இதெல்லாம் கவர் ஆகல.."

குமரேசன் வாயை மூடிக்கொண்டு சிரித்தான். "அறிவுகெட்ட முண்டங்களா...சரி..காலைல தான வாக்குவாதம்..சாயங்காலம் திரும்பவும் எப்படி கைகலப்பு ஆச்சு.."அவன் திரும்பவும் முகத்தை சீரியசாய் வைத்துக்கொண்டு ஆரம்பித்தான். "சாயங்காலம்...நம்ம வீட்டுக்கு வாசலுக்கு வந்து..ஏன்டா எங்கம்மாவை திட்டுனேன்னு சட்டைய புடிச்சிட்டான்...நான் திரும்ப உனக்கு ஏன்டா இவ்ளோ லேட்டா அம்மா பாசம் பொத்துக்கிட்டு வருதுன்னு சொல்லி டஸ்ட்பின் வச்சு அடிச்சேன்...கொஞ்ச நேரத்துல பெருசுக வந்து வெளக்கி விட்டுட்டாங்க.. ஒரு பத்து மினிட்ல முடிஞ்சிருச்சு..வேணும்னா நீங்க ஆண்டிட்ட கூட கேட்டுப்பாருங்க..".




மூன்று பேரும் நடந்து செக்ரட்ரி வீட்டுக்கு போயினர். சொன்னது போல் பெருசாய் எதுவும் நடக்கவில்லை. இருவரும் இனி மீட்டீங்குகளில் பங்கு பெற தடை விதிக்கப்பட்டது. அவன் வெளியே வரும் போது குமரேசனிடம் "வேமா முடிஞ்சிருச்சு..அவனுக சரியாவே விசாரிக்கல கும்ஸ்.." என சொல்லிக்கொண்டு வந்தான்.ஜேக்கப் அவன் முன்னாடி வந்து நின்றார்.

"சரி..வீட்ட எப்ப காலி பண்ணப் போற..."

"விடுங்க ஜேக்...இன்னைக்கு ஓல்ட் மாங்க் போட்டுக்கிட்டே இத அனாலைஸ் பண்றோம்..."

"வீட்ட எப்போ காலி பண்ண போற.."

"தந்தூரி ஒன்னு வாங்குறோம்... ரெண்டு பாக்கெட் கிங்க்ஸ்...லேப்டாப்ல இளையராஜா..."

"வீட்ட எப்போ காலி பண்ண போற.."

"மிக்ஸிங் பெப்சியா சோடாவா..."

"சோடா"

                                                                             ---------தொடரும் -----------



Sunday, December 14, 2014

லிங்கா - விமர்சனம்

 

லிங்கா பார்க்கவில்லையென்றால் ஆதார் அட்டை கிடையாது என்ற செய்தி வேறு வந்து கொண்டிருந்தது. "காட் தி டிக்கெட்ஸ்" என டிக்கெட்டுகளுடன் வெற்றிப்பெருமித ஃபேஸ் புக் போட்டோக்கள் எனக்குள் வெறியை கிளப்பின. படத்தை பார்த்தே தீருவது என்று முடிவு செய்தேன்.சனிக்கிழமைகளில் தனியாய் படத்திற்குப்போனால்,வீட்டிலிருப்பவர்கள் வரும் வாரத்தில் "உப்புமா,கோதுமைதோசை" என தாக்குதல் நடத்துவார்கள் என்பதால் குடும்ப சகிதம் போவதென ஒரு மனதாய் தீர்மானம் நிறைவேற்றினோம். குரோம்பேட்டை வெற்றித் தியேட்டரில் மக்கள் கூட்டம் கொய கொயவென இருந்தது. தலைவனின் தரிசனத்தை காண அத்துனை மக்களும் தேவுடு காத்துக்கொண்டிருந்தனர். எல்லோரும் தலைப்பாக்கட்டி விளம்பரத்தில் வரும் சரத்குமார் அண்ணாச்சி போல குஷியுடன் காணப்பட்டனர். ஒரு நபர் "சிட்டில வீக்கென்ட் டிக்கெட் கிடையாது.. நம்ம பசங்கெல்லாம் வேன் எடுத்திட்டு செங்கல்பட்டு போறானுங்கோ.." என போனில் யாருடனோ பேசிக்கொண்டிருந்தார்.


"சூப்பர் ஸ்டார் ரஜினி" என திரையில் வந்ததும், திரையரங்கமே அதிர்ந்தது. சில ரசிக சிகாமணிகள் அடி வயிற்றிலிருந்து அதிக டெசிபல்களில் ஊளையிட்டு தங்கள் விசுவாசத்தை வெளிப்படுத்தினர். ரஜினி பட பாரம்பரியத்திற்கு உட்பட்டு சிலபல பில்டப்புகள் தரப்பட்டு "சூப்பர் ஸ்டார்" தோன்றினார். முந்தைய வரி இங்கே திரும்பவும் காப்பி & பேஸ்ட். வெள்ளைக்கார புள்ளைகளுடன் தலைவர் முதல் பாட்டுக்கு டான்ஸ் ஆடினார். எங்கே கீழே விழுந்து விடுவாரோ என கொஞ்சம் பதட்டமாகத்தான் இருந்தது. எவ்வளவு மேக்கப் போட்டாலும் வயது துறுத்திக்கொண்டு தெரிவதை தடுக்க முடியவில்லை. கே.எஸ்.ரவிக்குமாருக்கு  சூப்பர் ஸ்டார் மேல என்ன கோபமோ தெரியவில்லை, படத்தை அணை கட்டி அடித்திருக்கிறார். தலைவரின் கழுத்தைப்போல கதையையும் கடைசி வரை நமக்குக்காட்டவில்லை. படத்தின் எல்லாக்காட்சியிலும் ஒரு துண்டைப் போட்டு கழுத்தை மறைத்திருக்கிறார்கள். வயதை மறைக்க ஏன் இவ்வளவு மெனக்கெடல்? வயதுக்கேற்ற கதை தயார் செய்வது இதை விட எளிது என்று தான் தோன்றுகிறது. இந்த விசயத்தில் தலைவர், அமிதாப்பை இப்போதும் காப்பியடிக்கலாம்.



அனுஷ்காவும் இல்லையென்றால் கே.எஸ்.ஆர்  வீட்டின் முன் நிறைய பேர் உண்ணாவிரதம் இருந்திருப்பார்கள்.  டான்ஸ் ஆடுவது, தலைவரை பார்த்து ஜொள்ளு விடுவது, வில்லனிடம் பிடி படுவது,கடைசியில் விடுபடுவது என ஹீரோயின் டியூட்டிகளை திறம்பட செய்திருக்கிறார். சந்தானம் வழக்கமான நண்பேன்டா வகையறா காமெடிகளை போட்டு இண்டர்வெல்லுக்காக ஏங்க வைக்கிறார். பென்னி குவிக் கதையை ரஜினியை வைத்து பின்னியிருக்கிறார்கள். சூப்பர்ஸ்டார் படங்களுக்கு யாரும் உலக சினிமா எதிர்பார்ப்புகளுடன் வருவதில்லை தான் , அதற்காக இப்படியா தமிழ் ரசிகர்களை அசிங்கப்படுத்துவது?? அதுவும் அந்த கொடூரமான க்ளைமேக்ஸ் காட்சி யூடுயூப்களில் ஹிட் அடிக்கப்போகிறது. பவர்ஸ்டார்களுக்கும் பாலகிரிஷ்ணாக்களுக்கும் சூப்பர் ஸ்டார் விட்ட பகிரங்க சவால் அந்த காட்சி. ஏ.ஆர்.ரகுமான் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருக்கும்போது இடது கையில் இசை அமைத்திருப்பார் போல, டைட்டில் தவிர எங்குமே அவரைக் காணோம்.

ப்ளாஷ்பேக் காட்சிகள் கொஞ்சம் பரவாயில்லை. கலெக்டர் கம் மகராஜா ரஜினி ஊருக்கு டேம் கட்ட போராடுகிறார். வருகிற பிரச்சனையெல்லாம் பன்ச் டயலாக் பேசியே சமாளிக்கிறார்.சோனாக்சி கிராமத்துத் தமிழ்ப்பொண்ணாம். ப்ளாஷ்பேக் என்பதாலோ எழுபது எண்பதுகளில் வந்திருக்க வேண்டிய கதையை காட்டியிருக்கிறார்கள். இயற்பியல் விதிகளை இக்கட்டில் தள்ளும் சூப்பர்ஸ்டார் சண்டைக்காட்சிகள் தமிழ்நாட்டுக்கு புதிதல்ல என்றாலும், அந்த க்ளைமேக்ஸ் பைக் காட்சியையும் பலூன் சண்டை காட்சியையும் தமிழன் ஜீரணிக்க நிறைய நாட்கள் ஆகும். 



தலைவர் இந்தப் படத்திலும் ஊருக்கு சொத்தெழுதி வைக்கிறார். ஹீரோயின்கள் "கட்டியே தீருவேன்" என ஒற்றைக்காலில் நிற்கிறார்கள். அல்லக்கைகள் அரசியல் பூடக வசனங்கள் பேசுகிறார்கள். "இவர மாதிரி உண்டா" என குணச்சித்திரங்கள் படமுழுக்க குமுறுகிறார்கள். அடி வாங்கியவர்கள் எல்லாம் அந்திரத்தில் பறந்து கிளைமேக்ஸில் தான் கீழே விழுகிறார்கள். கேட்டால் கமர்சியல் படம் என்பார்கள். அதுக்காக மூளையெல்லாம் மூலைல வச்சிட்டு வந்திரனுமா?? சூது கவ்வும் விஜய் சேதுபதி, ஜிகர்தண்டா சிம்ஹா கேரக்டர்களையெல்லாம் ரஜினியை வைத்து யோசித்துப்பாருங்கள். உண்மையிலேயே தியேட்டர்கள் அலறும். தலைவா "நா யானே இல்லே குதிரே" னு பொசுக்குனு லிங்கா மாதிரி இன்னொரு படம் நடிச்சு விட்ராதீங்க... நாடு தாங்காது. பொறுமையா "ப்ளான்" பண்ணி பண்ணுங்க. 

"எம்பொண்ணு வயசுள்ள பொண்ணுங்களோட டூயட் ஆட வைப்பது கடவுள் எனக்குக் கொடுத்த தண்டனை" னு தலைவரு சொல்லிருக்காரு. இப்படி  டூயட் ஆடியே ஆகணும்னு அவர யாரு மிரட்டுறாங்கன்னு தெரியல...உண்மையிலேயே அந்த காட்சிகளை பார்க்க வைத்து கடவுள் நமக்குத்தான் தண்டனை கொடுத்திருக்கிறார்.. ஆக இந்த முறை கே.எஸ் ரவிக்குமார் "கத்து கிட்ட மொத்த வித்தையையும்" இறக்கியிருக்கிறார்.


