Tuesday, August 16, 2016

டவுசர் காலங்கள் -பகுதி4





எங்கள் ஏரியாவின் இதயத்துடிப்பே பெண்கள் தான், அவர்களின்றி அங்கு அணுவும் அசையாது. பிறகு வீட்டு ஆம்பளைகள் பற்றி சொல்லத்தேவையில்லை. முன்னாடி லயன், நடு லயன், மூணாவது லயன் என மூன்று தெருக்குள்ளும் மொத்தமாய் நாலு நல்லதண்ணி குழாய்கள் உண்டு. அதிகாலையில் தண்ணி வர ஆரம்பிக்கும் போது கொட்டாவி விட்டுக்கொண்டே தலை முடியை கொண்டையிட்டபடி குடத்துடன் வருவார்கள். வரிசை கட்டி நிற்பார்கள். யார் எவ்வளவு குடம் பிடித்தார்கள்? போன்ற கணக்குகள் அத்துப்படியாய் இருக்கும். போன முறை "எக்ஸ்ட்ரா" குடம் பிடித்தவர்கள் அடுத்த முறை இடஒதுக்கீட்டில் பின்னுக்குத்தள்ளப்படுவார்கள். இவர்களின் நீர் மேலாண்மையை எந்தவொரு எம்.பி.ஏவும் புரிந்து கொள்வது கடினம். "நா வெள்ளனே வந்து கொடத்த வச்சிட்டே..மூனாவுது வீட்டுக்காரக்கா மாத்தி வச்சிட்டாங்க.." என கோல்ட் மெடல் தவறவிட்ட வீராங்கனையாய் சீறுவார்கள். எப்போதெல்லாம் அதர்மம் தலை தூக்குகிறதோ அப்போதெல்லாம் "ஹேமாக்கா", "ஜெயந்தியக்கா", "சொக்கநாச்சியக்கா", "ஜெகதீஸ்வரியக்கா" போன்ற சீனியர்கள் களமிறங்கி தர்மத்தை நிலைநாட்டுவார்கள். ஒரு கிலோ மீட்டர் சுற்றளவில் கொய்யாப்பழம்,கீரை விற்பவர்கள் எவ்வளவு மெதுவாய் கத்தினாலும் இவர்களுக்குக்கேட்டுவிடும்.






மீன் விற்பவர் தெருவிற்குள் உள்ளே வந்தவுடன் ஒவ்வொருவராய் வெளியே வருவார்கள். ஆர்வமாய் வருவதாக காட்டிக்கொள்ளமாட்டார்கள். அது ஒரு யுக்தி.ஒருவர் பின் ஒருவராக வந்து சூழ்ந்து மீனை நோட்டமிடுவார்கள். பின் ஒருவொருக்கொருவர் கண்களாலேயே பார்த்துக்கொண்டு "வொர்த் பீஸா" என உறுதிப்படுத்திக்கொள்வார்கள். மீன்காரர் சொல்லும் விலையை மூன்றால் வகுத்து கொஞ்சம் கருணையை சேர்த்து இவர்கள் ஒரு விலை சொல்வார்கள். மீன்காரர் நிலைகுலைந்து போவார். லாபத்தை குறைத்து இறங்கி வர முயல்வார், அதற்குள் "யண்ணே...சதையே இல்ல..சொங்கியா கெடக்கு..இதுக்கு யான வெல சொல்றீங்க..","ஃபுல்லா முல்லு..சின்ன புள்ளைக எங்கிட்டு திங்க.." "நேத்து மீனா..ஒரே வீச்சமா இருக்கு" என அடுத்தடுத்து தாக்குதல்கள் இறக்குவார்கள்.வேறுவழியில்லாமல் பல நேரங்களில் பேரம் படிந்து விடும். பிற்பாடு ஏதாவது ஒரு வீட்டில் காபி போட்டுக்கொடுத்து அந்த மீன்காரரை கண்கலங்காமல் அனுப்பிவைப்பார்கள். "அடுத்து வாரமும் வாங்கண்ணே" என இவர்கள் வழியனுப்பிவைக்கையில் அவர் பயந்தபடியே தலையாட்டி செல்வார். ஒரு தட்டில் சாம்பல்,கல் உப்பு வைத்து கொண்டு அருகாமனையுடன் உட்கார்ந்து மீனை சுத்தம் செய்துகொண்டே அன்றைய செய்தியை அலசுவார்கள். எத்தனை "புதிய தலைமுறை" வந்தாலும் அந்த நாட்களின் இனிமையை கொண்டு வந்துவிட முடியாது. "ஏங்க்கா..இந்த ராமர்பிள்ளைங்கறாங்களே..அவரு பிள்ளமாரா??" 


