Wednesday, December 18, 2019

பிரதி புதன் பேசலாம் -7

ண்ணைத்திறக்க  நிறைய பிரயத்தனம் செய்யவேண்டியிருந்தது. இடது கையும்,தோள்பட்டையும்  சுளீரென்று வலித்தது. மயங்கிவிழுவது அவ்வளவு உன்னதமானதல்ல போல. வலது கையில்  ஒரு டுயூப் வழி  "ட்ரிப்ஸ்" ஏறிக்கொண்டிருப்பதையும், படுத்திருக்கும் கட்டிலின் மாடலையும்  பார்த்தவுடன் நான் எங்கிருக்கிறேன் என யூகிக்க முடிந்தது. தவிர மயங்கி விழுந்து கண் திறக்கையில்  ஷாப்பிங் மாலிலோ சரவணா ஸ்டோரிலோ இருக்க வாய்ப்பில்லை. கால் மாட்டில் சென்றாயன் உட்கார்ந்திருந்தான். மொபைலில் கேம் விளையாடிக்கொண்டிருந்தான்.

"இப்போ ஈன்னு சிரிச்சிட்டு உன்னைப் பாத்து  "ஜி" னு சொல்லுவான் பாரு...இந்த 'ஜி'..'ப்ரோ' னு கூப்பிடுறவனையெல்லாம் குண்டாஸ்ல  உள்ள போடணும் ...தமிழ்நாட்ல டெங்குவ  விட வேகமா இந்த நோய் பரவிட்டு இருக்கு  "

                              




எனக்கு பதிலேதும் சொல்லத்தோன்றவில்லை. ஏ.சி கொஞ்சம்  அதிகமாய் இருந்ததால் குளிரியது.தலையை திருப்பி நாலாபுறமும் பார்த்தேன்.

"Parani143$  இந்நேரம்  அவுங்க வீட்டுக்கு போயிருக்கும்...உனக்கு முறைவாசல்  பண்றது அது வேலையில்லை ...பாஸ்வர்டுகள் தள்ளியிருப்பதே யூஸருக்கு நன்று..."

அவர் சொல்லும்வரை உண்மையில் எனக்கு அவள் ஞாபகம் வரவில்லை. நெற்றிப்பொட்டில்  குங்குமம் வைத்த அவள் முகம் கண்முன் வந்தது.  நான் அன்று அந்த அசோக் லேலண்ட் வேலையை விடாமல் இருந்திருந்தால்..அவளின் அப்பாவை ஆண்களின் அந்தரங்க உறுப்பைக்குறிக்கும் கெட்ட வார்த்தை சொல்லித்திட்டாமல் இருந்திருந்தால்... காட்சிகள் ஒருவேளை மாறி இருந்திருக்கலாம். நானும் தினமும் பரணிக்கு டாட்டா சொல்லிவிட்டு, பிள்ளைகளை ஸ்கூலில் விட்டுவிட்டு ஆபீஸ் போய்க்கொண்டிருந்திருப்பேன்.


"ஜி.."

சென்றாயன் மொபைலை விலக்கி தலையை தூக்கி சிரித்துக்கொண்டே என்னைப்பார்த்தான். நானும் லேசாய் சிரிக்க முற்பட்டேன்.

"என்னடா..நீ எப்போ வந்தே.."

"உங்களோட போன்ல இருந்து கால் வந்துச்சு..அவுங்க தான் கூப்பிட்டாங்க..கீழ் வீட்டுக்காரங்க கொடுத்திருப்பாங்கன்னு நினைக்குறேன்... அப்புறம் வீட்டுக்கு வந்து உங்கள அள்ளிட்டு வந்து இங்க போட்ருக்கு..ஜி.. பாத்தா தெரில...ஆனா நீங்க செம்ம கனம்..Bone வெயிட் போல.."

பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே நர்ஸ் வந்து சொட்டு சொட்டாய் விழுந்து கொண்டிருக்கிற  "ட்ரிப்ஸ்" ஸை ஒரு முறை சரி பார்த்தாள். பின் என்னைப்பார்த்து "எழுந்தாச்சா..டீஹைட்ரேசன்...சரியா தூங்கலை போல ... சார் வந்து பார்ப்பார்.. இருங்க " .

சென்றாயன் அவள் பேசுவதை கவனமாய் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான். அவள் போனவுடன் என் பக்கத்தில்  வந்தான். "ஜி..ஹார்ட் அட்டாக்னா கூட தப்பிச்சிடலாம்... தமிழ்நாட்ல  டீஹைட்ரேஷன்னு அட்மிட் ஆனா அவளோ தான்..எதுக்கும் இங்க சிசிடிவி இருக்கானு பாத்துக்கவா.."

"சென்று...முடிலடா..வாய குறைச்சிட்டு எப்போ டிஸ்சார்ஜ்னு கேளு.."

சிரித்துக்கொண்டே எழுந்து வெளியே சென்றான். எல்லோருக்கும் சிரமம் கொடுப்பதாய்  சங்கடமாய் இருந்தது. யாரேனும் பாலா சாருக்கு சொல்லியிருந்தால்...என் பிரச்சனைகள் அவருக்கு தெரிய வந்தால்...என்ன நினைப்பார்...சங்கடம் தற்சமயம் கொஞ்சம் உப்பி குண்டாகிக்கொண்டிருந்தது. எனக்கு ரகசியங்களை தூக்கிக்கொண்டு அலைவது அவஸ்தையாய்  இருந்தது. சென்றாயன் வந்து " டாக்டர பார்த்திட்டு..ஓகே னா சாயங்காலம் கிளம்பிடலாமாம்.."

"தம்பி இங்க வைப்ரேஷன் நல்லா இருக்கு.. குடியுரிமைச்சட்டம்.. வெங்காயம்..ஹைதராபாத் என்கவுன்டர்னு..இந்த வாரம் வலுவான லைன்அப்.. நாம வேணும்னா இங்கேயே ரெண்டு நாள்..."

பதிலேதும்  நான் பேசவில்லை.



ன்று சாயங்காலமே வீட்டுக்கு வந்துவிட்டோம்.  "Looking For Alaska"வை  கையில் எடுத்து இரண்டாவது முறையாக படித்தேன். பரணி  இரண்டு மூன்று வாட்ஸாப் மெசேஜுகள் அனுப்பியிருந்தாள். எதையும் படிக்கவில்லை. சென்றாயனிடம் என்னைப்பற்றி விசாரித்துக்கொள்வாள் எனத்தோன்றியது.

"இன்னும் ரெண்டு நாள் தான் இருக்கு..எழுதலாமா..பாஸ்ஸ்...."