Friday, November 21, 2014

ஐ.டி ஆன்மாக்களின் குரல் (Ver 1.0)

                             


1. நீங்கள் நினைப்பது போல் நாங்கள் நவநாகரீக உடைகள் அணிந்து கொண்டு அலுவலகம் போய், ஆட்டம்,பாட்டம் என கூத்தடித்து, மாலை வரை சரக்கடித்துவிட்டு தள்ளாடிக்கொண்டே வீட்டுக்கு வருவதில்லை. எங்களுக்கும் வேலை என்ற ஒரு வஸ்துவை குடுத்து ,டவுசர் என்ற வஸ்துவை கழட்டத்தான் செய்கிறார்கள்.

2.நாங்கள் தமிழ் நன்றாக பேசுவோம். கோவம் வந்தால் கூட வண்டை வண்டையாய் தமிழில் தான் திட்டுவோம். இன்று பேப்பரில் எழுதப்படும் தமிழை விட இணையத்தில் தான் அதிக தமிழ் எழுதப்படுகிறது. எழுதுறதுல முக்கவாசிப்பய நம்ம பய தான்..நம்ம பய தான்.

3."சென்னையில் தினமும் மழை பெய்யும்" , "இந்தியாவில் எல்லா பெண்களுக்கும் இரட்டைக்குழந்தைகள் பிறக்கின்றன", "ராமேஸ்வரத்தில் பிறந்தவர்கள் எல்லாரும் நாட்டின் ஜனாதிபதி ஆவார்கள்" போன்றவைகளெல்லாம் எவ்வளவு அபத்தமான புரளியோ அதே போல தான் "ஐ.டியில் இருக்குற எல்லாரும் லட்சத்தில் சம்பாதிக்கிறான்" என்பதுவும். எங்கள் மாசத்திலும் கடைசி நாட்கள் இருக்கின்றன.

4.நாங்கள் வெளிநாடுகளுக்கு சாக்லேட்கள் வாங்கவும், லேப்டாப்கள் வாங்கவும் மட்டும் போகவில்லை.அங்கே ஆபிசில் எங்களை வடிவேலுவைப்போல வச்சு அடிப்பார்கள்.வலி தெரியாமல் சிரித்துக்கொண்டே ஃபேஸ்புக்குகளில் போட்டோக்கள் போடுவோம்.

5. ஐ.டி கம்பெனிகளில் ஜாதி வாரியான இட ஒதுக்கீடுகள் கிடையாது. பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்களுக்கு அதிக பட்ச தண்டனைகள் உண்டு. இதையே அரசாங்கம் நாட்டில் செய்து முடிக்க பல மாமாங்கம் ஆகும்.

6. ஐ.டி காரர்களை கேலி செய்து படம் எடுக்கும் எந்த சினிமாக்காரனுக்கும்,சமகால அரசியலில் இருக்கும் ஊழல் பற்றியோ, போலி சாமியார்கள் பற்றியோ, ஈழப் போராட்டம் பற்றியோ படம் எடுக்க வக்கில்லை. அதை விடுங்க பல பேர் மானங்கெட்டு உலகப்படங்களை உல்டா தானே அடிக்கிறார்கள்.இந்த லட்சணத்தில் திருட்டி டிவிடிக்கு எதிராக போராட்டம் வேற...ஹாலிவுட்காரர்கள் காப்பிரைட் கேசு போட்டால் இங்கே பல பேருக்கு ஜட்டி கூட மிஞ்சாது.

7. நாங்கள் டேக்ஸ் கட்டிவிடுகிறோம் அல்லது எங்களிடமிருந்து புடுங்கிவிடுவார்கள். ஆகையால் நாங்களும் நாட்டுக்கு ஏதோ ஒரு வகையில் உபயோகமாகத்தான் இருக்கிறோம் மக்களே..

8. நாங்கள் எந்த புண்ணியவானிடமும் போய் "நா வாடகையாய் பதினஞ்சாயிரம் கொடுத்தே தீருவேன்" னு மல்லுக்கு நிற்பதில்லை. பெட்ரோல் விலை கூடுகையில் எப்படி நீங்கள் ஒன்னும் செய்யமுடியாமல் பொறுமிக்கொண்டே கடந்து போகிறீர்களோ அதே மாதிரி தான் நாங்களும் வீட்டு வாடகையை நிர்ணயிக்க முடிவதில்லை. 

9.நாங்கள் வேலையில் எதையாவது கற்றுக்கொண்டே இருக்கே வேண்டும் இல்லையேல் எங்கள் சாப்பாட்டில் எந்த நேரமும் மண் விழலாம். தினமும் ஒன்பது மணி நேரம் வேலை பார்த்ததற்கு கணக்குக்காட்ட வேண்டும்.

10. "என்ன தம்பி டிகிரி முடிஞ்சிச்சா..அப்டியே ஜாலியா ஆபிஸ் வாங்களேன்.." னு எந்த ஐ.டி கம்பெனியும் கூப்பிடுவதில்லை. இந்த வேலை கிடைக்க நாய் படாத பாடு பட வேண்டும். கையில் ஃபைல்கள் வைத்துக்கொண்டு சென்னையில் பல பேண்டுகளும் சுடிதார்களும் தினமும் சுற்றிக்கொண்டு இருக்கிறது.

11. நாட்டில் ஆயிரமாயிரம் பாலியல் குற்றங்களும், பெண்களுக்கு எதிராய் எண்ணிலடங்கா வன்முறைகளும் நடந்து கொண்டேயிருக்கிறது. இந்த லட்சணத்தில் நாங்கள் கலாச்சாரத்தை கெடுக்குறோமாம்...டேய் இல்லாத ஒரு விஷயத்த எப்பிடிடா கெடுக்கிறது..

12.நாங்கள் ஸ்ட்ரைக் அடிக்க முடியாது. எங்களுக்கென்று சங்கங்கள் கிடையாது. மூன்று அம்ச கோரிக்கை ,நாலு அம்ச கோரிக்கை என எதுவும் முன் வைக்க முடியாது. மீறினால் ஆப்பு பின் வைக்கப்படும்.

வேட்டியின் முக்கியத்துவத்தை கோட் போட்டுக்கொண்டே அலசுவாறே கோபிநாத், அவர் நடத்தும் நிகழ்ச்சி டி.வியில் ஒளிபரப்பாகிக்கொண்டு இருந்தது. ஐ.டி ஊழியர்களுக்கும் மற்றவர்களுக்குமான விவாதம். அதில் எதிர்க்கட்சிக்காரர் "ஐ.டி ல ரிசசன் வந்து நெறய பேர வேலைல இருந்து தூகுனப்போ வெடி போட்டு கொண்டாடினேன்..என்ன ஆட்டம் ஆடுனானுங்க.." என்றார். அவருக்கு ஆதரவாய் நிறைய பேர் கை தட்டினார்கள். அதிர்ச்சியாய் இருந்தது. அப்பிடியென்ன இவய்ங்களுக்கு கோபமென சுர்ரென்று இருந்தது. முடியை கலரிங் செய்து சுவிங்கம் மென்று கொண்டு சுத்தும் இளைஞர்களை பாதி பேருக்கு பிடிப்பதில்லை. ஒரு வேளை இது அது போன்று மாற்றத்தை எதிர் கொள்ள தயங்கும் கோபமா..இல்லை பொருளாதார காழ்ப்புணர்ச்சி தரும் கோபமா.. காரணங்கள் பிடிபடவில்லை.

ஒன்று மட்டும் புரிகிறது. சமுதாயம் எப்போதும் ஒரு கூட்டத்தை கரிச்சுக்கொட்டிக் கொண்டே இருக்கிறது. அது அவர்கள் கையாலாகத்தனத்துக்கு வடிகால். மாடர்ன் உடை அணியும் பெண்கள், அரசு ஊழியர்கள், சினிமாக்காரர்கள், கடவுள் மறுப்பாளர்கள் என எல்லாகூட்டமும் கல்லடிபட்டிருக்கிறது. யாரெல்லாம் திருப்பி அடிக்க மாட்டார்கள் என நினைக்கிறார்களோ அவர்கள் மீது காரி உமிழ்வார்கள். உதாரணமாய் வக்கீல்களை விமர்சித்து படத்திலோ பத்திரிக்கையிலோ எத்தனை முறை வந்திருக்கிறது. அவர்கள் திருப்பி அடிப்பார்கள். எதாவுது பொது இடத்தில் மாறி மாறி கூட்டணி வைக்கும் மானங்கெட்ட கட்சிகளை விமர்சித்து பாருங்களேன்...மாட்டீர்கள்..அவர்கள் ஆசிட் அடிக்கவே வாய்ப்பிருக்கிறது.பெருசாய் கருத்தெல்லாம் சொல்லவில்லை. நாங்க ஒங்க வீட்டுப்பிள்ளைகள் எங்கள எப்ப வேணா அடிச்சுக்கலாம். உங்க கோபத்தை எதாவுது உருப்படியான பிரச்சனையில் காட்டுங்கள். தெருவில் இறங்கி போராடுங்கள். நூற்று இருபது கோடி பேருக்கு மேல் இருக்கும் நாட்டை ஒரு சின்ன கூட்டத்தால் கெடுத்து விட முடியாது.

Thursday, October 23, 2014

அண்ணே (23-10-2014)


போன் கிச்சுகிச்சு மூட்டியது. யாரோ கால் செய்கிறார்கள்.ஜீன்ஸ் பாக்கெட்ல இருந்து போனை எடுப்பது அம்மாவை பெயிலில் எடுப்பதை விட கஷ்டமான காரியமாய் இருந்தது. நண்பர் தான் அழைக்கிறார். என்னை விட மூத்தவர் என்பதால் "அண்ணே" யென தான் எப்போதும் அழைப்பேன். அண்ணனும் நானும் நாயா பேயா பழகும் கொடூர நண்பர்கள். எனக்கும்அண்ணனுக்கும் உலக நடப்புகளை ஒரு வாரத்துக்கு ஒரு தடவையாவது அலசவில்லையெனில் அடுத்த நாள் காலையில் கக்கா வராது. திடீரென போன் செய்து "ஏந்தம்பி..இந்த விராட் கோலி கூட சுத்துற அனுஷ்கா வாய் கொஞ்சம் வித்யாசமா இருக்கேப்பா..ஆப்ரேசன் கீப்ரேசன் பண்ணீருப்பாளோ..."என்பார். நானும் அவள் போட்டோவை ஜூம் பண்ணி பார்த்து விட்டு "ஆமாண்ணே..அப்டித்தாண்ணே நினைக்குறேன்..ஆப்ரேசன் பண்றப்போ கரண்ட் வேற போயிருச்சுன்னு நினைக்குறேன்"னு சொல்லுவேன்.இவ்வாறாக எங்களது ஆராய்ச்சி கட்டுக்கடங்காமல் போய்க்கொண்டு இருக்கும். இப்போது எதுக்கு கூப்பிடுறாரென யோசித்துக்கொண்டே போனை எடுத்தேன்.