சொக்கநாச்சியக்கா வீட்டு வாசலில் போய் நின்றேன். அம்மாவால் அனுப்பி வைக்கப்பட்டிருந்தேன். "அக்கா"வுக்கு வயது எழுபதுக்கும் மேலிருக்கும். நானும் சொக்கநாச்சியக்காவை "அக்கா"வென்பேன், எங்கம்மாவும் "அக்கா" வென்பார். இன்னும் சொல்லப்போனால் எங்கள் ஏரியாவுக்கே அவுங்க அக்கா தான். அக்காவுக்கு ரெண்டு கண்களில் ஒரு கண் அளவு சிறியதாய் இருக்கும். கண்ணாடி போட்டிருப்பார். தலையை ஒரு மூன்று ஆங்கிளில் மேலும் கீழும் திருப்பி என்னைப்பார்த்து விட்டு "வாடா தனம் மகனே..என்னா விசேசம்.." என்றார்.

"க்கா நெஞ்சுச்சளியா இருக்காம்..இருமல் வருதாம்..அம்மா உங்கட்ட என்ன சாப்பிடனும்னு கேட்டு வர சொன்னாங்க.."

"உனக்கா..உங்கம்மாளுக்கா.."


"எனக்கு"

பக்கத்தில் வந்து முதுகை தொட்டுப்பார்த்தார். "பாலுல மஞ்சத்தூள் போட்டு...பச்சமுட்ட மஞ்சக்கருவ போட்டு..கொஞ்சூண்டு மிளகு இம்மி போட்டு.." பட்டியல் நீண்டுகொண்டே போனது. எனக்கு அந்த பாழாப்போன பாலை எப்படி குடிப்பது என்ற பயம் அப்போதே தொற்றிக்கொண்டது. அக்கா என்னைப்பார்த்து "இன்னொரு தடவ சொல்லனுமாப்பா.." என்றார்.



"இல்லக்கா..நாபகமிருக்கு..". நமக்கு தேவையில்லாததை அங்கேயே சென்சார் கட் செய்துவிட வேண்டும் என எண்ணிக்கொண்டேன். திடீரென பக்கத்தில் கூச்சல் சத்தம் கேட்டது. ஒயிட் ஹவுஸ் எனப்படும் பெரிய வீட்டை நோக்கி பலர் ஓடிக்கொண்டிருந்தார்கள். நடுலயன் பெண்கள் பவுடரெல்லாம் அடித்தபடி போய்க்கொண்டிருந்தார்கள். சொக்கநாச்சியக்காவுக்கும் ஏதும் புரியவில்லை. கண்களை குறுக்கிக் கூட்டத்தை நோக்கினார்.

"என்னவாம்மா..கூட்டமா எங்கன போறீங்க..மொளப்பாரி ஏதும் போகுதா..."

"க்கா...குஷ்பு வந்துருக்காமுக்கா..ஒயிட் அவுஸ் வீட்ல தான் மதிய சாப்பாடாம்...அம்புட்டு கலராம்.."

"யாருடி இந்த ரசினி படத்துல நடிச்சாலே அவளா..கொஞ்சம் ஊத்தமா இருப்பாளே.." 