  கோபம் தலைக்கேறியது. கண்கள் கலங்கத்தொடங்கியது. ஹெட் போனை தலையில் மாட்டிக்கொண்டு  மொபைலில் பாட்டைப்போட்டேன். முப்பது நொடிகள் வெறும் இசை மட்டுமே வந்து கொண்டிருந்தது. ஏ.ஆர். ரகுமானுக்கு என் அவசரம் புரியவில்லை. ஒருவழியாய் ஸ்ரேயா கோஷல் தன் திருவாய் திறந்தாள்.

"முன்பே வா..என் அன்பே வா...ஊனே வா..உயிரே வா"

"லேப்டாப்பை எடு எழுதலாம்.."

சத்தத்தைக்கூட்டினேன். கோஷல் கிட்டத்தட்ட  காதிற்குள் கத்திக்கொண்டிருந்தாள்.


"நான் நானா
கேட்டேன் என்னை நானே"

லேப்டாப்பைத்திறந்தேன். ஈமெயிலைத்தேடி அதில் தமிழில் எழுதத்தொடங்கினேன்.

"பாலா சாருக்கு,
                                     பிரியமான வணக்கங்கள். உங்களிடம் இனியும் உண்மையை சொல்லாமல் இருப்பதில் நியாயம் இல்லை. உங்களை நான் சில வருடங்கள் முன்னமே பார்த்திருக்கிறேன். ஒரு முறை மலர் மருத்துவமனை வளாகத்தில்..மறுமுறை..செயின்ட் ஆண்டனிஸ் சர்ச்சுல..ஆம்..நானும் அந்த ஆசாமி தான்... உங்ககிட்ட நான் சொன்ன அந்த வாராகி கதையை தவிர்த்து எல்லாமே உண்மை தான்..அவர் தான் "பாலாட்ட போய் இப்பிடி சொல்லு..சாஃப்டான ஆளு..எம்மேல பிரியமான பையன்..நமக்கு சான்ஸ் இருக்குன்னு சொன்னார்..". நான் முதல்ல முடியாதுன்னுட்டேன். அவர் உடனே "இப்போ உன் காதலிய பாக்க திருட்டுத்தனமா தோப்புக்கு போறே..பாம்பு கடிச்சிருது..டாக்டர்ட்ட போயி என்ன சொல்லுவ?..கொல்லைக்கு போனேன் பாம்பு கடிச்சிட்டதுனு தான் சொல்லுவ..டாக்டருக்கு தெரிய வேண்டியது பாம்பு கடிச்சது மட்டும் தான்..நீ எதுக்கு அங்க போனேன்றதில்ல....நீ பொய் சொல்லல..உண்மைக்கு கொஞ்சம் மேக்கப் போட்டு அழகா காட்டுற..அவளோ தான்" னார். சரின்னு இறங்கிட்டேன். 

    ஆனால் எனக்கு குரல் கேட்பதில் எள்ளளவும் பொய்யில்லை. புத்தகங்கள் படித்துக்கொண்டே அவர் பேச்சை காதில் கேட்டுக்கொண்டு  நான் நிம்மதியாய் இருந்திருக்க வேண்டும். அதை விட்டுட்டு இதை வெளியே சொன்னவுடன் தான் என் சிக்கல்கள் அதிகமானது. ஒரு ஆயிர வருசத்துக்கு முன்னாடி எனக்கு குரல் கேக்குதுனு நான் சொல்லிருந்தா என்னை சாமியா கும்பிட்டுருப்பானுங்க..இப்போ அறிவியல் வளர்ந்திருச்சுல அதான் வாய்க்குள்ள ப்ரோலாக்சினை தினுச்சி.."உனக்கு பிரச்சனை..உனக்கு பிரச்சனை" டெய்லி ரெண்டு தடவ ஞாபக படுத்துறானுங்க...அவ்ளோ அறிவியல் புடுங்கிங்கன்னா என்னா மயித்துக்கு மங்கல்யான் விடுறப்போ பூஜை போடுறானுங்க?...செத்துப்போனவுங்களுக்கு திதி கொடுக்குறானுங்க?..திருப்பதில போய் மொட்டை போடுறானுங்க....நமக்கு மேல ஒரு சக்தி இருக்காம்..ஆனால் அது எப்படிப்பட்டதென்று இவர்களே வரையறுத்துக்கொள்வார்களாம்...

அப்பா போட்டோவை வைத்து மாலை போட்டு.. பலகாரங்கள் வைத்து  கண் நனைந்து..கை கூப்பி கும்பிட்டால் அது பாசம். அந்த அப்பா மனம் நெகிழ்ந்து பிள்ளையிடம் பேசினால் அது ஸ்கிட்ஸோஃபிர்னியா..
  
  எனக்கு உள்ளே கேட்கும் குரலை விட வெளியே கேட்கும் குரல்கள் தான் அசௌகர்யம் தருகின்றன. எனக்கு அவர் ஆசான். என் துயரங்களிலிருந்து என்னை வேற்று உலகத்துக்கு அழைத்துச்சென்றவர். நான் மரிக்கயிலேயே அவர் மரிப்பார்..

உங்களை நான் இனி அநேகமாய் சந்திக்கமாட்டேன். குழப்பங்களுக்கு மன்னிக்கவும். உங்களின் மனம் போல நீங்கள் செழுமையாய் வாழ அந்த அரங்கன் உங்களுக்கு அருள் புரியட்டும்.

                                                                                                    இப்படிக்கு
                                                                                                       சுந்தர் "



எழுதியதை மீண்டுமொருமுறை படித்துப்பார்த்தேன். இது அச்சுக்கு போவதில்லை என்பதால் மெனெக்கெட தேவையில்லை. அனுப்பினேன் .ஹெட் போனில் " கண்ணில் என்ன கார்காலம்..கன்னங்களில் நீர்க்கோலம்.." என எஸ்.பி.பி உருகிக்கொண்டிருந்தார். பாடலை நிப்பாட்டினேன்.கொஞ்சம் நிம்மதியாய் இருந்தது. மணியை பார்த்தேன். ஒன்றரை. டாய்லெட் போய்விட்டு வந்தேன். சுடுதண்ணி வைத்து, ஷாம்பூ போட்டுக்குளித்தேன். வீட்டை சுத்தமாய் பெருக்கினேன். எனக்குப் பிடித்த ஸ்கை ப்ளூ சட்டை போட்டுக்கொண்டேன். ஒரு சின்ன பேப்பரில்  பேங்க் அக்கவுண்ட் நம்பரும்..ஏ.டி.ம் பின் நம்பரையும் எழுதினேன்..அதை ஒரு கவரில் போட்டேன்.என்னுடைய மோதிரத்தையும் கழட்டி அதில் போட்டேன். முகப்பில் "TO MY SENDRU" என எழுதினேன். சென்றாயன் ஞாபகம் வந்தான். நாளை எனக்காக அவன் அழுவான். கட்டிக்கொண்டு அழுவான்.அருவி போல அழுவான். எனக்கும் கலங்கியது. தலையை சீவிய பின் மாடிக்கு கிளம்பினேன்.

