புதன், 18 டிசம்பர், 2019

பிரதி புதன் பேசலாம் -7

ண்ணைத்திறக்க  நிறைய பிரயத்தனம் செய்யவேண்டியிருந்தது. இடது கையும்,தோள்பட்டையும்  சுளீரென்று வலித்தது. மயங்கிவிழுவது அவ்வளவு உன்னதமானதல்ல போல. வலது கையில்  ஒரு டுயூப் வழி  "ட்ரிப்ஸ்" ஏறிக்கொண்டிருப்பதையும், படுத்திருக்கும் கட்டிலின் மாடலையும்  பார்த்தவுடன் நான் எங்கிருக்கிறேன் என யூகிக்க முடிந்தது. தவிர மயங்கி விழுந்து கண் திறக்கையில்  ஷாப்பிங் மாலிலோ சரவணா ஸ்டோரிலோ இருக்க வாய்ப்பில்லை. கால் மாட்டில் சென்றாயன் உட்கார்ந்திருந்தான். மொபைலில் கேம் விளையாடிக்கொண்டிருந்தான்.

"இப்போ ஈன்னு சிரிச்சிட்டு உன்னைப் பாத்து  "ஜி" னு சொல்லுவான் பாரு...இந்த 'ஜி'..'ப்ரோ' னு கூப்பிடுறவனையெல்லாம் குண்டாஸ்ல  உள்ள போடணும் ...தமிழ்நாட்ல டெங்குவ  விட வேகமா இந்த நோய் பரவிட்டு இருக்கு  "

                              




எனக்கு பதிலேதும் சொல்லத்தோன்றவில்லை. ஏ.சி கொஞ்சம்  அதிகமாய் இருந்ததால் குளிரியது.தலையை திருப்பி நாலாபுறமும் பார்த்தேன்.

"Parani143$  இந்நேரம்  அவுங்க வீட்டுக்கு போயிருக்கும்...உனக்கு முறைவாசல்  பண்றது அது வேலையில்லை ...பாஸ்வர்டுகள் தள்ளியிருப்பதே யூஸருக்கு நன்று..."

அவர் சொல்லும்வரை உண்மையில் எனக்கு அவள் ஞாபகம் வரவில்லை. நெற்றிப்பொட்டில்  குங்குமம் வைத்த அவள் முகம் கண்முன் வந்தது.  நான் அன்று அந்த அசோக் லேலண்ட் வேலையை விடாமல் இருந்திருந்தால்..அவளின் அப்பாவை ஆண்களின் அந்தரங்க உறுப்பைக்குறிக்கும் கெட்ட வார்த்தை சொல்லித்திட்டாமல் இருந்திருந்தால்... காட்சிகள் ஒருவேளை மாறி இருந்திருக்கலாம். நானும் தினமும் பரணிக்கு டாட்டா சொல்லிவிட்டு, பிள்ளைகளை ஸ்கூலில் விட்டுவிட்டு ஆபீஸ் போய்க்கொண்டிருந்திருப்பேன்.


"ஜி.."

சென்றாயன் மொபைலை விலக்கி தலையை தூக்கி சிரித்துக்கொண்டே என்னைப்பார்த்தான். நானும் லேசாய் சிரிக்க முற்பட்டேன்.

"என்னடா..நீ எப்போ வந்தே.."

"உங்களோட போன்ல இருந்து கால் வந்துச்சு..அவுங்க தான் கூப்பிட்டாங்க..கீழ் வீட்டுக்காரங்க கொடுத்திருப்பாங்கன்னு நினைக்குறேன்... அப்புறம் வீட்டுக்கு வந்து உங்கள அள்ளிட்டு வந்து இங்க போட்ருக்கு..ஜி.. பாத்தா தெரில...ஆனா நீங்க செம்ம கனம்..Bone வெயிட் போல.."

பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே நர்ஸ் வந்து சொட்டு சொட்டாய் விழுந்து கொண்டிருக்கிற  "ட்ரிப்ஸ்" ஸை ஒரு முறை சரி பார்த்தாள். பின் என்னைப்பார்த்து "எழுந்தாச்சா..டீஹைட்ரேசன்...சரியா தூங்கலை போல ... சார் வந்து பார்ப்பார்.. இருங்க " .

சென்றாயன் அவள் பேசுவதை கவனமாய் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான். அவள் போனவுடன் என் பக்கத்தில்  வந்தான். "ஜி..ஹார்ட் அட்டாக்னா கூட தப்பிச்சிடலாம்... தமிழ்நாட்ல  டீஹைட்ரேஷன்னு அட்மிட் ஆனா அவளோ தான்..எதுக்கும் இங்க சிசிடிவி இருக்கானு பாத்துக்கவா.."