"தம்புடு எங்க இருக்கே...வேலையா இருக்கியா..பேசலாமா"

"ண்ணே..ஆபிஸ்ல இருக்கேன்..."


"சரி அப்ப வெட்டியா தான் இருக்க..பேசலாம்... தம்பி பக்ரீத் விழா ஒன்னுல நம்ம கேப்டன் பேசுனத கேட்டியா..அம்மாவ அந்த வாறு வாறிருக்காரு...மனுஷனுக்கு எவ்வளவு கோபம்.."





"கேப்டன்லாம் இல்லேன்னா தமிழக மக்கள் என்னாவாங்களோ...சிலர் காமெடியா பேசுனா தான் சிரிப்பு வரும்..நம்மாளு எப்படி பேசினாலும் சிரிப்பு வருதுங்க..அவருக்கேண்ணே பாரத ரத்னா கொடுக்கக் கூடாது..."


"ம்க்கும்..பாவம்பா மனுஷன்.. ஏதாவது கூட்டத்தில பேசிட்டு அடுத்த நாள் காலைல பேப்பர பாத்து தான் என்ன பேசுனோம்னு அவரே தெரிஞ்சிக்கிறார்.. ஆமா இந்த  பேங் பேங் படம் மொக்கப்படம்னு ரிவ்யூ போட்ருக்காய்ங்க...ஆனா நூறு கோடி ,இருநூறு கோடி கலெக்ட் பண்ணுச்சுனு சொல்றாய்ங்க..அப்டியா.."


"அவய்ங்க அப்டித்தான்..மொக்கப்படம்னு ரிவ்யூ போடுவாய்ங்க..அடுத்த பக்கத்துல முன்னூறு கோடி கலெக்சன்னு செய்தியிருக்கும்..இங்க நாலு ஸ்டார் வாங்குன படமே ரெண்டாவுது வாரம் நாக்குத் தள்ளுது..."

"செரி..என்னப்பா கத்தி தேறுமா? நம்பி போலாமா..இல்ல சிதைச்சு அனுப்புருவாய்ங்களா....ரிஸ்க் எடுக்காம ஸ்ருதிஹாசன தரிசிச்சிட்டு வந்திறலாமா.."

"எப்டி இருக்குனு தெரில...ப்ளாக்ல ஒவ்வொருத்தன் ஒவ்வொரு மாதிரி எழுதுறான்..நான் கடவுள் மேல பாரத்த போட்டுட்டு டிக்கெட் புக் பண்ணிட்டேன்...பாத்துக்கலாம்...நம்ம சூப்பர் ஸ்டார் ஃபுட் பால் பாக்க வந்தார் பாத்தீங்களா? அவரு எதுனா டீம் கீம் வாங்கிருக்காரா.."

"யோவ் நீ வேற..அவரே எதோ பழக்கத்துக்காக போய் உக்காந்திருக்கார்... அது சென்னைக்கும் கேரளாக்கும் நடந்த ஐ.எஸ்.எல் ஃபுட்பால் மேட்ச்.பாவம் மனுஷன் எது சென்னை, எது கேரளானு குழம்பிப்போய் ரொம்ப நேரம் மேட்ச் பார்த்த மாதிரி தெரிஞ்சது.. கேரளா கோல் போட்டதுக்கு கைத்தட்னார்னா, இங்க எவனாவுது போராட்டம் பண்ண ஆரம்பிச்சிருவானுங்க....நம்ம ஊர்ல தான்யா தெருவுக்கு முப்பது போராளிகள் இருக்காய்ங்க.."




"அண்ணே..அந்த வெள்ளைப்புலி  ஒரு பையனை கொன்னுச்சே அந்த வீடியோ பாத்தீங்களா..ரொம்ப கொடூரமா இருந்துச்சுல்ல.."



"ஆமாய்யா..அத விட கொடூரம் இவய்ங்க எழுதறது..ஒருத்தன் அந்த புலி அது குட்டிய தூக்குற மாதிரி தான் தூக்குச்சுனு படத்த போட்டு விளக்குறான்.. மக்கள் கல்ல தூக்கி எரிஞ்சதுனாலதான் டென்ஷன் ஆச்சுனு ஒருத்தன் எழுதுறான்..இன்னொருத்தன் அந்த பையன் என்ன செஞ்சிருக்கணும்னுபெனாத்துறான்..கருத்து சொல்லலேன்னா இவனுங்களுக்கு அடில கட்டி வந்திரும்...அடப்போய்யா.."

"அண்ணே ஒய் திஸ் டென்சன்...வீட்ல காலைல உப்மா வா?"

"இல்ல தம்பி...ஃபேஸ்புக் பக்கம் போனாலே இவய்ங்க தொல்லை தாங்க முடில...காஸா குண்டுவீச்சுக்கு பொங்குறாய்ங்க,பக்கத்து தீவுல நம்ம சொந்தமெல்லாம் செத்தாய்ங்களே அப்போ உட்வாட்ஸ் குடுச்சிட்டு இருந்தானுங்களா... சச்சின் யாருன்னு ரஷ்யாக்காரி ஷரபோவாவுக்கு தெரிலயாம் அதுக்கு அவ்ளோ கரைச்சல்..இப்போ அமைதிக்கு நோபல் பரிசு வாங்குனார்ல நம்மூர்காரர் கைலாஷ் சத்யார்த்தி..அவர நம்மள்ள எத்தன பேருக்கு தெரியும்..வெக்கங்கெட்டவனுங்க..நெட்ல எழுதுறவன்லாம் அறைவேக்காடு..கழிசடைகள்.."

"ப்ரோ..திஸ் இஸ் டூ மச்... பக்கத்து வீட்ல கூட எவனும் பேச மாட்றான்..போன்ல பேசுனா பில் ஏறுது..தவிர எவனும் கருத்து சொல்ல விட மாட்றான்..இது ஒரு மாதிரி ஸ்ட்ரெஸ் பஸ்டர்... கண்ட படி எதயாவுது எழுதி விட்டுட்டு லைக்ஸ் வாங்கிட்டு ஜாலியா இருக்கலாம்.. எதுக்கெடுத்தாலும் பொங்குறான், இவன் ஒரு போராளினு நம்ம நேம் ரீச் ஆகிடும்....ஆமா நீங்க ஏன் வர வர கௌதம் கம்பீர் மாதிரி செம்ம டென்ஷன் ஆகுறீங்க..நம்மெல்லாம் சி.எஸ்.கே பாஸ்"

"இத பத்தி பேசுனா எனக்கு செம்ம டென்ஷன் ஆகுது..வேற பேசுவோம்.."

"இந்த மழை என்னங்க பட்டைய கெளப்புது..நல்ல காலத்துலேயே ஆபிஸ் போக எரிச்சலா இருக்கும்..இதுல இது வேற...ரோட்லலாம் தண்ணி தேங்கி நிக்குது..ஒவ்வொரு தடவ வெளில போயிட்டு வர்றதும் ஒரு ஆக்சன் ப்ளாக் தான்.."

"நல்லவேளடா ஊருக்கு வந்துட்டேன்..இங்க ஜில்லுனு நல்லா இருக்கு..என்ன கரண்ட் மட்டும் அடிக்கடி போகுது..அதான் ஒரே தொல்லை" 




"அரசியல் பேசாதீங்க..இந்த குன்ஹானால தமிழகமே சோகமெனும் பேரிருள்ல மூழ்கி கெடக்குது...ஒங்களுக்கு கரண்ட் கேக்குதா..பதவி ஏற்பு விழால மினிஸ்டர்ஸ்லாம் அழுதத பாத்தீங்களா...பாக்றப்போ எனக்கே தொண்டைய அடைச்சிடுச்சு"     

"சத்தமா பேசாத... உடன்பிறப்புகள் அள்ளிட்டு போய் ஆறு நாள் வச்சு அடிப்பாய்ங்க..நம்ம சி.என்.என் ல சைரஸ் னு ஒருத்தன் வருவானே..அவன் செம்மயா கலாய்ச்சி விட்ருக்கான்..அவன் மேல ஏற்கனவே அம்மா ஒரு கேஸ் போட்ருக்காங்க தெரியுமா..ஒரு தடவ..."

திடீரென எதிர்முனை அமைதியானது. தூரமாய் நாளைந்து பேர் கத்துவது கேட்டது. நான் "ணே..ணே.." வென கத்தினேன். அண்ணன் "திரும்பவும் கூப்பிடுறேன்டா" என சொல்லி கட் செய்தார். கொஞ்சம் குழப்பமாய் இருந்தது. ஒரு மணி நேரம் கழிச்சு நானே கூப்பிட்டேன்.

"என்னாச்சுங்க..எதுவும் ப்ரிச்சனையா??"

"ஆமாடா..எம்பையன் லேப்டாப்ப கீழ போட்டுட்டான்..சுக்கு நூறாயிருச்சு..போய் நாலு சாத்து சாத்தினேன்...இத்துனூன்டு இருந்து கிட்டு அவனுக்கு எவ்ளோ கோவம் வருது தெரியுமா... "என் ஃபிரண்டு அபிநயா கூட போன மாசம் லாப்டாப்ப ஒடச்சிட்டா...அவுங்கப்பா அவள ஒன்னுமே சொல்லல தெரியுமா.." ங்கறான்.."

"ஆக்சுவ்லா நீங்க அடிக்க வேண்டியது அபிநயாவோட அப்பனை.. எதுக்கும் அபிநயா எதை எதை ஒடச்சிச்சுனு கேட்டு வச்சிக்கோங்க... நம்ம பைய எதோ லிஸ்ட் வச்சிருக்க மாதிரி தெரியுது..ஹஹஹா .."

"ஒனக்கு நக்கலா இருக்கு..ஹூம்..சரி போனை வைக்குறேன்..உங்கூட பேசிட்டே தான் கேர்லெஸ்ஸா விட்டுட்டேன்னு நம்ம ரெண்டு பேரையும் கேஸ்ல அக்யூஸ்ட்டா சேத்துட்டா எம்பொண்டாட்டி..அதுனால மூடிட்டு போனை வை..அப்புறம் கூப்பிடுறேன்.." 
   