வாட்ஸாப்பில் பரணிக்கு "அப்பாவிடம் நான் மன்னிப்பு கேட்டதாய் சொல்லிவிடு" என அனுப்பினேன். மொட்டைமாடி ஜிலுஜிலுவென இருந்தது. இடிஇடித்துக்கொண்டிருந்தது. தாமதிக்க விரும்பவில்லை. தடுப்புச்சுவர் மேலே ஏறினேன். சென்னை இரவில் ரம்மியமாய் இருந்தது.முகத்தில் குளிர்ந்த காற்று மோதியது. ஒரு காலை தூக்கி...இதயம் படபடத்தது. கடவுளே வலிக்காமல் கூட்டிச்செல் என மனதிற்குள் நினைத்துக்கொண்டே தாவ தயாரானேன். 

"டேய்..அபஸ்வரம்..முதல்ல கீழ இறங்கு.."

குரல் பின்னாளில் இருந்து வந்தது. அதிர்ச்சியாய் திரும்பிப்பார்த்தேன். அவர் சிரித்தபடி  நின்று கொண்டிருந்தார். அவரே தான்.. சுஜாதா சார்..வகிடெடுத்து சீவிய தலை..டக் இன் பண்ணிய பேண்ட் சட்டை..கம்பீரமான கூன்.. 

இறங்கினேன். கண்ணிமைக்காமல் அவரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். கும்பிட்டேன். மழை பெய்யத்தொடங்கியது.




                   ----------------முற்றும் ------------------------









Wednesday, December 11, 2019

பிரதி புதன் பேசலாம் -6

யக்கமெனப்படுவது ஒரு உன்னத நிலை. நம் உடலின் மேல் மூளை செலுத்தும் ஆதிக்கம் விடுவிக்கப்படும். புவியீர்ப்பு விசையையெல்லாம் புறந்தள்ளி, நம் மனது ஒரு முடிவிலியை நோக்கிப்பயணம் செய்யும். கால்கள் இருப்பதாய் எனக்கு உணர்வில்லை.  பரணி ஏதோ சொல்லி கத்துகிறாள். எனக்கேதும் சரியாய் கேட்கவில்லை. "சுந்....பார்த்  ..கீ .."  ஏதோ கிணற்றுக்கடியிலிருந்து  பேசுவது போல இருந்தது.  நிறைய அழுக்கடைந்த ஃபேன், சுவற்றின் வலது ஓரத்தில் ஒட்டப்பட்டிருக்கும் சாமி படம் என என் வீட்டில் நானே கவனித்து பார்க்காதவையெல்லாம் கண்ணுக்குத்தெரிந்தது.  அதற்கப்புறம் ஓரிரு நொடியில் முழுமையாய்  மயங்கி கீழே விழுந்தேன். ஆனால் "விழு" விற்கும்  "ந்தேன்" னிற்கும்  நடுவே பழைய காட்சிகள் எனக்குள் ஓடியது. 

                           --------------------------------------------------- 




வெங்கடேசன் என சுவற்றின் ஓரத்தில் ஒரு  போர்ட்டில்  எழுதியிருந்தது. கீழே " M.B.B.S  M.D (Psychiatry)" என சின்ன எழுத்தில் போடப்பட்டிருந்தது. நானும் பரணியும் இரண்டாவது வரிசையில் உட்கார்ந்திருந்தோம். முதல் வரிசையில் ஒரு பதினாலுவயது பையன் குடும்பத்துடன் உட்கார்ந்திருந்தான். தலையில் கட்டுப்போட்டிருந்தான். லேசாய் திரும்பி என்னைப்பார்த்து சிரித்தான். நான் திரும்பிக்கொண்டேன். எனக்கு அங்கிருக்கப் பிடிக்கவில்லை. எல்லோரும் என்னையே பார்த்து சிரிப்பது போல இருந்தது. நான் பார்த்தவுடன் சிரிப்பை மறைத்துக்கொள்கிறார்கள்.
பரணி என் கையை அழுத்தி  "என்ன?" என்றாள். இல்லையென தலையசைத்தேன். என்னை சந்தேகமாய் பார்த்தாள். வாரத்துக்கு ஒரு முறை இந்த ஏ.சி போட்ட நரகத்துக்கு நான் வரக்காரணம் இவள் தான். ஒரு பெல் சத்தம் கேட்டது.  ரிசப்ஷனில் இருந்த பெண்  என்னைப் பார்த்து  "உள்ளே" என்பது போல விரலைக்காட்டினாள். அவள் சிரிப்பது போல இருந்தது ,திரும்ப பார்த்தேன். சிரிக்கவில்லை. நானும்  பரணியும்  உள்ளே போனோம் .

"சுந்தர்..அதற்குள்ளாட்டியும் ஒரு வாரம் போயிட்டதா.."

வெங்கட் சாருக்கு தாடி மட்டும் வெள்ளையாய் இருந்தது. சேரில் அவர் முன் உட்கார்ந்தோம்.அவர் டிகிரியையெல்லாம் காட்டத்தேவையில்லை, முகத்தை வைத்தே டாக்டர் என சொல்லிவிடலாம். நம் கண்களுக்குள் ஊடுருவுவது போல பார்ப்பார். எப்போதும் போல யதார்த்தமாய் அம்பை எய்தார்.

" கடைசியா எத்தினி  நாளா ப்ரோலாக்சின் சாப்பிடல.. ரெண்டு மூனு நாளா தூங்கல போலையே.."  

சொல்லிவிட்டு என்னையே பார்த்தார். அந்த கண்களை ஏமாற்ற முடியாது. முழியாங்கண்கள்.

"இல்ல சார்..வாமிட் வர மாதிரி இருந்தது..அதான் ரெண்டு நாள் மட்டும் ..."

பரணி என்னை அல்கொய்தா தீவிரவாதி போல முறைத்துப்பார்த்தாள். வெளியே போனபின் ஒரு மணி நேரம் பேசப்போகிறாள். இடையிடையே அழுவாள். அதுக்கு கசந்து கிடக்கும் ப்ரோலாக்சின் எவ்வளவோ பரவாயில்லை.

"சுந்தர்...நீ ஸ்கூல்  பையன் இல்லை..ஸ்கிட்ஸோஃபிர்னியா  பற்றி உன்கிட்ட நூறு தடவை சொல்லியாச்சு...அதுவும் மோசமான மெடிக்கல் டிஸிப்ளினும் சேர்ந்தா டெட்லி காம்பினேஷன்... "

வாத்தியார் திட்டும்போது ஸ்கூல் பையன் செய்வது போல குனிந்து கொண்டேன். பரணியின் கண்கள் அழுவதற்கு வார்ம் அப் ஆகிக்கொண்டிருந்தன. 

"சார்..இனிமே கரெக்ட்டா..."