"சென்று...முடிலடா..வாய குறைச்சிட்டு எப்போ டிஸ்சார்ஜ்னு கேளு.."

சிரித்துக்கொண்டே எழுந்து வெளியே சென்றான். எல்லோருக்கும் சிரமம் கொடுப்பதாய்  சங்கடமாய் இருந்தது. யாரேனும் பாலா சாருக்கு சொல்லியிருந்தால்...என் பிரச்சனைகள் அவருக்கு தெரிய வந்தால்...என்ன நினைப்பார்...சங்கடம் தற்சமயம் கொஞ்சம் உப்பி குண்டாகிக்கொண்டிருந்தது. எனக்கு ரகசியங்களை தூக்கிக்கொண்டு அலைவது அவஸ்தையாய்  இருந்தது. சென்றாயன் வந்து " டாக்டர பார்த்திட்டு..ஓகே னா சாயங்காலம் கிளம்பிடலாமாம்.."

"தம்பி இங்க வைப்ரேஷன் நல்லா இருக்கு.. குடியுரிமைச்சட்டம்.. வெங்காயம்..ஹைதராபாத் என்கவுன்டர்னு..இந்த வாரம் வலுவான லைன்அப்.. நாம வேணும்னா இங்கேயே ரெண்டு நாள்..."

பதிலேதும்  நான் பேசவில்லை.



ன்று சாயங்காலமே வீட்டுக்கு வந்துவிட்டோம்.  "Looking For Alaska"வை  கையில் எடுத்து இரண்டாவது முறையாக படித்தேன். பரணி  இரண்டு மூன்று வாட்ஸாப் மெசேஜுகள் அனுப்பியிருந்தாள். எதையும் படிக்கவில்லை. சென்றாயனிடம் என்னைப்பற்றி விசாரித்துக்கொள்வாள் எனத்தோன்றியது.

"இன்னும் ரெண்டு நாள் தான் இருக்கு..எழுதலாமா..பாஸ்ஸ்...."

  கோபம் தலைக்கேறியது. கண்கள் கலங்கத்தொடங்கியது. ஹெட் போனை தலையில் மாட்டிக்கொண்டு  மொபைலில் பாட்டைப்போட்டேன். முப்பது நொடிகள் வெறும் இசை மட்டுமே வந்து கொண்டிருந்தது. ஏ.ஆர். ரகுமானுக்கு என் அவசரம் புரியவில்லை. ஒருவழியாய் ஸ்ரேயா கோஷல் தன் திருவாய் திறந்தாள்.

"முன்பே வா..என் அன்பே வா...ஊனே வா..உயிரே வா"

"லேப்டாப்பை எடு எழுதலாம்.."

சத்தத்தைக்கூட்டினேன். கோஷல் கிட்டத்தட்ட  காதிற்குள் கத்திக்கொண்டிருந்தாள்.


"நான் நானா
கேட்டேன் என்னை நானே"

லேப்டாப்பைத்திறந்தேன். ஈமெயிலைத்தேடி அதில் தமிழில் எழுதத்தொடங்கினேன்.

"பாலா சாருக்கு,
                                     பிரியமான வணக்கங்கள். உங்களிடம் இனியும் உண்மையை சொல்லாமல் இருப்பதில் நியாயம் இல்லை. உங்களை நான் சில வருடங்கள் முன்னமே பார்த்திருக்கிறேன். ஒரு முறை மலர் மருத்துவமனை வளாகத்தில்..மறுமுறை..செயின்ட் ஆண்டனிஸ் சர்ச்சுல..ஆம்..நானும் அந்த ஆசாமி தான்... உங்ககிட்ட நான் சொன்ன அந்த வாராகி கதையை தவிர்த்து எல்லாமே உண்மை தான்..அவர் தான் "பாலாட்ட போய் இப்பிடி சொல்லு..சாஃப்டான ஆளு..எம்மேல பிரியமான பையன்..நமக்கு சான்ஸ் இருக்குன்னு சொன்னார்..". நான் முதல்ல முடியாதுன்னுட்டேன். அவர் உடனே "இப்போ உன் காதலிய பாக்க திருட்டுத்தனமா தோப்புக்கு போறே..பாம்பு கடிச்சிருது..டாக்டர்ட்ட போயி என்ன சொல்லுவ?..கொல்லைக்கு போனேன் பாம்பு கடிச்சிட்டதுனு தான் சொல்லுவ..டாக்டருக்கு தெரிய வேண்டியது பாம்பு கடிச்சது மட்டும் தான்..நீ எதுக்கு அங்க போனேன்றதில்ல....நீ பொய் சொல்லல..உண்மைக்கு கொஞ்சம் மேக்கப் போட்டு அழகா காட்டுற..அவளோ தான்" னார். சரின்னு இறங்கிட்டேன். 