Friday, June 27, 2014

நமோ நமோ


                                                   

காலையில் எழுந்தவுடன் சுவற்றில் ரெண்டு பெரியவர்கள் படம் தெரிந்தது. கண்ணைக் கசக்கி கொஞ்சம் கவனித்து பார்த்ததில் ஒன்று சர்தார் வல்லபாய் பட்டேல் படம்,மற்றொருவர் யாரெனத் தெரியவில்லை. மீசை வைத்திருந்தார், மெலிந்த உருவம்.. எவ்வளவு யோசித்தும் யாரெனத் தெரியவில்லை. பாடப்புத்தகங்களில் அந்த முகத்தை பார்த்த ஞாபகம் இல்லை. இப்போது தான் மூளையில் அந்த எண்ணம் சுரீரென வந்தது. நம்ம வீட்டில் இந்தப்படங்கள் எப்படி வந்தது??. எழுந்து திரும்பிப் பார்த்தால் ஒரு மிகப்பெரிய அறையில் நான் படுத்திருந்தேன். ஒருவேளை தத்ரூபமாய் ஹைச். டியில் கனவு வந்திருக்கிறதா..இல்லை...இது  நிஜம் தான். அறை முழுக்க அழகான வேலைப்பாடுகள் செய்யப்பட்டிருந்தது. நான் பைஜாமா போல் ஒரு உடை அணிந்திருந்தேன். பயத்தில் எனக்கு வியர்க்கத்தொடங்கியது. எழுந்து போய் வேகமாய் ஜன்னலைத் திறந்தேன். வெயில் சுள்ளென முகத்தில் அடித்தது. கண்ணைக்குறுக்கி ஒரு கையை நெற்றிக்கு மேலே வைத்து, வெயிலை மறைத்து வெளியே பார்த்தேன். எங்கும் ஹிந்தியில் எழுத்துப் பலகைகள். நிறைய போலிஸ் வாசலில் நின்றிருந்தார்கள். ஒருவன் என்னைப் பார்த்தவுடன் பூமி அதிரும் வண்ணம் காலை கீழே வைத்து சல்யூட் அடித்தான்.  எழுந்த பதினைந்து நிமிடத்தில் ஒரு காலைப் பொழுது ஒருவனை இவ்வளவு பயமுறுத்துவது நியாயமில்லை. உள்ளே வந்தேன்.சுவற்றில் மாட்டியிருந்த  கண்ணாடியைப் பார்த்தேன். மிரண்டு போனேன்.


கண்ணாடியில் எப்போதும் தெரியும் அந்த சுமாரான மூஞ்சி தெரியவில்லை.அது கூட பரவாயில்லை.தெரிந்தது அந்த உருவம். தலை முழுக்க நரை,கம்பீரமான தோற்றம்..லேசான சிவப்பில் குர்தா..அதே நிறத்தில் தேகம். அது வேறு யாருமில்லை..நம்ம பாரத பிரதமர் தான்..கண்ணாடியில் ஒருமுறை முகத்தைத் தொட்டுப்பார்த்தேன். வாயை அசைத்துப் பார்த்தேன்.அவரும் அசைக்கிறார். "அடப்பாவமே..கம்ப்யூட்டரைத் தட்டித்தட்டி ஒரு நாள் பைத்தியமாவேன்னு தெரியும்..ஆனா அது இவ்வளவு சீக்கிரம் நடக்கும்னு நினைக்கலேயே... ". திடீரென அறையில் ஒரு ஒளி தோன்றியது... அறை முழுக்க ஒரு ரீங்காரம் எதிரொலித்தது. "பாஸ்..யாரது பயமுறுத்திறது...நான்லாம் பின்னாடி ஒளிஞ்சி நின்னு "பே" னு கத்தினாலே பயந்திருவேன்...நீங்க என்னைய மிரட்டி நோ யூஸ்.." பயந்து பயந்து பேசினேன்.

அந்த வெள்ளை ஒளி பேசியது. "தம்பி பயப்படாதே... இன்று ஒரு நாள் நீ தான் இந்தியாவின் பிரதமர்.. இது எங்களுடைய ஏற்பாடு.." குரல் கொஞ்சம் முதிர்ச்சியாய் இருந்தது.டப்பிங் சீரியல்களில் கேட்டது மாதிரி இருந்தது. 

"பாஸ்..நீங்க நேத்து நைட் கே டிவி ல சங்கர் படம் பாத்துட்டு உளறுறீங்க..மொத யாரு சார் நீங்க..."





"தம்பி பொறுமையாய் இரு..நான் தான் சித்திரகுப்தன்..சுருக்கமாய் சி.ஜி. மேலுலகில் ஒரு ரியாலிட்டி ஷோ போய்க்கொண்டிருக்கிறது..அது அங்க ரொம்ப பிரபலம்..அதன் படி சாதாரண மானிடன் ஒருவன் அதிகார பீடத்தில் இருபத்து நாலு மணி நேரம் இருந்தால் எப்படி இருக்கும் என லைவ்ல காட்டுகிறோம்..அதுக்கு நீ செலக்ட் ஆகியிருக்க..கங்க்ராட்ஸ்.."


"என்னது மேலோகத்துல ரியாலிட்டி ஷோவா...அப்போ இதுல இருந்து செத்தாலும் தப்பிக்க முடியாதா..பாஸ் அதிருக்கட்டும்..என்னைய எப்பிடி செலக்ட் பண்ணீங்க..இதுக்கு எதுவும் பேமென்ட் இருக்கா??"

"குலுக்கல் முறையில் தேர்வு நடந்தது..சன்மானம் உண்டு ஆனால் அது நீ "மேலே" வரும்போது தான் தருவோம்..பார்த்து செயல்படு..ரொம்பவும் ஓவராய்ப் போனால் நாங்கள் சங்கு சத்தம் கொடுப்போம். மூன்று முறைக்கு மேல் நீ பெனால்ட்டி வாங்கினால் மீண்டும் பழைய உடலுக்கேப் போய்விடுவாய்...சென்று வருகிறேன்.."

"சி.ஜீ பாஸ்..அப்போ அடுத்த இருபத்து நாலு மணி நேரத்துக்கு நாந்தான் மிஸ்டர் நமோவா??"

பதிலேதும் சொல்லாமல் சிரிப்பு சத்தத்துடன் அந்த ஒளி மறைந்தது. எனக்கு இப்போது ஒரு தெம்பு வந்திருந்தது. மீண்டும் மீண்டும் கண்ணாடியில் முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டேன். டெய்லி சைக்கிள் அகர்பத்தி கொளுத்தி சாமி கும்பிட்டது வீணாகவில்லை. குளித்துக் கிளம்பினேன். காரில் செக்ரட்ரி ஏறிக்கொண்டார். பின்னேயும் முன்னேயும் எனக்கு பெரிய படை பந்தோபஸ்து. எந்தப்பக்கம் திரும்பினாலும் சல்யூட் அடிக்கிறார்கள். குருப்பெயர்ச்சி எனக்கு இப்படி வொர்க் அவுட் ஆகிருச்சே என கண் 
கலங்கினேன். செக்ரட்ரி ஹிந்தியில் பேசிக்கொண்டே இருந்தார். "இன்று முழுவதும் என் கூட எல்லாரும் ஆங்கிலத்தில் தான் பேசணும்" னு ஆங்கிலத்தில் சடாரென சொன்னேன். அவர் சந்தோசமாய் சரியென்று தலையாட்டினார். நான் சொன்னால் அவர் லத்தின் மொழியிலேயே பேசுவார் போலிருந்தது.அலுவலகம் போய்ச்சேர்ந்தேன்.

அமெரிக்காவில் இருந்து கால் என்றார்கள். "வெள்ளை மாளிகையிலிருந்து நீங்கள் அங்கே வரணும்னு அழைப்பு விடுக்கிறார்கள்.." என்று ஒரு அதிகாரி சொன்னார். யோசித்துப்பார்த்து பின்பு கடுப்பானேன்.."ஓ..அவய்ங்க நம்மள அசிங்கப் படுத்துவாய்ங்க..அப்புறம் அழைப்பாய்ங்களாமா..மரியாதையா வீட்டுக்கு நேர்ல வந்து பவ்யமா கூப்ட்டா தான் வருவோம்..போன்ல கூப்ட்டா வர முடியாதுன்னு சொல்லிரு..". அதிகாரி தலையை சொறிந்து கொண்டு போனார். வெங்கி வந்திருந்தார். போனில் யாரிடமோ ,"பாய்..த்வாரொலோ மீறு சூடன்ட்டி"னு பேசிக்கொண்டு இருந்தார். அருகில் வந்தார்.

"ஜீ..அருண் பட்ஜெட் ஷீட்டை உங்களுக்கு மெயில் அனுப்பியிருந்தாராமே..திருப்தி தானே... வேறேதும் மாற்றம் இருக்கா??.."

"ஆமா..ஒரு பெரிய சேஞ்ச் இருக்கு..தேங்கா பர்பிக்கு நாம வரி விலக்கு அளிக்கிறோம்..அத சேத்துக்கோங்க..இது ஏழைகளின் அரசு.."

வெங்கி மிரண்டுபோய் என்னைப் பார்த்தார். என் காதுக்குள் ஒரு சங்கு சத்தம் கேட்டது. முதல் பெனால்டி போல.அதற்குள் ஒரு சபாரிசூட் ஓடி வந்தார். "சார்..சென்னையிலிருந்து போன்..மேடம் லயன்ல இருக்காங்க.." என்றார். திடீரென உடல் நடுங்கியது. சமாளித்து போனை வாங்கினேன்.அவர் பேசுவதற்கு முன்னாடியே நான் பேசினேன்.




"மேடம் வணக்கம். நாடும் நாட்டு மக்களும் நலமா.."

"வாவ்ஜி..தமிழ் அழகா பேசுறீங்க..எப்படி??"

"அதுவா..ப்ரீ டைம்ல எங்க கேப்டன்ஜி நடிச்ச தமிழ்ப்படம்லாம் பாத்தேன்..இப்போ தமிழ் என் நாக்குல சாமர்சால்ட் அடிக்குது..அவரு படம் ஒன்னொன்னும் தாறுமாறு..அதுவும் மேடம் நரசிம்மான்னு ஒரு படம்..ச்சே சான்சே இல்ல.."

எதிர்முனையில் எந்த சத்தமும் இல்லை.இதற்கு மேல் கேப்டனைப்பற்றி பேசுவது நல்லதல்ல எனப் புரிந்தது. பேச்சை மாற்றினேன்.

" சாப்பாடு போடுறீங்க..உப்பு விக்குறீங்க...மருந்துக்கடைய வேற திறந்துட்டீங்க..கலக்குறீங்க மேடம்...அடுத்ததா "அம்மா புள்ளைங்க" னு ஒரு ஐ.பி.ல் டீம் வேற வாங்குறீங்களாமே? "

"அது எதோ ரூமர்..நம்பாதீங்க ஜீ.... இந்த லங்கன் பாய்ஸ் பிரச்சனை பண்ணிக்கிட்டே இருக்கானுங்க..அவனுங்கள கொஞ்சம் கண்டிச்சு வைங்க..ஊர்ல ஒரே பிரச்சனை பண்றாங்க ஜீ.."

"ஓ அப்டியா...பாத்துக்கலாம் மேடம்...அடுத்தவாட்டி அவனுங்க டெல்லி வர்றப்ப நாக்க புடுங்கிக்கற மாதிரி நாலு வார்த்த கேக்குறேன்.."