"ஆமக்கா" என்ற குரல் தூரத்தில் கேட்டது. நான் என் டவுசரை டைட் செய்து கொண்டேன். ஓடுவதற்கு முன்னால் மானம் காக்க செய்ய வேண்டிய முன்னேற்பாடு. குஷ்புவை பார்க்கப் போறோம் என்கிற தெய்வீக உணர்வு எனக்குள் ஜிவ்வென்று ஏறியது. அதற்குள் சொக்கநாசியக்கா "டேய் குட்டி..போய் கூட்டம் எப்டியிருக்குன்னு பாத்துட்டு வா..அக்கா சீல மாத்திட்டு வரேன்..". "சரிக்கா" வென வண்டியை கிளப்பினேன். குஷ்புவை பார்க்க ஒயிட் ஹவுசை சுற்றி கூட்டம் கூடி விட்டது. அந்த வீட்டின் உரிமையாளர் சினிமா விநியோகஸ்தராய் இருந்தார். தேனியில் சூட்டிங் நடந்தால்  நடிகர்கள் ஒருமுறையாவது அவர் வீட்டுக்கு வந்து விடுவார்கள். கேட்டை அடைத்து விட்டார்கள். பல தன்மானத்தமிழர்களுடன் நானும் கேட்டை பிடித்த படி நின்றிருந்தேன். கிராமத்து சேலை கெட்டிய படி குஷ்பு ஒரு சேரில் உட்கார்ந்திருந்தார்."நாட்டுப்புற பாட்டு" என்கிற பட சூட்டிங். இளைஞர்கள் கத்தினார்கள். பதிலுக்கு குஷ்பு சிரித்தபடி கையாட்டினார்.

யாரையும் உள்ளே விடவேயில்லை. எங்களுக்கு பின்னால் ஒருத்தர் ஆங்கிலத்திலும் தமிழிலும் ஏதோ பேசியபடி உள்ளே போக வழி கேட்டார். மக்கள் ஒதுங்கவேயில்லை. "ஏங்க..அரை மணி நேரமா நிக்கறவன்லா கேனயனா ..பின்னாடி போங்க.." என கத்திக்கொண்டிருந்தார்கள். கொஞ்ச நேரம் கழித்து தான் தெரிந்தது அவரும் அந்த படத்திலும் நடிக்கும் ஒரு நடிகரென்று. அது நடிகர் செல்வா. கூட்டத்தில் ஒரு ஆளு "டேய் அவர தெரியுதா..ஒரு படத்துல கஸ்தூரிக்கு சோடியா வருவார்ல.." என்றார். செல்வா முறைத்துக்கொண்டே உள்ளே போய்விட்டார். எப்படியாவது உள்ளே நுழைந்து குஷ்புவை பக்கத்தில் பார்த்து பிறவிப்பயன் அடைந்து விட மாட்டோமா என ஏங்கிக்கொண்டிருந்தேன். சொக்கநாச்சியக்கா பெண்கள் படையுடன் வந்து கொண்டிருந்தார். எம்.ஜி.ஆரை கண்ட ஏழைக்குழந்தை
போல பக்கத்தில் போய் ஒட்டிக்கொண்டேன். அக்காவுக்கு பெரிய வீட்டில் பெண்கள் பழக்கம் என்பதால் கொஞ்ச நேரத்தில் கேட்டை திறந்தார்கள். பெண்கள் மட்டும் தான் அனுமதிக்கப்பட்டார்கள். சிறுவர் கோட்டாவில் நானும் உள்ளே நுழைந்து விட்டேன். ஏதோ உலக அதிசயத்தை பார்க்கப்போவது போல எனக்கு படபடப்பாய் இருந்தது. கேட்டுக்கு வெளியே நின்றவர்கள் எல்லாம் என்னைப் பொறாமையுடன் பார்ப்பது போலத்தெரிந்தது. அடுத்த நாள் ஸ்கூலில் இந்த குஷ்பு தரிசனத்தை எப்படி நண்பர்களுக்கு விளக்க வேண்டுமென திரைக்கதையெல்லாம் மனதில் ஓடியது.



குஷ்பு ஒரு சோபாவில் அமர்ந்திருந்தார். பக்கத்தில் ஒரு பெரிய சேரில் மனோரமா ஆச்சி உட்கார்ந்து அருகிலிருப்பவருடன் மெதுவாய் ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தார். கிட்டத்தட்ட இருபது பெண்கள் சுற்றி நின்றிருந்தார்கள். எல்லோருக்கும் முகத்தில் அப்படி ஒரு மலர்ச்சி. "கன்னம் ரோஸ் கலருடி" "பூரா பவுடரு..." என ஹஸ்கி வாய்சில் தங்களுக்குள்ளேயே பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஹேமாக்கா லேசாய் முன்னே வந்து மனோரமாவை பார்த்து "நேத்துக்கூட டிவில சம்சாரம் அது மின்சாரம் போட்டான்..சிரிச்சுக்கிட்டே இருந்தோம்" என்றார். நிறைய பேர் சிரித்துக்கொண்டே தலையாட்டினார்கள். மனோரமா லேசாய் சிரித்தார்.நன்றி என்பது போல கும்பிட்டார். பக்கத்தில் இருந்தவர்கள் ஆச்சிக்கு தொண்டை கட்டியிருக்கிறது என்றார்கள். "ஆமா..ஒரு சீன பத்துத் தடவைக்கு மேல எடுப்பாங்களாம்ல..கட்டத்தான செய்யும்.." என சொல்லி சிரித்தார்கள். மனோரமா திரும்பவும் எளிமையாய் சிரித்தார். எனக்கு எதிலும் அக்கறையில்லை. குஷ்புவை பார்த்தபடியிருந்தேன்.