சொல்லி முடிப்பதற்குள் "நம்ம ரொட்டீனுக்கு போவோம்.."

சரியென தலையாட்டினேன். "ரொட்டீன்"  என்றால் பிரச்சனையென சொல்லப்படுகிற விஷயத்திலிருந்து நான்  பேசத்தொடங்க வேண்டும்..இடையிடையே குறுக்கிட்டு வெங்கட் சார் பேசுவார். பேச பேசத்தான் எது உண்மை எது ஆடிட்டரி ஹெல்லோசினேஷன் என புரியவருமாம்.  எனக்கு மிகவும் சிரமம் கொடுக்கிற முப்பது நிமிடங்கள் அவை. வெங்கட் சார் என் மூளைக்குள் இறங்கி  சிவன் போல உடுக்கை அடித்து ருத்ர தாண்டவம் ஆடுவார். நான் ஆரம்பித்தேன்.



"வேர்ல்டு கப் ஜெயிச்ச  அன்னைக்கு  நைட்ல இருந்து தான் என் கூட பேச ஆரம்பிச்சார்.."

"குரல் கேட்க ஆரம்பிச்சது.."

"ம்..குரல் கேட்க ஆரம்பிச்சது...தோணி தான் அடுத்து வருவான்னு சொன்னார்..அப்படியே நடந்துச்சு..ஒரு அசரிரீ மாதிரி அப்போ தான் பேசத்தொடங்கினார்..நைட் தான் பேசுவார்...என்னால உறுதியா சொல்ல முடியும் அது சுஜாதா சார் தான்.."

"அதெப்படி சொல்றீங்க.."

"குரல்ல விடுங்க..பேசுற விஷயம் கேளுங்க..சயின்ஸ்..புத்தகங்கள் ..பத்திரிக்கை..அரசியல்..உளவியல்.."

"ஸ்லோ..ஸ்லோ..அவர எப்போலிருந்து இருந்து தெரியும்...ஐ மீன் எப்போலிருந்து படிச்சே.. " 

அதுவரை எல்லாம் யோசித்து பேசிக்கொண்டிருந்தேன். அந்த நொடி என் நாக்கும் ,மூளையும் சுதந்திரம் பெற்று சுயேட்சையாய் ஆகின.வெங்கட் சாரை கண்ணுக்கு நேராய் பார்த்தேன். அவருக்குத்தெரியும் அப்போது வாடி வாசல் திறக்கப்பட்டு விட்டதென்று. 

" 'கரையெல்லாம் செண்பகப்பூ' தான் முதல்ல படிச்சேன்..அப்போ எனக்கு பதினேழு வயசு..ஜிவ்வுனு இருந்துச்சு நேரேஷன்..ஏதோ நம்ம கண்ணு முன்னாடியே நடக்குற மாதிரி இருக்கும்...புக்க கீழ வைக்க முடில..அப்பிடியே என் இனிய இயந்திரா...கொலையுதிர் காலம்..பிரிவோம் சிந்திப்போம்..மீண்டும் ஜூனோ.. சொல்லிட்டே போகலாம் "

உதடு துடித்தது. நெஞ்சம் பட படவென இருந்தது. 

"லைப்ரரில இருந்து ரெண்டு புக்க எடுத்துட்டு வந்து வச்சுக்கிட்டா போதும் ,அந்த ஒரு நாள் எப்படி போகும்னே தெரியாது..சில நேரம் எப்படி ஒரு மனுஷ மூளை இப்படி யோசிக்க முடியுதுனு வியப்பா இருக்கும்.. "

"அவரோட புக்ஸ்  கிட்டத்தட்ட எல்லாம் படிச்சாச்சுல்ல.."

"ம்ம்.."

ஒரு பேப்பரை கையில் எடுத்து திருப்பி, எதையோ தேடினார்.பரணியையும் ஒரு முறை பார்த்துக்கொண்டார்.

" 'ஏன் எதற்கு எப்படி'ல ஒரு கேள்வி சொல்றேன்..ஞாபகம் வருதா பார்..'திருக்குறளில் காமத்துப்பால் பகுதியை பத்தாவதுக்கு மேலாவது பாடத்திட்டத்தில் சேர்க்கலாமே?'..இதுக்கு அவர் சொன்ன பதில் ஞாபகம் இருக்கா.. " 
 
சிரித்தேன். அவர் சொன்ன பதிலை நினைக்கையில் சிரிப்பு வந்தது. சொன்னேன்.

"சேர்க்கலாம் தான் . ஆனால்  'விளக்கற்றம் பார்க்கும் இருளே போல் ,கொண்கன் முயக்கற்றம் பார்க்கும் பசப்பு' போன்ற குறள்களை சொல்லிக்கொடுக்க டீச்சர் என்ன செய்வார்?..விளக்கை அனைத்து விட்டு இருளுக்கு காத்திருப்பது போல ..கணவனின் அணைப்புக்கு காத்திருக்கிறது பசலை..என்றால் வகுப்பு  சற்று டென்ஷன் ஆகிவிடாதா?.."

அவரும் சிரித்தார். கண்ணாடியை சுழற்றி டேபிள் மேலே வைத்தார்.

"சுந்தர்...இப்போ சிலது  யோசிப்போம்..உனக்கு கேக்குற சுஜாதா  சொல்ற விஷயம் ஏதும் உனக்கு ஏற்கனவே தெரியாததா இருக்கா...  உதாரணமா நீ அவர் சொன்னதா சொன்ன கர்னல் கதாபத்திரமும்..ஒன் ஹண்ட்ரேடு இயர்ஸ் ஆஃப் ஸால்டிடூட் புத்தகமும்..உனக்கு ஏற்கனவே பரிட்சயம் ஆனவை..உனக்கு தெரிந்தவையை  தான் அந்த குரல் உனக்கு சொல்லுது..இன் அதர் வேர்ட்ஸ் அந்த குரல் உன்னோடது...வீட்ல பெரியவுங்க யாரும் இல்லை..சின்ன வயசுலயே நிறைய சோகம்..உனக்கு ஒரு ஆதர்ச நாயகன் கிடைக்கிறார்..அவரே உன்னோட வாழ்க்கையோட மையப்புள்ளியா நினைக்கிற..அவர் இல்லாதத உன்னால ஏத்துக்க  முடில..நிறைய தனிமை..சோகம் .. தூக்கமின்மை..கிளாசிக் கேஸ் ஆஃப் ஸ்கிட்ஸோஃபிர்னியா..சிலருக்கு உருவம் தெரியும்..உனக்குக்குரல்...ஜஸ்ட் மேக் பீஸ் வித் ஹிஸ் ஆப்சென்ஸ் "