"சரி ஜீ...இங்க கரண்ட் இல்ல..ஒரே வெக்கையா இருக்கு..நாம அப்புறம் பேசுவோம்..பாய் ஜீ.."

"சுகப்பிரியா"

"என்னது ஜி"

"சாரி மேடம்..சுக்ரியா.."

"ஹஹா..வெரி ஹுமரஸ் பி.ம்..."

மீண்டும் சங்கு சத்தம் கேட்டது. ரெண்டாவது பெனால்டியும் ஆகிவிட்டது. ஆனது ஆச்சு இன்னும் யாரிடமாவது பேசி விடுவோம்னு யோசிச்சேன். அர்விந்த் கேஜ்ரிவாலுக்கு போனை போடச்சொன்னேன். லைனில் வந்தார்.

"அர்விந்த் பாய்... ஆப் கெய்சா ஹே....ஜெயில்ல இருக்கீங்களா.. வீட்டுக்கு வந்தாச்சா? "

"மே..அச்சா ஹூ ஜீ... இப்போ வீட்டுக்கு வந்தாச்சு.. அது தீகார்ல வத்தகுழம்பு நச்சுனு இருந்துச்சு அதான் ஒருவாரம் பெயில் எடுக்காம ரெஸ்ட் எடுத்துட்டு வந்தேன்.."


"சூப்பர் ஜீ....எல்லா ஏரியாலையும் ஸ்கோர் பண்றீங்களே...இப்போ எங்க இருக்கீங்க.." 


" அத ஏன் கேக்குறீங்கஜீ..பொழுது போகலயே..சரி பெங்கால்ல போய் ஒரு ரயில் மறியல் பண்ணிட்டு வருவோமேனே கெளம்பி வந்தேன்..மத்தியானம் வரைக்கும் எல்லா ரயிலையும் மறிச்சு பிரிச்சனை பண்ணதுக்கபுறம் தான் தெரிஞ்சது..அது பங்களாதேசாம்..உழைப்பெல்லாம் வீணா போச்சு ஜீ.."


"சோ சேட்..பேசாம சந்தர்மந்தர்ல ஒரு உண்ணாவிரதத்த போட்டுற வேண்டியது தானே..."


"இல்ல ஜி..கொஞ்சம் அல்சர் பிரச்சனை..அது அடுத்த வருஷ அஜெண்டால இருக்கு.."




இந்தமுறை சங்கு சத்தமாய் அலறியது. திடீரென மயங்கினேன்.முழித்துப் பார்த்தால் நான் சென்னையில் இருந்தேன்.ஓ பெனால்டி முடிஞ்சதா...நான் நானாகவே இருந்தேன்.ஆறு மணி நேரம் பிரதமர் வேலை பார்த்த அழுப்பு இருந்ததால் தூங்கிப்போனேன். எழுந்தவுடன் டீ.வி யைப் போட்டேன். டைம்ஸ் நவ்வில் அர்னாப் கோஸாமி கோவமாய் பேசிக்கொண்டிருந்தார்."அதென்ன தேங்கா பர்பிக்கு மட்டும் வரிவிலக்கு??..கைமுறுக்கு..பப்பர மிட்டாய் சாப்பிடுபவனெல்லாம் கேனயனா.." என கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். 

ரீமோட்டால் என் தலையில் அடித்துக்கொண்டேன்.  


Thursday, January 9, 2014

லூஸர்ஸ்-3

                               
                                                    லூஸர்ஸ் - பகுதி 1

                                                     லூஸர்ஸ் - பகுதி 2

              


அந்த வலியை உடல் முழுவதும் உணர முடிந்தது. பல்லைக் கடித்துக்கொண்டுஉட்கார்ந்தேன். கிரிக்கெட் பந்து பார்க்க அழகாய் இருக்கும். ஆனால் அசந்தோமேயானால் பாம்பு போல் கவ்வி விடும். வேகமாய் பேண்ட்டை இறக்கித் தொடையை பார்த்தேன். சிகப்பு கலரில் வட்டமாய் தடம் இருந்தது. தொட்டால் கொடூரமாய் வலித்தது. ரன்னரில் இருந்த பிரதீப் வந்து பக்கத்தில் நின்றிருந்தான். வெளியிலிருந்து சுருளி முதலுதவி பெட்டியுடன் ஓடி வந்தான்.காயத்தைப் பார்த்தான்.

"என்னடா இப்படி வீங்கிருக்கு..நல்ல வேளை தொடையில பட்டுச்சு...."

எரிச்சலாய் அவனைப் பார்த்தேன். பேசிக்கொண்டே எதையோ எடுத்து காயத்தில் தடவினான். ஜில்லென்று இருந்தது. "என்ன மச்சி தொடைல புல்லா முடியா இருக்கு..". இப்போது கடுப்பானேன். "டேய் மடக்கூ%...இப்ப அது ரொம்ப முக்கியம்..நா என்ன ரம்பாவா.. எடுத்திட்டு கெளம்பு..." என்னை ஏற,இறங்க பார்த்தான். எதுவும் பேசாமல் எடுத்துக்கொண்டு ஓடினான். மதுரை எஸ்.வி.என் கல்லூரியில் ஒரு பயிற்சிப்போட்டி அது. முதலில் பேட் செய்த அந்த கல்லூரிக்காரர்கள் 145 ரன்கள் எடுத்திருந்தார்கள். நாங்கள் நாற்பது ரன்னில் ஐந்து விக்கெட்டுகள் பறிபோய் நின்று கொண்டிருக்கிறோம். தரமான பாஸ்ட் பவுலிங்கை வைத்திருந்தார்கள். எங்கள் அணியில் நான் எப்போதுமே கூட்டத்தில் ஒருத்தனாகவே இருந்திருக்கிறேன். அணிக்கு உபயோகமாய் எதுவும் பெரியதாய் செய்ததில்லை."இன்னைக்கு அடிக்கிறேன்டா" என என் தன்னம்பிக்கை பொங்கும் போது தான்,அந்த இடதுகை வேகப்பந்து வீச்சாளனின் பந்து என் தொடையை தாக்கியது. நல்லவேளையாய் அது "கண்ட" இடத்தில் பட்டுத்தொலைக்கவில்லை. ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன். இனி பயந்து பயனில்லை. முயற்சி செய்வோம்.யாரும் என்னிடம் எதிர்பார்க்கவில்லை. நான் அவுட்டானால் யாரும் தலையில் கை வைக்கப் போவதில்லை. 

அந்த சனியன் இடது கையில் பந்துடன் ஓடி வந்துகொண்டு இருந்தது. "சர்"ரென காற்றை கிளித்துக்கொண்டு மீண்டும் என் இடுப்பை நோக்கி பந்து வந்தது. பந்தை கீப்பருக்கு பின்னால் லெக் சைடில் க்ளான்ஸ் செய்தேன். பந்து சீறிக்கொண்டு ஓடியது. பவுண்டரி.நிறைய பேர் கை தட்டினார்கள். அடுத்த பந்து க்ளீன் "கவர் டிரைவ்". ஆப் சைடு பீல்டர்கள் வேடிக்கை பார்க்க, பந்து பவுண்டரியை நோக்கி "தரத்தர" வென ஓடியது. இப்போது சத்தமாய் கை தட்டினார்கள். ஐயப்பன் வெளியிலிருந்து விசில் அடித்தான். எனக்குள் பட்டாம்பூச்சி,கரப்பாம்பூச்சி எல்லாம் பறந்தது. கவர்டிரைவ் ஆடி விட்டால் உங்களுக்கு ஒரு பேட்ஸ்மேன் அங்கீகாரம் கிடைத்து விடுகிறது. அடுத்து இரண்டு ஓவர்களுக்கு சிங்கிள் தட்டிக்கொண்டு இருந்தேன். அதுவரை நன்றாய் ஆடிக்கொண்டிருந்த பிரதீப் எல்.பி.டபுள்யூ ஆனான்.அடுத்து வந்த அனந்த்து,கரடி ரெண்டு பேருமே பந்தை ஆகாசத்துக்கு அனுப்ப ஆசைப்பட்டு அவுட்டானார்கள். வீரா உள்ளே வந்தான். ஸ்கோர்போர்டை பார்த்தேன். 88/8 என்று இருந்தது. அந்த எட்டுக்களின் வரிசையை ரசிக்க முடியவில்லை.



நம்ம நல்லா விளையாடினால் கடவுளுக்கே பொறுக்காதோ என நொந்து கொண்டேன். ஒரு வேகப்பந்து வீச்சாளனின் ஓவரில் பதினைந்து ரன்கள் அடித்தோம். நிறைய ஒய்டுகள் வேற போட்டான். "யாரு பெத்த பிள்ளையோ" என நினைத்துக்கொண்டேன். இடையிடையே பவுண்டரிகள் பறந்தது.மூன்று ஓவர்களில் இருபத்து ஒன்பது ரன்கள் தேவை.இப்போது எதிரணி பதறியது மாதிரி இருந்தார்கள். கூடிக்கூடி பேசினார்கள். அந்தக்கேப்டன் என் மேல் நம்பிக்கை வைத்து ஐந்து பேரை பவுண்டரிக்கு பக்கத்தில் நிறுத்தியிருந்தான்.ரன்னர் வீரா இளைத்துப் போயிருந்தான். பக்கத்தில் போனேன். பேசினான்.

"சிங்கிள் தட்டுப்பா..இல்லேனா பவுண்டரியப் போடு..டூ..த்ரீ லாம் ஓட முடியாது.."

"டேய் நம்ம என்ன வீடியோ கேமா விளாடுறோம்..காளி கேட்டார்னா ஒன்ன கடிச்சுத் தின்னுருவாறு..."

இப்படியே விட்டால் "கிரிக்கெட் விளையாடிக்கொண்டிருக்கையில் இளைஞர் மரணம்" னு தினத்தந்தில செய்தி வந்துரும்னு தோணியது. நான் நேரத்தைக் கடத்த,"க்ளோவ்" பிஞ்சிருப்பதை காட்டி வேற கொண்டு வர சைகை செய்தேன். சுருளி திரும்பவும் க்ளோவ்களுடன் உள்ளே ஓடி வந்தான். 