பெண்களெல்லாம் குஷ்பூவிடம் ஆட்டோகிராப் வாங்கினார்கள். நானும் வரிசையில் நின்று வாங்கினேன். ஏதோ ஆங்கிலத்தில் எழுதி கீழே கண்டபடி கிறுக்கி மேலே புள்ளி வைத்து கையில் நோட்டைக்கொடுத்தார். சென்ட் மனம் தூக்கியது. "கமலஹாசன் வீட்டு போன் நம்பர் உங்ககிட்ட இருக்கா என கேக்க வேண்டும்" என நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். பக்கத்தில் போனவுடன் எல்லாம் மறந்துவிட்டது. "ஏக்கா...குஷ்பூவும் நம்மள மாறி தோசை இட்லிலாம் சாப்டுமா.."என பக்கத்தில் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். அந்த சத்தம் குஷ்புவுக்கு கேட்டிருக்க வேண்டும். "ஓ..எனக்கு அதெல்லாம் ரொம்ப பிடிக்குமே.." என சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார். எனக்கு அந்த குரலை கேட்க பேரதிர்ச்சியாய் இருந்தது. கட்டைக்குரலாய் இருந்தது. அதுநாள் வரை "கொண்டையில் தாழம்பூ..நெஞ்சிலே வாழைப்பூ.."வென படங்களில் பாடியதெல்லாம் குஷ்புவென நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். அதே பாடல்களை பிறகு கல்யாணவீடுகளிலும், கச்சேரிகளிலும் பாடுகிறவர்கள் தான் பின்னணிப்பாடகர்கள் என்பது என் அன்றைய நாள் அவதானிப்பு. கொஞ்ச நேரத்தில் அவர்கள் சாப்பிட சென்றார்கள். நாங்களும் நடையை கட்டினோம். குஷ்பூ எல்லாருக்கும் டாட்டா சொன்னார். குழந்தைகளுக்கு "பறக்கும் முத்தம்" கொடுத்தார். நான் சொக்கநாச்சியக்கா பக்கத்தில் போனேன்.

"ஏங்க்கா..கொரல் ஒரு மாதிரி கட்டையா இருந்துச்சுனா என்னத்த குடிச்ச சரியாகும்..."

                                                                                                            ---தொடரலாம்


Thursday, July 28, 2016

டவுசர் காலங்கள் - பகுதி 3

                                       


 "இத எழுதி கிழிக்க இவ்வளவு நேரமாடா..."


ராதாகிருஷ்ணன் சாரின் குரல் அவரின் வீடு முழுக்க எதிரொலித்தது. ரானாகினாவை நாங்கள் "ட்டூஷன் சார்" என்றே சொல்வோம். ட்யூசன் போனால் பிள்ளைகள் பேரறிவு பெற்று விடுவார்கள் என்று பெற்றோர்கள் நம்பத்தொடங்கியிருந்தார்கள்.ஆகையால் ரானாகினா சாரின் ட்யூசனில் கூட்டம் அள்ளும். அவர் கைராசிக்காரர் ஒன்னுக்குமத்ததெக்கூட உருப்படியாக்கிவிட்ருவாரென எங்கள் ஏரியாவில் அவரைப் பற்றி டாக் இருந்தது. கிட்டத்தட்ட நூறுக்கும் மேற்பட்ட மாணவமணிகளுடன் 
ட்யூசன் நடத்தி எங்கள் ஏரியாவின் கல்வித்தந்தையாகயிருந்தார் ரானா கினா. ஒரு பிரவுன் கலர் கைலி, மேலே ஒரு காட்டன் துண்டு, தடிமனான கண்ணாடி, கையில் ஹீரோ பேனாவுடன் "எல்லாரும் புக்க மூடி ஓரமா வை" என சொல்கிறாரென்றால் ஒரு ஆக்சன் சீக்வன்ஸ்க்கு ரெடியாகிறார் என்று அர்த்தம். அன்று "ட்யூசன் டெஸ்ட்" இருக்கும். எங்களுக்கு அன்று சயின்ஸ் டெஸ்ட். வெள்ளைத்தாள், பேனா சகிதம் எல்லோரும் சில அடிகள் இடைவெளி விட்டு அமர்ந்து கொள்ள  வேண்டும். சார் கேள்விகளை சொல்வார் குறித்துக்கொள்ளவேண்டும். பிறகு பதில்கள் எழுத வேண்டும்.