அந்த நொடியில் வெங்கட் சாரை தலையில் நாலு குத்து விட்டு, அண்டர்டேக்கர் தூக்கிப்போடுவது போல தூக்கிப்போட வேண்டும் போல இருந்தது. அதற்கு மேல் எதுவும் பேச எனக்குத் தோன்றவில்லை.நல்லவேளை அதை  சொல்லவில்லை என்று நினைத்துக் கொண்டேன். சுஜாதா சீரியஸாய் ஆஸ்பத்திரியில் இருந்த போது  அவரை பார்க்க ஒரு வாரம் லீவ் போட்டேன். வாசலிலேயே நின்று கொள்வேன். உள்ளே விட மாட்டார்கள் .கடைசியாய் ஐ.சி.யூ வில் பார்த்துக்கொள்ளும் ஒரு நர்ஸ் கிடைத்தாள். அவள் தினமும் அவரைப்பற்றி சொல்லுவாள். நான் கொடுக்கும் பிரசாதங்களை தலை மாட்டில் வைக்கச்சொல்லுவேன். டெய்லி அவர் புக்ல சொன்ன ஆழ்வார் பாசுரம் கூட சொல்லுவேன்..ம்ஹும்..ஒன்னும் காப்பாத்தல..பெசன்ட் நகர் சுடுகாடு வரைக்கும் போனேன்..தொண்டையெல்லாம் அடைக்குது..பைக்க எடுக்குறப்பவே கொஞ்சம் வெயிட்டா இருந்துச்சு..யாரோ பின்னாடி உட்கார்ந்த மாதிரி தான் இருந்தது.. அப்புறம் ஒரு வருஷம் இடையிடையே பேசுற மாதிரி கேக்கும்..நான் பெருசா எடுத்துக்கலை. எல்லாவற்றையும் சொல்லியிருந்தால் வெங்கட் சாரும் ,பரணியும் எனக்கு பச்சை சட்டை கொடுத்து பாண்டி மடத்தில் சேர்த்து விட்டிருப்பார்கள்.ஆனால் ஒன்று நிஜம் அவர் இறந்த அந்த நொடியில் என் உடலில் ஒரு அதிர்விருந்தது..யார் நம்பினாலும் நம்பாவிட்டாலும் எனக்கு கவலையில்லை..


"சுந்தர்..இன்னைக்கு போதும்..மாத்திரை டோஸ் விடக்கூடாது..ஐ சீ சம் இம்ப்ரரூவ்மென்ட்..இங்க சென்னைல ஸ்கிட்ஸோஃபிர்னியா காரங்களுக்கு ஒரு கவுன்சலிங் சென்டர் இருக்கு...செயின்ட் ஆண்டனிஸ் சர்ச்சுல ஒவ்வொரு சனிக்கிழமை சாயங்காலமும் நடக்கும் ..ஃப்ரீ தான்... அதுல குணமானவங்க கூட வந்து லெக்ச்சர் தராங்களாம்..பிரைவசி  இருக்காம்..நீங்க வேணா ட்ரை பண்ணி பாருங்க..நான் ஸ்டிபனுக்கு சொல்லிடுறேன்.."

கையில் ஒரு கார்டை கொடுத்தார். வெளியே வந்தோம். எனக்கு விடுதலை அடைந்தது போல இருந்தது. இருந்தும் முகத்தை சோகமாய் வைத்துக்கொண்டேன். பரணி என்னை பார்த்து விட்டு துப்பட்டாவின் நுனியை கையில் வைத்து சுத்திக்கொண்டே நடந்து வந்தாள். எந்த நேரமும் தாக்குதல் வரலாமென காத்திருந்தேன். லிஃப்டில் ஏறினோம். எண் பூஜ்யத்தை  அழுத்தினேன். கதவு மூடுவதற்கும்  பரணி என்னைக்கட்டிபிடிப்பதற்கும்  சரியாய் இருந்தது. அவளின் கண்களும் பருக்களும் மிகப்பக்கத்தில் இருந்தது. ஒரே நொடியில் உடலின் அத்தனை நரம்புகளும் "ப்ரெசென்ட் சார்" சொன்னது. மேக்சி பெர்ஃப்யூம் வாடை என்னை கிறங்கடித்தது.   இவள் எப்போது அழுவாள்..எப்போது அணைப்பாள் என்பது என் சிற்றறிவுக்கு அப்பாற்பட்டது. ஏற்கனவே வேகமாய் துடித்துக்கொண்டிருந்த இதயம் சில இடி பாடுகளால்  இன்னும் வேகம் பிடித்தது. பக்கத்தில் வந்து  உதட்டில் முத்தமிட்டாள்.  லிஃப்ட்  சத்தமிட்டது. சட்டென இருவரும் தனி தனியாய் பிரிந்து நின்றோம். தரைத்தளம் வந்து விட்டது.  ஆஸ்பத்திரி  இன்னும் பெரிய பில்டிங்கில் இருந்திருக்கலாம் என தோன்றியது.

பைக்கில் பின்னால் உட்காருகையில் பரணி "சுந்தர்...மறக்காம இந்த சனிக்கிழமை கவுன்சிலிங் போ..ப்ளீஸ் எனக்காக.." என்றாள். அப்புறமும் நான் போகவில்லையென்றால் ஆதாம் என் கனவில் வந்து காரி துப்பியிருப்பார்.

                       ******************************



ர்ச் மிகவும் பழைய கட்டிடமாய் இருந்தது. வெங்கட் சார் கொடுத்த கார்டை காண்பித்தேன். உள்ளே விட்டார்கள்.வாசலில் ஒரு குல்லா கொடுத்தார்கள். அதை போட்டுக்கொண்டால் கண்ணைத்தவிர வேறேதும் முகத்தில் தெரியவில்லை. பிரைவசி போல என எண்ணிக்கொண்டேன்.மொத்தமாய் ஒரு இருபது பேர் வந்திருப்போம். ஸ்டீபன்  இளமையாய் இருந்தார். கையில் ஜெப மாலையும் பைபிளும்  வைத்திருந்தார். வட்டமாய் சேர்கள் போடப்பட்டு அதில் உட்கார்ந்திருந்தோம். ஸ்டீபன்  கையில் வைத்திருந்த மைக்கில் பேசத்தொடங்கினார். 

"ஸ்தோத்திரம் ஆண்டவரே..ஸ்தோத்திரம்..இறைவனின் ஜெபப்பாடலுடன் தொடங்குவோம்..."

ஸ்டீபனுடன் சேர்ந்து சில குல்லா போட்டவர்களும்  இயேசுவை துதித்து பாடினர். மதம் மாறினால் உங்களின் அத்துணை பிரச்சனைகளும் போய்விடும் என்று சொல்லிவிடுவார்களோ என பயந்தேன்.

"இறைவனின் இருப்பிடத்தில் நாமெல்லாம் பிள்ளைகளே..நோயாளிகள் இல்லை..நீங்கள் ஒவ்வொருவரும்  அதீத திறமைசாலிகள்..நல்ல கற்பனையாளனுக்கே காட்சிகள் புலப்படும் ...மென்மையான மனமே எளிதில் காயம் பெரும்..நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் ரத்தினங்கள்.."