"இவரு பெரிய ரிக்கிபாண்டிங்..வெண்ண... இருக்கிறதே மூனு செட்டு க்ளோவ்.." நான் கண்ணடித்து வீராவை காட்டினேன். வியர்த்துப்போய் இளைத்துக்கொண்டிருந்தான். சுருளி வீரா பக்கத்தில் போய் "என்னடா பண்ணுனே..இப்படி இளைக்குது.. " என்றான். வீரா சிரித்துக்கொண்டே இளைத்தான். வீரா அடுத்த ஓவரில் தொடர்ச்சியாய் இரண்டு பவுண்டரிகள் அடித்ததும்,நாங்கள் கண்டபடி ஓடியதும்,கடைசி ஓவரில் ஒன்பது ரன் எடுக்க வேண்டும் என்ற சூழ்நிலைக்குப் போட்டி வந்தது.காளிமுத்து சார், மற்ற அனைவரும் வெளியில் நின்று கை தட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள். முதல் பந்து நோபால், ரெண்டு ரன்கள் ஓடினோம். இதயம் பட படவென அடித்தது. ஒருமுறை உட்கார்ந்து எழுந்தேன். பேட்டின் ஹேண்டிலை இருக்கிப் பிடித்தேன். ஆறு ரன் ஆறு பால். என் மண்டைக்குள்ளிருந்து அந்த சத்தம் கேட்டது. "கமான்டா..இது தான் சரியான நேரம்..எல்லா பீல்டர்ஸ்ஸும் முன்னாடி நிக்குறாங்க..விடாத..கண்டிப்பா ஓ.பி பால்..." அந்த கிளர்ச்சியை கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. எட்டு விக்கெட்டுகள் போயிருக்கிறது. கவனமாய் இருக்க வேண்டும். சத்தம் தொடர்ந்தது. "தைரியம் வேணும் மிஸ்டர் ..ஸ்ட்ரைட் சிக்ஸ் மாதிரி கெத்து இருக்கா..யோசி..வின்னிங் சிக்ஸ்.."



ஓ.பி யாய் வந்த பந்தை கிரீஸில் நின்ற படி நேராய் தூக்கினேன். "ட்டாக்". பந்து உறுமிக்கொண்டு பறந்தது. வெகு நேரம் பறந்து நேராய் பவுண்டரியை கடந்து ஆலமரத்திற்கு பக்கத்தில் போய் விழுந்தது.சிக்ஸ். ஜெயித்து விட்டோம். எல்லோரும் கிரவுண்டுக்குள் ஓடி வந்தார்கள். நானும் வீராவும் கட்டிப்பிடித்துத் தாவினோம். எனக்கு பெருமையாய் இருந்தது. கார்த்தியண்ணன் வந்து தலையைக் கோதினார்.நண்பர்கள் வந்து கட்டிப்பிடித்தார்கள்.கரடி பக்கத்தில் வந்து "மச்சி..எதுவும் ஊக்கமருந்து பயன்படுத்துனியா.." என்றான். எஸ்.வி.என் கல்லூரி பி.டி வாத்தியார் வந்து எங்களுக்கு கைகொடுத்து "வெல் ப்ளேடு" சொன்னார். சந்தோசமாய் ஊருக்குக் கிளம்பினோம். போகும் போது ஸ்கோர்போர்டை திரும்பிப்பார்த்தேன். "வி.கே.சி வொன் பை 2 விக்கெட்ஸ்". அந்த நாள் முடிந்ததில் எனக்கு விருப்பமேயில்லை. 

எல்லோருக்கும் வெள்ளைக்கலர் ஜெர்சி வந்திருந்தது. பத்தாம் நம்பர் டீ ஷர்ட்டுக்கு பெரும் அடிதடி நடந்தது. கடைசி ஒருமனதாய் சுருளிக்குக் கொடுப்பதாய் முடிவானது. மூன்றே வாரத்தில் யுனிவர்சிட்டி போட்டிகள் தொடங்கயிருந்தது.காளிமுத்து சார் இரவு ஒன்பது மணிக்கு ஆஸ்டலில் அவர் தங்கியிருந்த அறைக்கு வரச்சொல்லியிருந்தார். போயிருந்தோம். கைலிகளிலும்,ஷார்ட்ஸ்களிலும் போனோம். பேச ஆரம்பித்தார். அனந்த்து கொட்டாவி விட்டான். எல்லோரும் திரும்பி அவனைப்பார்த்தோம். 

" சார்..சீரியசாவே வந்துச்சு..".




"பெருசா ஒண்ணுமில்ல..நல்லா போயிட்டிருக்கு...மேட்ச் முடியிற வரைக்கும் சில விஷயங்களை பாலோ பண்ணனும்..அது ரொம்ப முக்கியம்....மூனே விஷயம் தான்.. ஒன்னு ...காலைல எல்லாரும் யோகா பண்ணனும்..அதிகாலைல...  ரெண்டாவுது  ஆன் டைமுக்கு கிரவுண்டுல இருக்கனும்..மூனாவுது..மூனாவுது.."

சொல்லிக்கொண்டு லேசாய் சிரித்தார். அனந்த்து ஆர்வமாய் "மூனாவுது..." என்றான்.

"யாரும் மாஸ்டர்பேட் பண்ணக்கூடாது "

                                                                                                         ----தொடரும் 

Monday, January 6, 2014

லூஸர்ஸ் - பகுதி2



கிரவுண்டை பத்து முறை ஓடிக்கடக்க வேண்டுமென்பது அவ்வளவு எளிதல்ல. நாலாவது ரவுண்டுக்குள் நாக்குத்தள்ள ஆரம்பிக்கும். ஆறாவது ரவுண்டில் தாத்தா,பாட்டியெல்லாம் கண்ணில் தென்படுவார்கள்.பத்தையும் கடப்பது பரமன் புண்ணியம். நான் ஏழாவது சுற்றில் கரை ஒதுங்கினேன். நிற்க முடியாமல் வேப்ப மரத்து அடியில் போய் உட்கார்ந்தேன். ஏற்கனவே அங்கு ஐயப்பன், கரடிசெந்தில், அனந்த்து மற்றும் சில பராக்கிரமசாலிகள் மட்டையாகிக்கிடந்தார்கள். எனக்கு தலை கிறுகிறுவென சுற்றியது. இரண்டு கால்களை மடிக்கி உட்கார்ந்து கொண்டு மூச்சி வாங்கினேன். வலது பக்கம் திரும்பிப் பார்த்தேன். கரடி சட்டையை கழட்டிவிட்டு படுத்திருந்தான். உடம்பு முழுக்க நனைந்து இருந்தது. வயிறு மேலும் கீழும் போய் வந்துகொண்டிருந்தது. கார்த்தியண்ணன்,சுருளி, ரஞ்சித் என மூன்று பேர் மட்டும்தான் பத்து சுற்றையும் முடித்திருந்தார்கள். காளிமுத்து சார் வந்தார். எங்களை பார்க்காமல் வேறு பக்கம் பார்த்து "என்னய்யா.. டீம்ல மூனு ஆம்பளைக தானா.." என்றார். ஐயப்பனுக்கு மூக்கு விடைக்க ஆரம்பித்தது. எழுந்தான். எச்சைத்துப்பிவிட்டு கோபமாய் ஓட ஆரம்பித்தான். எனக்கும் வீரம் வந்தது எழுந்து பின்னால் ஓட ஆரம்பித்தேன். பின்னாலேயே அனந்த்துவும் கரடியும் ஓடி வந்தார்கள். கரடி என் பக்கத்தில் வந்து "இப்படில்லாமாடா ஆண்மைய நிரூபிக்கிறது.. பொசுக்கு பொசுக்கு ரோசப்பட்டுறீங்களேடா.." என்றான். அனந்த்து சோகமாய் "பேசாம பேட்மிட்டன்ல சேந்திருப்பேன்...பொத்துனாப்ல கிரவுண்டுக்கு வந்திட்டு போயிருக்கலாம்..எந்நேரம்" என்றான்.

ஓடி முடிந்து பிட்ச்சுக்கு போய் நின்றோம். குளுக்கோஸ் கொடுத்தார்கள். உள்ளங்கையில் வாங்கி நளினமாய் நக்கினோம். காளிமுத்து சார் தொப்பி,பேட் சகிதம் நின்று கொண்டிருந்தார்."நம்ம டீம் பேட்ஸ்மேன்லாம் லெப்ட் சைடு வாங்க.." என்றார். எட்டு பேர் ஒதுங்கினோம். அனந்த்து வருவதா வேண்டாமா என்று குழம்பி பின் அங்கேயே நின்று கொண்டான். அவர் சிரித்து " உனக்கே நம்பிக்கையில்லையா.." என்றார். எல்லாருடைய மூஞ்சயும் ஒருமுறை பார்த்தார். "இன்னைக்கு யாராவுது க்ராஸ் ஷாட்  ஆடுனா ஒரு வாரத்துக்கு பேட்டிங் கிடையாது..Front foot ஆடத்தெரியாதவுங்க பேட்டிங் ஆர்டரில கீழ போயிருவீங்க..டெய்லி பத்து ரவுண்டு அடிக்காம பிச்சுக்குள்ளேயே எவனும் நுழைய முடியாது.." பேசிவிட்டு எங்களையே பார்த்தார். எதுவும் சொல்லாமல் அமைதியாய் நின்றிருந்தோம். கிரிக்கெட் விளையாடுவதை வாத்தியார்கள் வெளியேயிருந்து பார்த்து அதற்கு இன்டர்னல் மார்க் போடுவது போல் இருந்தது. "பிடிச்ச ஒரு விஷயத்தையும் கெடுத்திருவாய்ங்களோ" என பயந்து கொண்டேன். 



பவுலர்கள் பாடு படுதிண்டாட்டம். பேட்டிங் க்ரீசுக்கு அருகிலிருந்து ஒரு மரப்பலகை வைக்கப்பட்டது. அது நாலடி நீளமும் ஓரடி அகலமும் உடையது. டென்னிஸ் பாலை கொடுத்து தொடர்ச்சியாய் ஆறு பந்துகளும் அந்த பலகையில் விழுமாறு வீச வேண்டும். "குட் லென்த்" பந்துகள் வீச பெரிய அணிகள் இப்படித்தான் பயிற்சி எடுப்பார்களாம். அனந்த்து, ஷான் போல்லக்கின் விசிறி,ஆகையினால் ஒரு மாதிரி டிக்கியை நெளித்து நெளித்து ஓடி வந்து பந்து போடுவான். அவனால் எவ்வளவு முயன்றும் பலகையின் மேல் வீச முடியவில்லை. அதனால் அன்று மட்டும் அவன் பதினைந்து ஓவர்கள் போட வேண்டியிருந்தது. 

கொஞ்ச நாளில் காளிமுத்து சாரின் பயிற்சியின் மேல் ஒரு பிடிப்பு ஏற்பட்டுப்போனது. நாங்களாகவே ஞாயிற்றுகிழமையில் பயிற்சிக்கு போக ஆரம்பித்தோம். அப்போது வெளியாகியிருந்த க்ரிஷ் ஸ்ரீகாந்தின் "பேட் லைக் எ மாஸ்டர்" சிடி போட்டுக்காண்பித்தார். அதில் பேட்டிங் பற்றிய நுணுக்கங்கள் இருந்தது. புல் ஷாட்டுகள், ஸ்வீப் ஷாட்டுகள், ட்ரைவ்கள் போன்றவை விளக்கப்பட்டிருந்தது. முழுக்க முழுக்க கிரிக்கெட் பற்றியே அந்த நாட்களில் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.ஐயப்பன், பெருமாள், ரஞ்சித், சுருளி என டாப் ஆர்டர் பேட்ஸ்மேன்கள் தயாரானார்கள். நான் எனக்கு பிடித்த மூனாவது டவுனில் களமிறங்குவதாக முடிவானது. முப்பது நாளில் இப்படி ஒரு மாற்றம் நடக்கும் என நாங்கள் யாருமே நம்பவில்லை. காளிமுத்து சார் ஒரு நாள் காலை கிரவுண்டில் எல்லாரையும் வரச்சொன்னார்.