ட்யூசன் சீனியர்கள் பெரும்பாலும் இந்த டெஸ்ட்களுக்கு அஞ்சுவதில்லை. இதுவும் கடந்து போகும் என்கிற மனநிலையில் இருந்தார்கள். அந்த ட்யூசனில் காலங்காலமாக படிக்கும் "வடக்கடை" கணேசன் எனக்கு தோஸ்த். அவன் அவ்வப்போது ட்யூசன் நெளிவு சுளிவுகள் பற்றி போதனைகள் செய்வான். "சார் அடிக்கிறப்ப அவர் கண்ண நிமிந்து பாக்க கூடாது" ,"தெனமும் துந்நூறு வச்சிட்டு வா" , "டெஸ்ட் இருக்கிற அன்னைக்கு ட்யூசன் பீஸ் கொடு" போன்றவைகளை நாங்கள் பிரமாஸ்திரமாக கருதினோம். அன்றைய சயின்ஸ் டெஸ்ட் முடியும் தருவாயில் இருந்தது. பத்தாவது பையன்களுக்கு கணக்கு சொல்லிக்கொடுத்தவாரே சார் மேற்பார்வை செய்து கொண்டிருந்தார். நிறைய பேர் ஹாலிலும், இடப்பற்றாக்குறையால் கணேசன் உட்பட நாங்கள் ஒரு நாலு பேர் ஒரு ரூமிலும் எழுதிக்கொண்டிருந்தோம். எல்லோரும் எழுதி முடித்துவிட்டோம். பேப்பரை போய்க்கொடுத்தால் எங்கே உடனே திருத்தி விடுவாரோ என யாரும் கொடுக்கவில்லை.எனக்கு அன்று ட்யூசன் எப்போது முடியுமென்றிருந்தது. இந்தியாவிற்கும் இலங்கைக்கும் உலககோப்பை அரையிறுதிப்போட்டி கல்கத்தாவில் நடந்து கொண்டிருந்தது. "என்னாச்சோ..ஏதாச்சோ" என யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன்.




நாங்கள் உட்கார்ந்த ரூமில் தான் டிவி இருந்தது.ஹாலில் இருந்து பார்த்தால் டிவியிருப்பது தெரியாது. திடீரென பக்கத்து வீட்டிலிருந்து ஆரவார கூச்சல் கேட்டது. எங்களால் ஆர்வத்தை அடக்கமுடியவில்லை. "அனேகமா ஜெயசூர்யாவ தூக்கிடாய்ங்கனு நெனைக்குறேன்" என்றான் செல்வா. எல்லோரும் ரூமில் இருந்த டிவியை போடுவதென முடிவெடுத்தோம்.வாசலுக்கு ஒருத்தன் காவல். சார் வந்தால் இரும வேண்டும். கணேசன் சுவிட்சை ஆன் செய்ய வேண்டும். ஒரு வேளை சார் திடீரென உள்ளே நுழைந்து விட்டால் பவர் வயரை பிடுங்கி விட நானும் ஒரு எல்லைப்பாதுகாப்பு பணியில் இருந்தேன். கூட்டு முயற்சியுடன் டிவியை போட்டோம். சத்தத்தை முன்பே குறைத்து விட்டோம். ஜெயசூர்யா அவுட்டாகியிருந்தார். இலங்கைக்கு இருபத்து ஒன்பது ரன்னுக்கு மூனு முக்கிய விக்கெட்டுகள் காலி. நானும் கணேசனும் ஹைஃபை பண்ணிக்கொண்டோம். தொண்ணூறுகளின் கிரிக்கெட் ரசிகர்களுக்கு பேய் பயத்தை விட ஜெயசூர்யா பயம் அதிகம். மனுஷன் அஞ்சே ஓவரில் ஆட்டையை முடிச்சிருவான். வெளியேயிருந்து "பேப்பர்லாம் வை" னு வாத்தியாரின் சத்தம் சன்னமாய் கேட்டது.