உண்மையோ பொய்யோ "ஒன்னும் பிரச்சனையில்லை" என யாராவது சொல்லவேண்டும் என மனம் ஏங்கித்தவிக்கிறது. மைக் ஒவ்வொருவருக்கும் தரப்பட்டு அவரவர் கதைகளைக்கூறினார்கள். ஒருத்தர் தன்னை சுபாஷ் சந்திரபோஸ் தொடர்பு கொள்ள முயல்வது போல இருந்ததாக கூறினார். ஒருத்தர் காக்காக்களெல்லாம் கூட்டம் சேர்ந்து தன்னை கொல்ல முயன்றது போல கற்பனை வந்தது பற்றி சொன்னார். எதற்கு முகத்தை மறைக்கும் குல்லாவென புரிந்தது. முகம் தெரியாத போது பேச தயக்கம் இல்லை. எனக்கு அடுத்திருந்த பெரியவரிடம் மைக் வந்தது.

"அம்மாளுக்கு தொண்ணூறு வயசு தான்..ஆனா தாங்க முடில..காலைல எழுந்த போது தான் பாத்தோம்..தூக்கத்துலயே உயிர் போயிருக்கு...தினமும் காலை தொட்டுக்கும்பிட்டு தான் ஆபீஸ்க்கு போவேன்..சின்னவனே..சின்னவனேனு கன்னத்த பிடிச்சு கொஞ்சுவா..சடங்குலாம் முடிச்சிட்டு ரெண்டு நாள் பொறுத்து மாடில ஒரு சத்தம்...போறேன்..அவ ரூம்ல அவ உட்கார்ந்திருக்கா..அச்சு அசலா அவளே தான்..சின்னவனே நேத்து ஏன்டா மேல வரலனு கேட்குறா... கார்ல கூட தெரிறா.."

பேச்சைத்தொடர முடியாமல் அழுதார். உடல் குலுங்கி குலுங்கி அழுதார். சேரில் இருந்து கீழே இறங்கி தரையில் உட்கார்ந்து அழுதார். நான் அவரை கைத்தாங்கலாய் பிடித்து வெளியே கூட்டி வந்தேன். வெளியே காற்று பலமாய் அடித்துக்கொண்டிருந்தது. இருவர் மட்டும் தான் அங்கிருந்தோம்.பேண்ட் பாக்கெட்டில் எதையோ  தேடினார். ஆஸ்த்மா இன்ஹலர் எடுத்தார். "வீஸிங் சார்" என்றார். தலையிலிருந்த குல்லாவை கழட்டி மிஷினை மூக்கில் வைத்து சுவாசித்தார். உயரமாய் இருந்தார். முன் வழுக்கை. முகத்தை அப்போது தான் பார்த்தேன். அவரை எங்கேயோ பார்த்திருக்கிறேன். ம்ம்..அப்பல்லோ ஆஸ்பத்தரியில் ..அவரே தான்..பாலகுரு.  
 


Wednesday, December 4, 2019

பிரதி புதன் பேசலாம் -5

"அந்த நொடியில் அவளுக்கு அவளின் அப்பா தினமும் காலையில் நெற்றியில் கொடுக்கும் முத்தம் ஞாபகம் வந்திருக்கலாம் அல்லது தாங்கமுடியாத வலி எல்லாவற்றையும் கீழமுக்கி கருணையில்லாமல் அவளை இழுத்துக்கொண்டு போயிருக்கலாம். அந்தக்கொடிக்கம்பம் இரண்டு நொடி தள்ளி விழுந்திருந்தால் ஜெயஸ்ரீ இந்நேரம் யூடூபில் தான் மேற்படிப்புக்கு போகப்போகிற டொராண்டோ பற்றி பார்த்துக்கொண்டிருப்பாள். ஒரு லாரி தன்  மேலேறி தன்னை சிதைத்து உயிரைப்பறிக்கும் அளவுக்கு அவள் என்ன செய்தாள். மாதாமாதம் கொடுக்கிற சம்பளத்தில் வரி பிடித்துக்கொண்டார்கள். வரிசையில் நின்று ஆதார் கார்டு வாங்க  சொன்னார்கள். செய்தாள். லைசன்ஸ் வாங்கினாள். சாலை வரி கட்டினாள்.ஹெல்மெட் போட்டாள். அவள் வேறேதும் செய்திருக்க முடியாது. கழுவியபின் துடைக்கக் கூட வக்கில்லாத இந்த கட்சிக்கொடிகளை  ரோட்டின் நடுவில் வைக்காமல் இருந்திருக்கலாம். ரோடெல்லாம் விரவிக்கிடக்கும் பள்ளங்களில் அமைச்சர்களின் தலையிலிருக்கும் களிமண்களைப்போட்டு நொப்பியிருக்கலாம். குறிக்கோளில்லாமல் கட்டப்படும் பாலங்களை  நேரத்துக்கு கட்டி முடிந்திருக்கலாம். ஆக்கிரமிப்புகளை அகற்றும் நேர்மையும் ,துணிவும் ஆட்சியாளர்களுக்கு இருந்திருக்கலாம். ரிஸார்ட்டுகளில் ஆட்சியை தீர்மானிப்பவர்களையும், பரம்பரை பரம்பரையாய் கொள்ளை அடிப்பவர்களையும்  காரி துப்ப முடியாவிட்டாலும்   குறைந்த பட்சம் ஓட்டாவது போடாமல் நாம் இருந்திருக்கலாம். அந்த லாரி மட்டும் அவள் உயிரை பறிக்கவில்லை . நம் எல்லாருடைய மொத்த ஒழுங்கீனம் தான் அவளைக்கொன்றிருக்கிறது. செய்தியை படித்தவுடன் அரை மணி நேர கோபம், ரெண்டு நாள் அதன் தாக்கம், அதன் பின்  தல தளபதி சண்டை, டிவி சிறப்பு நிகழ்ச்சிகள், பேஸ்புக் கேலிகள்,  கிரிக்கெட் ..கடைசியாய் ஒரு ஓட்டுக்கு ஆயிரம் ரூபாய். அவர்களை மெரினாவில் புதைக்க ... நாம்  தினமும் சாவோம்."






இரண்டாவது முறையாய்  படித்துப்பார்த்துக்கொண்டேன். வடபழனி ஸ்டேஷனில் எனக்குத் தனியாய் ஒரு சேர் கொடுத்து உட்கார வைத்திருந்தார்கள். போலீஸ் ஸ்டேஷன் சினிமாவில் காட்டுவது போலில்லை. பெயிண்ட் புதிதாய் அடித்திருந்தார்கள். எல்லோரும் மரியாதையாய்  பேசினார்கள். அடிக்கடி "டீ" கொடுத்தார்கள். ஆயிரம் தான் இருந்தாலும் பேனாவின் நுனிக்கு துப்பாக்கியை விட வலு அதிகம் என எண்ணிக்கொண்டேன்.