    ஆனால் எனக்கு குரல் கேட்பதில் எள்ளளவும் பொய்யில்லை. புத்தகங்கள் படித்துக்கொண்டே அவர் பேச்சை காதில் கேட்டுக்கொண்டு  நான் நிம்மதியாய் இருந்திருக்க வேண்டும். அதை விட்டுட்டு இதை வெளியே சொன்னவுடன் தான் என் சிக்கல்கள் அதிகமானது. ஒரு ஆயிர வருசத்துக்கு முன்னாடி எனக்கு குரல் கேக்குதுனு நான் சொல்லிருந்தா என்னை சாமியா கும்பிட்டுருப்பானுங்க..இப்போ அறிவியல் வளர்ந்திருச்சுல அதான் வாய்க்குள்ள ப்ரோலாக்சினை தினுச்சி.."உனக்கு பிரச்சனை..உனக்கு பிரச்சனை" டெய்லி ரெண்டு தடவ ஞாபக படுத்துறானுங்க...அவ்ளோ அறிவியல் புடுங்கிங்கன்னா என்னா மயித்துக்கு மங்கல்யான் விடுறப்போ பூஜை போடுறானுங்க?...செத்துப்போனவுங்களுக்கு திதி கொடுக்குறானுங்க?..திருப்பதில போய் மொட்டை போடுறானுங்க....நமக்கு மேல ஒரு சக்தி இருக்காம்..ஆனால் அது எப்படிப்பட்டதென்று இவர்களே வரையறுத்துக்கொள்வார்களாம்...

அப்பா போட்டோவை வைத்து மாலை போட்டு.. பலகாரங்கள் வைத்து  கண் நனைந்து..கை கூப்பி கும்பிட்டால் அது பாசம். அந்த அப்பா மனம் நெகிழ்ந்து பிள்ளையிடம் பேசினால் அது ஸ்கிட்ஸோஃபிர்னியா..
  
  எனக்கு உள்ளே கேட்கும் குரலை விட வெளியே கேட்கும் குரல்கள் தான் அசௌகர்யம் தருகின்றன. எனக்கு அவர் ஆசான். என் துயரங்களிலிருந்து என்னை வேற்று உலகத்துக்கு அழைத்துச்சென்றவர். நான் மரிக்கயிலேயே அவர் மரிப்பார்..

உங்களை நான் இனி அநேகமாய் சந்திக்கமாட்டேன். குழப்பங்களுக்கு மன்னிக்கவும். உங்களின் மனம் போல நீங்கள் செழுமையாய் வாழ அந்த அரங்கன் உங்களுக்கு அருள் புரியட்டும்.

                                                                                                    இப்படிக்கு
                                                                                                       சுந்தர் "



எழுதியதை மீண்டுமொருமுறை படித்துப்பார்த்தேன். இது அச்சுக்கு போவதில்லை என்பதால் மெனெக்கெட தேவையில்லை. அனுப்பினேன் .ஹெட் போனில் " கண்ணில் என்ன கார்காலம்..கன்னங்களில் நீர்க்கோலம்.." என எஸ்.பி.பி உருகிக்கொண்டிருந்தார். பாடலை நிப்பாட்டினேன்.கொஞ்சம் நிம்மதியாய் இருந்தது. மணியை பார்த்தேன். ஒன்றரை. டாய்லெட் போய்விட்டு வந்தேன். சுடுதண்ணி வைத்து, ஷாம்பூ போட்டுக்குளித்தேன். வீட்டை சுத்தமாய் பெருக்கினேன். எனக்குப் பிடித்த ஸ்கை ப்ளூ சட்டை போட்டுக்கொண்டேன். ஒரு சின்ன பேப்பரில்  பேங்க் அக்கவுண்ட் நம்பரும்..ஏ.டி.ம் பின் நம்பரையும் எழுதினேன்..அதை ஒரு கவரில் போட்டேன்.என்னுடைய மோதிரத்தையும் கழட்டி அதில் போட்டேன். முகப்பில் "TO MY SENDRU" என எழுதினேன். சென்றாயன் ஞாபகம் வந்தான். நாளை எனக்காக அவன் அழுவான். கட்டிக்கொண்டு அழுவான்.அருவி போல அழுவான். எனக்கும் கலங்கியது. தலையை சீவிய பின் மாடிக்கு கிளம்பினேன்.

வாட்ஸாப்பில் பரணிக்கு "அப்பாவிடம் நான் மன்னிப்பு கேட்டதாய் சொல்லிவிடு" என அனுப்பினேன். மொட்டைமாடி ஜிலுஜிலுவென இருந்தது. இடிஇடித்துக்கொண்டிருந்தது. தாமதிக்க விரும்பவில்லை. தடுப்புச்சுவர் மேலே ஏறினேன். சென்னை இரவில் ரம்மியமாய் இருந்தது.முகத்தில் குளிர்ந்த காற்று மோதியது. ஒரு காலை தூக்கி...இதயம் படபடத்தது. கடவுளே வலிக்காமல் கூட்டிச்செல் என மனதிற்குள் நினைத்துக்கொண்டே தாவ தயாரானேன். 