கணேசனை டிவியை ஆஃப் பண்ண சொன்னேன். அவன் தவறுதலாக வால்யூமை கூட்டிவிட்டான். டோனிகிரேக்கின் காந்தக்குரல் அந்த வீடு முழுக்க பரவியது. ஒரே வினாடியில் பேங்க் கொள்ளையர்களை பார்ப்பது போல் மொத்த ட்யூசனும் எங்களைப்பார்த்தது. சார் தன்னுடைய முட்டைக்கண்களை உருட்டிக்கொண்டு "டேய்" என்ற படி உள்ளே வந்தார். கணேசனின் கை இன்னமும் டிவியிலேயே இருந்தது. எங்கள் முழிகளையும் கணேசனையும் வைத்து நடந்ததை யூகித்துவிட்டார். மின்னல் வேகத்தில் எங்கள் எல்லாரையும் வெளுத்து வாங்கினார். மூச்சு வாங்கிக்கொண்டே "முழங்கால் போடுங்கடா எருமைகளா" என்றார்.ட்யூசன் முடிந்து எல்லோரும் போய்விட்டார்கள். நாங்கள் மட்டும் வெயிட்டிங்கில் இருந்தோம். வாத்தியார் எங்கள் டெஸ்ட் பேப்பர்களுடன் வந்தார். ஒவ்வொருவரையும் கூப்பிட்டுத்திருத்தினார். சப்சப்பென கன்னங்களில் அறை. கணேசன் "வெர்னியர் காலிப்பர்" படத்தை தந்தூரி சிக்கன் போல வரைந்திருந்ததை பார்த்து வெறியேறினார். அவனுக்கு அஞ்சு நிமிட குருபூஜை நடத்தினார். அவன் ஏங்கியேங்கி அழ ஆரம்பித்தான். அவ்வளவு சோகத்திலும் கணேசன் அழுவது எனக்கு சிரிப்பை உண்டாக்கியது. அடக்கிக்கொண்டேன்.




"எல்லாரும் சயின்ஸ் புக்க எடு... திரும்பவும் மிட்டேர்ம் போசன படி" என்றார். கொஞ்சம் இடைவெளி விட்டு "உட்கார்ந்து படி" என்றார். எல்லோரும் புக்கை கையில் வைத்து உட்கார்ந்து கொண்டோம். எல்லாருடைய முகங்களும் கொஞ்சம் வீங்கியிருந்தன. செல்வாவுக்கு உதடு வீங்கியிருந்தது. கணேசன் விபத்தை சந்தித்தவன் போல இருந்தான். செல்வா என் பக்கத்தில் வந்து "ஜெயசூர்யா ஆவி அங்கேர்ந்து இங்க வந்து நம்மாளு மேல இறங்கிருச்சு போல" என்றான். நான் பதில் பேசவில்லை. சிறிது நேரம் கழித்து "நம்ம கணேசுதான் வெங்கடேஷ் பிரசாத்.." என்றான். வெகுநேரம் அடக்க முடியாமல் சிரித்தோம்.கணேசன் நிமிரவே இல்லை. எங்களுக்கு குற்றஉணர்ச்சியாய் இருந்தது. வாத்தியார் வெளியில் அவர் சைக்கிளை துடைத்துக்கொண்டிருந்தார். கணேசன் தோளைத்தொட்டேன்.

"கணேசா..சாரிடா..எல்லாருக்கும் தானே அடி விழுந்துச்சு.. விடுடா..ரொம்ப வலிக்குதா..." என்னை சோகமாய் பார்த்தான். ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன் சிரிப்பு வெடியாய் இருந்தவன்,இப்போது சோக கீதமாய் மாறிப்போயிருந்தான்.

"பரிமளா முன்னாடி அடிச்சிட்டார்டா.. ரொம்ப அசிங்கமாயிருச்சுடா...". பரிமளா(பெயர் மாற்றப்படவில்லை) கணேசனின் ரெண்டாவது ஒன் சைடு லவ். ட்யூசனில் எட்டாவது படித்து வந்தாள். வாத்தியார் அவன் கன்னத்தோடு சேர்ந்து அவன் காதலிலும் அடித்திருக்கிறார். 