"ஒரு டேஷும் கிடையாது..இந்நேரம் பாலா டிவிக்கு நியூஸ் கொடுத்திருப்பான்..  தமிழ்நாடு முழுக்க உன்னோட அந்த சுமாரான மூஞ்சி டிவியில் ஓடிட்டு இருக்கும்...தலை முடி கலஞ்சிருந்தாலும்  அத வச்சு மூனு மணி நேரம் கிழிப்பானுங்க.."


அவ்வளவு சத்தத்திலும் இவர் கனீரென காதுக்குள் ஒளித்தார்.

"சார் இப்போலாம் மைண்ட் வாய்ஸுக்கே பதில் பேசுறீங்க...விஷயம் வாஸ்தவம்னாலும்  எழுத்துல கொஞ்சம் வன்முறை ஒரு பாயிண்ட் கூடின மாதிரி இருக்குல்ல..நீங்களே யோசிச்சு பாருங்க.."

"இருக்கலாம்..நானே எழுதிருந்தா இப்படி எழுதியிருக்க மாட்டேனோ என்னவோ..ஆனா கண்டிப்பா தோணிருக்கும்..இப்போ நீ தான..அதான் ஃப்ரீ  ஹிட்ல அடிக்கிற மாதிரி இஷ்டத்துக்கு ஆடறேன்..தேங்க்ஸ்  டூ ரெங்கன்..


எனக்கு பெரிதாய் எதுவும் பயமாய் இல்லை. நேற்று வரை பரதேசியாய் சுத்திக்கொண்டிருந்தேன், இன்று என் போட்டோவை காட்டினால் நிறைய பேர் என்  பெயர் சொல்வார்கள். மக்களை கவனிக்க வைக்க ஒரு பப்ளிசிட்டி தேவைப்படுகிறது. இனிமேல் ரெண்டு நாளுக்கு ஒருக்க ஷேவ் செய்யனும்..வேண்டாம்..தாடி வச்சுக்கிட்டு..கண்டபடி முடிய வச்சுக்கிட்டாத்தான் ஒரு "போராளி" லுக் வரும். சென்ராயனை என் பெயரில் ஒரு ஃபேஸ்புக் க்ரூப் ஆரம்பிக்க சொல்லணும். மனம் காட்டாறு போல ஓடிக்கொண்டிருந்தது. 


இன்ஸ்பெக்டர் தன் மொபைலை இடது கையில் பிடித்துக்கொண்டு அதன் வாயை பொத்தியவாறே என்னை நோக்கி வந்தார். அவ்வளவு உயரம் இல்லை.ஷூவின் நிறத்தை கணிக்க முடியாத படி அழுக்காய் இருந்தது. சட்டையில் நாலாவது பட்டன் திறந்திருந்தது ,அதன் வழி வெள்ளைப்பனியன் தெரிந்தது."சார் ..பேசுறார்.." என்றார்.

"எந்த சார்ங்க.."

"ஸ்டேட் அட்டர்னி.."

"..ன்னாது..மார்க் ஆன்டனியா..அது யாரு.."

"சார் விளையாடாதீங்க..அரசு வக்கீல்..."

முதலில் சொன்னதே கேட்டது தான். எப்படியும் பாலா சார் வந்து விடுவார் என்று தோணியதாலோ என்னவோ கொஞ்சம் திண்ணக்கமாய் இருந்தேன். நானேதும் சொல்லாததால் இன்ஸ்பெக்டர் மீண்டும் பேசினார். 

"கோபத்துல இருக்கீங்க புரியுது.. அவர்ட்ட பேசி சால்வ் ஆவுங்க..சார் பக்கவா எல்லா சைடுக்கும் தோதா முடிப்பார்..பேசுங்க" 

"வாங்காதே..ஏதோ சிக்கல் இருக்கு...பாலாவும்  ..என் வக்கீலும் வந்தப்புறம் பேசுறேன்ன்னு சொல்லு.." 
  
அதற்குள் போனை கையில் திணித்தார். ஸ்டேட் அட்டார்னி சுப்ரமணிக்கு ஒரு பீங்கான்  வாய்ஸ்.  கவுதம் மேனன் பேசுவது போல இருந்தது. பாதி இங்கிலிஷ் பாதி தமிழ். தமிழும் இங்கிலிஷ் போலத்தான்  இருந்தது.




"மார்னிங்  ர..ரங்கன்.. உங்க பேரு வேற ஏதோ சொன்னாங்க ..ஐ கம்ப்ளீட்லி பஃர்காட்..  லெட்ஸ்  டாக் அபௌட்  த இஸ்ஸு இன் ஹேண்ட்..படிச்சேன்..உங்களுக்கே தெரியும் நீங்க அவுட் ஆஃப் லைன்ல எழுதிட்டீங்க..செடிஸன் லா 124 -ஏ  வ புடிச்சோம்னா உங்கள ஒன் இயர் வரைக்கும் உள்ள வைக்கலாம்...அஃரெஸ்ஸிவ் லாங்க்வேஜ்..Reputation ஐ டேமேஜ்  பண்ணினதுனு ..பெயிலே கொடுக்க முடியாத படி பண்ணலாம் .. இது ட்ரயலுக்கு போச்சுன்னா உங்களுக்கு தான் தலைவலி...ஆர் யூ வித் மி.."

"ஸோ.."

"ஒரு மன்னிப்பு கடிதம் முதல் பக்கத்துல போடச்சொல்லுங்க.."உணர்வுகளின் உந்துதலில்..." அப்படி..இப்படினு இன்டைரக்ட்டா மன்னிப்புக்கேட்டாலும் ஓகே தான்..இனி எந்த எபிசோடுலயும் கவர்மெண்ட்ட டார்கெட் பண்ணக்கூடாது...அவுட் ஆஃப் கோர்ட் முடிச்சிக்கலாம்..ஏன்னா இத பாத்திட்டு எல்லாதுக்கும் கொம்பு முளைச்சிடும்னு பெரியவர் யோசிக்கிறார்.."

"பேசாதே..பாலா வரட்டும்னு சொல்லு..இட்ஸ் எ  ட்ராப் "

"மன்னிக்கணும் உங்களுக்கு  இந்த வாரத்துலயே ஹை கோர்ட்ல இது மூனாவது கேசு தானே சுப்பு சார்.. ஸ்பெசல் பெஞ்ச்..ஜட்ஜ் ..யாருக்குமே உங்கள பிடிக்காது...ஊரே அந்த விஷயத்துல கோபமா இருக்கு..குற்றவாளிய பிடிக்க பத்து நாளாச்சு..எதிர்த்து எழுதுனவன உடனே பிடிச்சாச்சு...எனக்குத்தெரிஞ்சு உங்களுக்கு ஜட்ஜ் ஸ்பாட்லயே அவார்டு கொடுத்தாலும் கொடுப்பாரு ..குடும்பத்தோடு வந்துருங்க.."