"நல்ல இம்ப்ரூவ்மண்ட் இருக்கு. ஆனா நமக்கு ரிசல்ட் வேணும். இன்னும் முப்பது நாளுல யுனிவர்சிட்டி மேட்ச் ஆரம்பிக்க போகுது. எல்லா வருஷமும் நம்ம காலேஜ் டீம் அதுல கோமாளியா இருக்கும். இந்த தடவ நாம மிரட்டலா விளையாடி கப்பைத்தூக்கிறோம்...இனி எவனாவது சாமியார் காலேஜ்னு கேலி பண்ணட்டும்.. சரி அதுக்கு முன்னாடி ரெண்டு பிராக்டிஸ் மேட்ச் ஆடுறோம்...வர்ற ஞாயிற்றுக்கிழமை திரும்பவும் மதுரை மெடிக்கல் காலேஜ் போறோம்..."

"சார்..சனிக்கிழமை போனாலாவுது சைட் அடிக்கலாம்..."

"யாருடா அது... செந்திலா.."

"சார் எல்லாத்துக்கும் நாந்தானா..சுருளி சார்.."

சிரித்தார். "வழக்கம் போல இப்போ நம்ம கேப்டன் கார்த்தி டீமை அறிவிப்பார்". கார்த்தியண்ணன் எழுந்தார். பாக்கெட்டிலிருந்து ஒரு பேப்பரை எடுத்துப்படித்தார்."ஐயப்பன்,பெருமாள்,ரஞ்சித்,சுருளி,சிவராஜ்,அனந்தராமன்,கார்த்தி,பிரதீப்,செந்தில்,வீரக்குமார்,ராஜேஷ் தென் சின்னா டுவெல்த் மேன்..." கை தட்டினோம்.மேற்சொன்ன நாளில் மதுரை மெடிக்கல் காலேஜ் போனோம். அவர்கள் வழக்கம்போல் தயாராய் இருந்தார்கள். டாஸ் ஜெயித்து பேட்டிங் எடுத்தோம். ஓப்பனர்கள் பட்டையை கிளப்பினார்கள். ஐயப்பன் அறுபது ரன்கள் எடுத்தான். இருபது ஓவரில் மூன்று விக்கெட் இழப்பிற்கு 170 ரன்கள் எடுத்தோம். நான் பத்து ரன்கள் எடுத்தேன். கரடி என் பக்கத்தில் வந்து "ஒரு வேளை ஜெயிச்சாலும்.. ஜெயிச்சிருவோமோ.." என்றான். முறைத்தேன்.


மெடிக்கல் காலேஜ் ஓப்பனர்கள் வந்தார்கள். கரடியின் முதல் ஓவரில் பத்து ரன் போனது. பெருமாளின் ரெண்டாவது ஓவரில் ஏழு ரன்கள் போனது. கரடி திரும்பவும் ஓவர் போட வந்தான். கார்த்தியண்ணனும் நானும் அவன் பக்கத்தில் போனோம். கார்த்தியண்ணன் நெருங்கிப்போய் "செந்தில் ஓ.பி போடாத..ஏத்தி ஏத்தி வை.." என்றார். நான் "பீல்டிங் மாத்தனுமா.." என்றேன். முறைத்தான். அதற்கு "மூடிக்கிட்டு போ.." வென்று அர்த்தம். வந்து நின்றேன். முதல் பந்து போட்டான். மின்னல் வேகம். ஆனால் ஓவர் பிச்சிடு பால். சுதாகர் அதை பொலேரென அடித்தான். "ட்டாக்" கென சத்தம் வந்தது. சிக்ஸ். அதுவும் மிகவும் உயரமாய் போய் விழுந்தது. "போச்சு இன்னைக்கு கரடி செத்தான்..." என்றான் அனந்த்து. கரடியின் அடுத்த பந்து தான் அவன் வாழ்கையிலேயே போட்ட சிறந்த பந்தாக இருக்கும். அவுட்ஸ்விங்காகி ஆப் ஸ்டம்ப்பை பெயர்த்தது. கரடி கத்திக்கொண்டு ஓடிவந்தான். சுதாகர் முழித்துக்கொண்டு போனான். சுதாகரை விட நாங்கள் தான் அதிர்ச்சியாய் இருந்தோம்.

மளமளவென ஆறு விக்கெட் எடுத்தோம். வழக்கம் போல அந்த உயரமானவன் வந்து வேலையை காண்பித்தான்.காட்டடி அடிக்க ஆரம்பித்தான். பவுண்டரிகள் பறந்தது. இன்னும் முப்பது பந்துகளில் ஐம்பது எடுக்கவேண்டும். இப்போது உயரமானவன் வீராவின் ஓவரில் ஒரு சிக்ஸ் அடித்தான். வீரா ஆப் ஸ்பின்னர்.நான் ஸ்டம்ப்புக்கு பின்னாலிருந்து கத்தினேன். "குட் பால்...குட் பால்..விடாத..தூக்கலாம்...கமான்...ஈஸி ஈஸி.." அடுத்த பந்து கொஞ்சம் வேகமாய் வந்தது.வளந்தவன் "மட்டை" வைக்க முயன்றான். பந்து பேட்டின் நுனியை மெல்லியதாய் ஒரு முத்தம் கொடுத்து என் கையில் தஞ்சம் புகுந்தது. நானும் வீராவும் ஓடி வந்து கட்டிக்கொண்டோம். கொஞ்ச நேரத்தில் அவர்கள் ஆல்அவுட் ஆனார்கள். எல்லோருக்கும் கை கொடுத்தோம். வெற்றியை முதல் முறையாய் உணர்கிறோம். கரடி அனந்த்துவிடம் வந்து "மச்சி திடீர்னு எனக்கு கங்குலி கால் பண்ணி சவுத்ஆப்ரிக்கா வானு கூப்பிட்டா என்னா பண்றதுடா..செமெஸ்டர் வேற இருக்கே.." என்றான். அனந்த்து சிரித்துக்கொண்டே "கவலப்படாதடா..அங்கெல்லாம் கக்கூஸ் கழுவிறதுக்கு ஆட்கள் கெடப்பாங்க.. கூப்பிட மாட்டார்" என்றான். சிரித்தேன்.



காளிமுத்து சார் வந்து எல்லாருக்கும் கை கொடுத்தார். அன்று இரவு மதுரை பாண்டியன் ஹோட்டலில் சாப்பிட்டோம். ஒரே பெரிய டேபிளில் பதினாலு பேரும் உட்கார்ந்திருந்தோம். அமைதியாய் இருந்த இடத்தில் வழக்கம்போல அனந்த்து ஆரம்பித்தான். "ஒருக்க..வெஸ்ட்இண்டீஸ் வெர்சஸ் இங்கிலாந்து மேட்ச்..அப்போ விவியன் ரிச்சர்ட்ஸ் பேட்டிங் பிடிக்கிறாரு.. இங்கிலாந்து பவுலர் போட்ட பால் பிச்சாகி ரிச்சர்ட்சை பீட் பண்ணி கீப்பர்ட்ட போயிருச்சி..  உடனே அந்த பவுலர் ரிச்சர்ட்சை பார்த்து கேலியாய்  " அஞ்சு அவுன்சுல...உருண்டையா...சிகப்பா இருக்கும்..அதுக்கு பேரு பால்..அத பாத்தீங்களா.." னு கேட்டானாம். ரிச்சர்ட்ஸ் சிரிச்சாராம். அதற்கு அடுத்த பால் "சொத்"னு ஒரு அடி. மரண சிக்ஸ். கிரவுண்ட விட்டு வெளிய போயிருச்சாம். உடனே ரிச்சர்ட்ஸ் பவுலர பாத்து "உங்களுக்குத் தான் பந்த பத்தி நல்லா தெரியுமே போய் தேடி எடுத்திட்டு வந்திருங்க.".அப்டின்னாறாம்.." எல்லோரும் சிரித்தோம். நான் என்னை ரிச்சர்ட்ஸ்ஸாகவும் பவுலராய் அக்தரையும் நினைத்துக்கொண்டு கனவு கண்டு பார்த்து சிரித்தேன்.

Wednesday, January 1, 2014

லூஸர்ஸ் (பகுதி - 1)




நானும் அனந்த்துவும்  காலில்  பேடை கட்டிக்கொண்டு புளியமரத்தின் கீழே போடப்பட்டிருந்த மர பெஞ்சில் அமர்ந்திருந்தோம்.  வி.கே.சி 126/4 என எழுதப்பட்ட ஸ்கோர் போர்ட் எங்களை பார்த்து சிரித்துக்கொண்டிருந்தது. மதிய நேரம் என்பதால் வியர்த்து ஊத்தியது.உபயம் சித்திரை மாதம். சுருளி ஓரமாய் உட்கார்ந்துகொண்டு அவன் அவுட்டானது பற்றி சத்தமாய் பேசிக்கொண்டிருந்தான்.அனந்த்து என் கையை சுரண்டினான்.

" எப்ப பார்த்தாலும் பத்து பால் மிச்சமிருக்கிற நேரத்துலேயே நம்ம இறங்கிற மாறி இருக்கே..இத பத்தி நீ என்ன நினைக்குற.."

" இந்த கேள்விக்கு அவசியம் இப்பயே பதில் தெரிஞ்சாகனுமா.."

" கூலா இருடா..செஞ்சூரியன்ல.. பாகிஸ்தான் மேச்சப்போ... இன்னிங்ஸ் பிரேக்ல சச்சின் ஐஸ்க்ரீம் சாப்பிட்டுட்டு பேட்டிங் இறங்கினாராம்.."