"அதெல்லாம் பிரச்சனையில்ல கணேசா..வாத்தியார் எல்லாரையும் தான் அடிக்கிறாரு...". அவன் சமாதானம் ஆனது போல தெரியவில்லை. பக்கத்து வீட்டிலிருந்து  "நோ ப்ராப்ளம்..நோ ப்ராப்ளம்" பாட்டுக்கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. அது பிரபுதேவா நடித்த லவ் பேர்ட்ஸ் ரிலீஸ் ஆகியிருந்த சமயம். கிரிக்கெட்டில்லாமல் வேற ஒரு நிகழ்ச்சி மாற்றப்பட்டால் மேட்ச் மோசமாக போகிறதென்று அர்த்தம். செல்வா "அங்கேயும் போச்சா" என்றான். வாத்தியார் உள்ளே வந்தார். நாங்கெல்லாம் சட்டென 
புக்குகளை பார்க்க ஆரம்பித்தோம். அவர் பக்கத்தில் வந்தார். குனிந்து இருந்ததால் நிறைய நகங்களுடன் இருந்த அவர் கால் மட்டும் தெரிந்தது.

"டேய் உங்க நல்லதுக்கு தாண்டா சொல்றோம்...விளையாடுறவன் லட்சம் லட்சமா சம்பாதிச்சிட்டு போயிருவான்..உனக்கு என்ன பிரயோஜனம்.." நாங்கள் இன்ஸ்டண்டாய் திருந்திவிட்டது போல முகத்தை வைத்துக்கொண்டோம். அந்த படுபாவி கணேசன் சரியான பட்டனை திருப்பியிருந்தால்,அந்நேரம் வீட்டில் நிம்மதியாய் டிவி பார்த்துக்கொண்டிருந்திருப்போம். வாத்தியார் கருணை அடிப்படையில் எங்களை விடுவித்தார். மணி எழாகியிருந்தது. தெறித்து வெளியில் ஓடி 
வந்தோம். வேகமாக ஓடி சைக்கிளையெடுத்து கணேசனையும் ஏற்றிக்கொண்டேன். கணேசனின் வீட்டில் கிரிக்கெட் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. கொஞ்ச நேரம் அங்கேயே பார்த்துவிட்டு வீட்டுக்கு போவோம் என உட்கார்ந்தேன். சச்சின் விளாசிக்கொண்டிருந்தார். கணேசனின் பாட்டி கையை கண்ணுக்கு மேல் வைத்து முகத்தில் பலஅபிநயங்கள் செய்து டிவியில் ஸ்கோரை பார்க்க முயற்சி செய்தார். என் பக்கம் திரும்பி "சச்சின் எம்புட்டு'' என்றார். பாட்டி சச்சினின் பழம்பெரும் ரசிகை. "அறுவது" என்றேன். உதட்டை மடித்து தலையாட்டிக்கொண்டாள். கொஞ்ச நேரத்தில் விக்கெட்டுகள் விழுந்தன. கணேசன் பாயை விரித்து படுத்தே விட்டான்.

ஐந்து விக்கெட்டுகள் விழுந்திருந்தது. வினோத் காம்ப்ளி களம் இறங்கினார். அவர் ஒரு இடதுகை ஆட்டக்காரர். பாட்டியை திரும்பிப்பார்த்தேன்.




"ம்ம்க்கும்..நேரா அடிக்கிறவனுகளே அவுட்டாயிட்டாய்ங்க..இந்த நொட்டங்கைக்காரன் கிழிக்கவா போறயான்..." என்றாள். எனக்குத் துக்கம் தொண்டையை அடைத்தது.அன்றைய போட்டியில் இந்தியா தோற்று, வினோத் காம்ப்ளி தேம்பி அழுதது அடுத்த நாள் தலைப்பு செய்தியானது. இருபது வருடங்கள் கழித்து  இப்போதும் எப்போதாவது டிவியில் அந்த போட்டி காட்டப்படும் போதும் காம்ப்ளி அழுகையுடன் சேர்ந்து கணேசனின் அழுகையும் ஞாபகம் வருகிறது. 


                                                                                              -ஒருவேளை தொடரலாம்