போன் கட்டானது.  சுப்பிரமணிக்கு கண்டிப்பாய் என்னையேதும் செய்ய முடியாதென்று தெரியும். கமலம் ஏழு பத்திரிகைகள், ரெண்டு டி.வி சேனல்  என தமிழத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் சக்தி. பாலா இந்நேரம் கபில் சிபல், அபிஷேக் சிங்க்வி யுடன் பேசியிருப்பார். சுப்பிரமணி கவுதம் மேனனென்றால் , பாலா சாரிடம் கிறிஸ்டோபர் நோலன்கள் இருந்தார்கள்.

"புத்திசாலித்தனமா பேசினதா நினைக்காத..உள்ள போட்டு கக்கத்துல மிதிச்சா என்ன பண்ணுவ..மிஷன்ல இருந்து டீவியேட் ஆகாத...எழுதுறது நம்ம வேலை..அதுல எதுவும் தடைகள் வந்ததுனா..அதை பாத்துக்கிறது பாலா வேலை..நாம அவரவர் வேலய பாப்போம் .."

கொட்டாவி வருவது போல இருந்தது. ஆர்மபித்தால் நிப்பாட்ட மாட்டார். இதுக்கு ஒரு ம்யூட் பட்டன் இல்லாமல் போய்விட்டது.

"இரத்தம் ஒரே நிறம் எழுதறப்போ..ஒரு குறிப்பிட்ட ஜாதிக்காரங்க பிரச்சனை பண்றாங்க..நான் ஆவணங்கள வச்சு எழுதுறேன்னு சொல்றேன் ..யாரும் கேட்கத்தயாரால்ல ...குமுதம் ஆபிச சூறையாடுறாங்க..கடைசி ஈகோ பாக்காம சில விஷயங்கள விட்டுக்கொடுத்தேன்..அதுனால தான் சிப்பாய் கலகத்த பத்தி அந்த நாவல்ல பதிவு செய்ய முடிஞ்சது.."   


அமைதியாய் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். கொஞ்ச நேரத்தில் பாலகுரு சார்  இரண்டு மூன்று  நபர்களுடன் வந்தார். இன்ஸ்பெக்டருடன் பேசினார்கள். ஏதேதோ ஆவணங்களை நீட்டினார்கள்,பார்த்தார்கள். பாலகுரு என்னைப்பார்த்து கையாட்டினார். நான் வேகமாய் அவர் பக்கத்தில் போனேன். இரண்டு பேப்பர்களில் கையெழுத்து போடச்சொன்னார்கள், படித்து பார்த்தேன். அதற்குள் பாலகுரு கையை அழுத்தினார். கையெழுத்துப்போட்டேன்.   சார் கூட வந்த வக்கீல்களில் ஒருத்தர் என்னைப்பார்த்து "ஸ்டேஷன்ல யாரும் FOUL லாங்குவேஜ் பேசுனாங்களா.." என்றார்.

தலையாட்டினேன். "தலையாட்டுனா..மேக் எ ஸ்டேட்மென்ட் ப்ளீஸ்"

"இல்ல.."

"அடிச்சாங்களா.."

"இல்ல..சூடா டீ கொடுத்தாங்க ரெண்டு தடவ.."

அவர் திரும்பி பாலா சாரை பார்த்தார்.  அவர் என்னை முறைத்தார். ஸ்டேஷனிலிருந்து  கொஞ்ச நேரத்தில் வெளியே வந்தோம். நிறைய பிரஸ்காரர்கள் நின்றிருந்தார்கள். என்னை வெளியே நிற்கும் மீடியாவிடம்  பேசக்கூடாதென்றிருந்தார்கள். காரில் ஏறும் முன் அவர்களை பார்த்து ஒரு முறை கையசைத்தேன். இனி இந்த வாய்ப்பு எப்போது கிடைக்குமோ.  போனை எடுத்துப்பார்த்தேன். நிறைய மிஸ்டு கால்கள் இருந்தது . சென்றாயன் வாட்ஸாப்பில் ஏதோ அனுப்பியிருந்தான்.

"ஜி..ஒரு வாரம்  என்கூட இல்லேன்னதும் உங்க வாழ்க்கைல எவ்வளவு நல்லது நடந்திருச்சுனு பாருங்க..சாயங்காலம் வந்து பாக்குறேன்..அதுக்குள்ள ப்ரைம் மினிஸ்டரா ஆகித்தொலைஞ்சிறாதீங்க .."

சிரித்தேன்.வீடு வந்தது. எனக்குத்தலை லேசாய் வலித்தது.காரிலிருந்து  இறங்கி நடந்து மாடிப்படி ஏறினேன். பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள் சிலர் என்னை கைகாட்டி பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். பாக்கெட்டில் சாவியை தேடிய போது தான் கவனித்தேன், கதவு திறந்திருந்தது. உள்ளே பரணி உட்காந்திருந்தாள். இன்னமும் சாவியை வைத்திருக்கிறாள். பார்த்து சிரித்தாள்.கன்னம் கொஞ்சம் உப்பியிருந்தாலும் இந்த நாலு வருடங்களில் பெரிய மாற்றம் தெரியவில்லை. நான் நேராய் சேரில் போய் உட்கார்ந்தேன். கொஞ்சம் கிளர்ச்சியாய் இருந்தது. நாங்கள் சேர்ந்திருந்த சில அந்தரங்க நிமிடங்கள் ஞாபகம்  வந்தது.    தலையை அசைத்து வேகமாய் அதை போக்கினேன். அவள் பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்தாள். 



"மாத்திரை சாப்பிடுறாயா.."

"லேசாத்தான் தல வலிக்குது..மாத்திரைலாம் வேணாம்.."

அவள்  என்னையே ஆழமாய் பார்த்தாள், கண்கள் கலங்கியிருந்தது.

"தலை வலி மாத்திரைய சொல்லல சுந்தர்...உன்ன டி.வில 
பார்த்துட்டு வெங்கட் சார் கூப்பிட்டார்..நீ ரெண்டு வருஷமா ஆஸ்பிட்டல் போலையாமே.. டேபிளட்டாவது சாப்பிடுறயா.."

எனக்குத்தலை இப்போது சுற்றுவது போல இருந்தது. முகமெல்லாம் வேர்த்தது. அவள் பக்கத்தில் வந்தாள். அதே வாசனை. தலையை வருடினாள்.

"இன்னமும் குரல் கேக்குதா.."

இப்போது கண்கள் சொருகத்தொடங்கியது.

"அவ கிட்ட பேசாத...யூ வேர் ரைட்..ஷி ஐஸ் எ செல்ஃபிஸ் பிட்ச்.."