சாதாரணமான நேரத்தில் இந்த துணுக்கை ஆர்வமாய் கேட்டிருப்பேன். ஆனால் அப்போது எரிச்சலாய் இருந்தது. அதே நேரத்தில் ஐயப்பன் அடித்த பந்து உயரமாய் பறந்தது. அனந்த்து என்னை நோக்கி"பாஸ்..கெளம்புங்க..கட்சிப்பணி அழைக்கிறது...".  பேட்டை எடுத்துக்கொண்டு நடக்க ஆரம்பித்தேன். "கார்டு" வைத்திருக்கிறேனா என ஒரு முறை செக் செய்தேன். இருந்தது. லேசாய் படபடப்பாய் இருந்தது. 140 கூட எடுக்கலேனா காளிமுத்து சார் காரித்துப்பிருவாரே என பயமாய் இருந்தது.பார்ட்னரிடம் பேசவில்லை, நேராய் போய் பேட்டிங் சைடில் நின்றேன். கீப்பர் எதோ கத்திக்கொண்டு இருந்தான். சுந்தர் பந்து வீச தயாராய் இருந்தான். மதுரை மெடிக்கல் காலேஜின் ஆஸ்தான வேகப்பந்து வீச்சாளர். இதற்கு முந்தைய போட்டியில் இவன் போட்ட பந்து என் பேட்டுக்கும் பேடுக்கும் நடுவில் புகுந்து நடு ஸ்டம்பை பரத நாட்டியம் ஆட வைத்தது. இன்னும் ஏழே பந்துகள்.  சுந்தர் ஓடி வர ஆரம்பித்தான். பதட்டம் என் உடல் முழுக்க பரவ தொடங்கியது. என் மூளையை யோசிக்கத்தூண்டினேன். பழக்கமில்லாத வேலை. என்ன செய்யும் பாவம். குதிரை போல முடிகள் தெறிக்க ஓடி வந்து கொண்டிருந்தான்.





" ஸீமுக்கு இடது புறமாய் விரல்கள் வைத்து பந்தை பிடித்திருக்கிறான். உறுதியாய் இன்ஸ்விங்....இல்ல ஸீமுக்கு குறுக்காய் விரல்கள் இருக்கிறது..ஷார்ட் பிச்...ரெடியாகு..."  என யோசித்துக்கொண்டிருக்கையில் பந்து fullடாஸாய் என் தொடை உயரத்தில் வந்தது. முதல் பந்தே fullடாஸாய் வருவதென்பது கேத்தரினா கைப், கரீனா கபூர், ஹன்சிகா எல்லோரும் ஒரே நேரத்தில் வந்து    "எனக்கு முதல்ல முத்தம் கொடு " ன்னு சொல்றது மாதிரி. என்ன செய்றதுன்னே தெரியாது. ஆனந்த அவஸ்தை.  மிட்விக்கெட் ஏரியா பக்கம் ஆள் அரவம் இல்லை. என் காஷ்மீர் வில்லோ, பந்தின் பொடனியில் ஒரு போடு போட்டு மிட்விக்கெட் திசையில் விரட்டியது. பவுண்டரி. சிலர் கை தட்டினார்கள். ரன்னர் கார்த்திஅண்ணன் வந்து "குட்ஷாட்..நல்ல பிளேஸ்மென்ட்.." என்றார்.இப்போது தைரியம் வந்திருந்தது. அடுத்த ஓவரில் மேற்கொண்டு ஒன்பது ரன் எடுத்தோம். இருபது ஓவர்களில் 139 ரன்கள் என்பது கொஞ்சம் கௌரவமாய் இருந்தது. போன தடவையை விட 19 ரன்கள் அதிகம். வேகமாய் ஓடி வந்து பேட்டிங் பேடை கழட்டிவிட்டு கீப்பிங் பேடை மாட்ட ஆரம்பித்தேன். காளிமுத்து சார் நடுவில் வந்து நின்றார். எல்லோரும் அவரை சுற்றி நின்றோம். தாடையை தடவிக்கொண்டு பேசினார்.

"பரவால்ல..ஜெயிக்கிற ஸ்கோர் தான்...செந்திலு லைன்லய போடு..லெக்ல காட்டிராத...சுருளி ஸ்பீட குறைச்சிறாத..சிவா வேமா பேட கட்டு...கத்திட்டே இருக்கனும்"

எல்லோரும் மொத்தமாய் கிரவுண்டுக்குள் இறங்கினோம்.யாரும் கை தட்டவில்லை. செந்திலிடம் போய் பேசினேன். செந்தில் எங்களின் முதல் ஓவர் வேகப்புயல்.உடல் முழுவதும் அவனுக்கு முடிகள் கண்டபடி இருந்ததால் அவனுக்கு வேறொரு பட்டப்பெயரும் இருந்தது. 

"டேய் கரடி...இன்னைக்கு மட்டும் நீ லெக் சைடு போடு.. ஒனக்கு லெக்கே இருக்காது..."

" ஆமா நேரா போட்டாலும் இவரு அப்படியே "கிளுக்" குனு பிடிச்சிருவாரு..போன மேச்சில நாலு பைஸ் விட்டது ஞாபகம் இல்லையா.."

"  நம்ம வரலாற்ற நோண்டினோம்னா வாடை தாங்காது..அத விடு..சுதாகருக்கு நம்ம போட்ட பிளான் ஞாபகம் இருக்குல்ல.."

"  பிளானா..இவுங்க பெரிய அல்கொய்தா... மூனு ஷார்ட் பிட்ச்...நாலாவது ஸ்ட்ரைட் புல் பால்..அதான..."

முறைத்துக்கொண்டே போனேன். செந்தில் சிரித்துக்கொண்டே "கோவிச்சிக்காதீங்க கில்கிறிஸ்ட்.." என கத்தினான். வந்து நின்றேன். ரெண்டு மூன்று முறை உட்கார்ந்து எழுந்து கொண்டேன். பயங்கர இரைச்சல் கேட்டது. மதுரை மருத்துவ கல்லூரியின் ஒப்பனர்கள் சுதாகரும், தாமசும் நடந்து வந்தார்கள். போன போட்டியில் விக்கெட்டே விழாமல் ஜெயித்தார்கள். காளிமுத்து சார் அந்த தோல்வியை "ரேப்" என்றார். சுதாகர் அந்த அணியின் அதிரடி ஒப்பனர். அவன் கரடியை எதிர்கொள்ள தயாராய் நின்றான். முதல் பாலே அவனின் நெஞ்சை உரசிக்கொண்டு வந்தது. தொடவில்லை. என் தலைக்கு அருகில் பிடித்தேன். பந்து காற்றை கிழித்துகொண்டு வந்தது. கரடி, சுதாகரை நேருக்கு நேராய் நின்று முறைத்து விட்டு சென்றான். முதல் ஸ்லிப்பில் இருந்த அனந்த்து "கரடிக்கு மெக்ராத்னு நெனப்பு..சீன பாத்தியா..போன மேட்ச்ல தான விரட்டி விரட்டி அடிச்சான்.." என்றான்.

சரியாய் நாலாவது பந்து சுதாகரின் பேட்டின் நுனியில் பட்டு இரண்டாவது ஸ்லிப்பில் வீராவின் கையில் பிடிபட்டது. செந்தில் கத்திக்கொண்டு ஓடி வந்தான்.எல்லோரும் கூடி கும்மாளமிட்டோம். சுருளியும், கார்த்தியன்ணனும் அடுத்தடுத்து விக்கெட் எடுத்தார்கள். ஆனால் அதன் பின் வந்த உயரமானவனும், தாமசும் வெளுத்து வாங்கினார்கள். அதுவும் அனந்த்துவின் ஒரு ஓவரில் இரண்டு சிக்சரும், இரண்டு பவுண்டரியும் பறந்தது. இறுதியில் பதினேழாவது ஓவரில் ஒரு பவுண்டரி மூலம் எங்களது மூன்றாவது தொடர் தோல்வி உறுதியானது. உண்மையில் கடைசியாய் எப்போது ஜெயித்தோமென்று எங்களுக்கு ஞாபகமில்லை.எல்லோருக்கும் கை குலுக்கிவிட்டு கிரவுண்டிலிருந்து வெளியே வந்து கொண்டிருந்தோம். சட்டை முழுக்க அழுக்கு, ஆங்காங்கே காயங்கள்,வியர்வை வாடை, மொத்தத்தில் சோர்ந்து போயிருந்தோம். கேப்டன் கார்த்தியண்ணன், வீரா, சுருளி, ஐயப்பன், ரஞ்சித் ஆகியோர் முன்னால் நடந்து கொண்டிருந்தார்கள். நான்,அனந்த்து,கரடிசெந்தில் ஆகியோர் கொஞ்சம் இடைவெளியில் பின்னாடி நடந்தோம்.



அனந்த்து என் பக்கத்தில் வந்து கொஞ்சம் தாழ்ந்த குரலில் "டேய் பைரேட்ஸ் ஆப் கரீபியன் போலாம்டா...வேமா போயிட்டா டிக்கெட் உறுதியா கிடைக்கும்.." என்றான். நான் கொஞ்சமாய் யோசித்து கரடியை பார்த்தேன். அவன் எரிச்சலாய் "டேய் ஏன்டா....நீட்டா ராம்விக்டோரியாவில ஒரு சீன் படத்த பாத்திட்டு கெளம்புவோம்" என்றான். எனக்கென்னவோ கரடியின் பக்கம் நியாயம் இருப்பதாய் பட்டது. பேட்டுகள், பேடுகள்,க்ளோவ்கள் என எல்லாத்தையும் எடுத்து வைத்துக் கொண்டு இருந்தோம். காளிமுத்து சார் வந்தார். அவரது பச்சை டீ ஷர்ட்டில் சின்னதாய் ஒரு முதலை படம் போட்டிருந்தது. எங்கள் கல்லூரியின் இளம் வேதியில் பேராசிரியர், கடைசி நாலு மாதமாய் கல்லூரியின் கிரிக்கெட் கோச். எப்போதும் பல்லை கடித்துக்கொண்டே பேசுவது போல் பேசுவார். இந்த முறை உண்மையிலேயே பல்லை கடித்துக்கொண்டு பேசினார்.

"வெக்கமே இல்லையா டா..தோக்கிறது அசிங்கமில்லே..ட்ரை பண்ணாம தோக்கிற பார் அதான் அசிங்கம்...பதினாலு ஓயிடு போட்டிருக்கோம்.. ப்ராக்டிஸ் வரச்சொன்னா...ஏமாத்திட்டு ஓடுறது... இன்னைக்கு ரெண்டு ஓவர் போட்டிட்டு நாயி மாறி இளைக்குறீங்க...நீங்கெல்லாம் ஆம்பளையா??... எப்பப்பாத்தாலும் கேனப்பயக மாதிரி ஈனு இளிக்க வேண்டியது...  யூ புவர் லூஸர்ஸ்......"

கோபமாய் திரும்பி நடந்தார். அவர் கடைசியாய் சொன்ன வார்த்தை சத்தமாய் எதிரொலித்தது. எனக்கு கோபம் தாளவில்லை.கூட்டத்தில் நாங்கள் மட்டும் நிர்வாணமாய் நிற்பது மாதிரி இருந்தது. செந்திலை பார்த்தேன். அவன் கோபமாய்  "என்னடா இப்படி பேசிட்டு போறாரு..நம்மள பாத்தா லூஸு மாதிரியா இருக்கு.." என்றான்.


                                                                                         -- ---தொடரும்