"டேய்..அபஸ்வரம்..முதல்ல கீழ இறங்கு.."

குரல் பின்னாளில் இருந்து வந்தது. அதிர்ச்சியாய் திரும்பிப்பார்த்தேன். அவர் சிரித்தபடி  நின்று கொண்டிருந்தார். அவரே தான்.. சுஜாதா சார்..வகிடெடுத்து சீவிய தலை..டக் இன் பண்ணிய பேண்ட் சட்டை..கம்பீரமான கூன்.. 

இறங்கினேன். கண்ணிமைக்காமல் அவரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். கும்பிட்டேன். மழை பெய்யத்தொடங்கியது.




                   ----------------முற்றும் ------------------------









புதன், 11 டிசம்பர், 2019

பிரதி புதன் பேசலாம் -6

யக்கமெனப்படுவது ஒரு உன்னத நிலை. நம் உடலின் மேல் மூளை செலுத்தும் ஆதிக்கம் விடுவிக்கப்படும். புவியீர்ப்பு விசையையெல்லாம் புறந்தள்ளி, நம் மனது ஒரு முடிவிலியை நோக்கிப்பயணம் செய்யும். கால்கள் இருப்பதாய் எனக்கு உணர்வில்லை.  பரணி ஏதோ சொல்லி கத்துகிறாள். எனக்கேதும் சரியாய் கேட்கவில்லை. "சுந்....பார்த்  ..கீ .."  ஏதோ கிணற்றுக்கடியிலிருந்து  பேசுவது போல இருந்தது.  நிறைய அழுக்கடைந்த ஃபேன், சுவற்றின் வலது ஓரத்தில் ஒட்டப்பட்டிருக்கும் சாமி படம் என என் வீட்டில் நானே கவனித்து பார்க்காதவையெல்லாம் கண்ணுக்குத்தெரிந்தது.  அதற்கப்புறம் ஓரிரு நொடியில் முழுமையாய்  மயங்கி கீழே விழுந்தேன். ஆனால் "விழு" விற்கும்  "ந்தேன்" னிற்கும்  நடுவே பழைய காட்சிகள் எனக்குள் ஓடியது. 

                           --------------------------------------------------- 




வெங்கடேசன் என சுவற்றின் ஓரத்தில் ஒரு  போர்ட்டில்  எழுதியிருந்தது. கீழே " M.B.B.S  M.D (Psychiatry)" என சின்ன எழுத்தில் போடப்பட்டிருந்தது. நானும் பரணியும் இரண்டாவது வரிசையில் உட்கார்ந்திருந்தோம். முதல் வரிசையில் ஒரு பதினாலுவயது பையன் குடும்பத்துடன் உட்கார்ந்திருந்தான். தலையில் கட்டுப்போட்டிருந்தான். லேசாய் திரும்பி என்னைப்பார்த்து சிரித்தான். நான் திரும்பிக்கொண்டேன். எனக்கு அங்கிருக்கப் பிடிக்கவில்லை. எல்லோரும் என்னையே பார்த்து சிரிப்பது போல இருந்தது. நான் பார்த்தவுடன் சிரிப்பை மறைத்துக்கொள்கிறார்கள்.
பரணி என் கையை அழுத்தி  "என்ன?" என்றாள். இல்லையென தலையசைத்தேன். என்னை சந்தேகமாய் பார்த்தாள். வாரத்துக்கு ஒரு முறை இந்த ஏ.சி போட்ட நரகத்துக்கு நான் வரக்காரணம் இவள் தான். ஒரு பெல் சத்தம் கேட்டது.  ரிசப்ஷனில் இருந்த பெண்  என்னைப் பார்த்து  "உள்ளே" என்பது போல விரலைக்காட்டினாள். அவள் சிரிப்பது போல இருந்தது ,திரும்ப பார்த்தேன். சிரிக்கவில்லை. நானும்  பரணியும்  உள்ளே போனோம் .

"சுந்தர்..அதற்குள்ளாட்டியும் ஒரு வாரம் போயிட்டதா.."

வெங்கட் சாருக்கு தாடி மட்டும் வெள்ளையாய் இருந்தது. சேரில் அவர் முன் உட்கார்ந்தோம்.அவர் டிகிரியையெல்லாம் காட்டத்தேவையில்லை, முகத்தை வைத்தே டாக்டர் என சொல்லிவிடலாம். நம் கண்களுக்குள் ஊடுருவுவது போல பார்ப்பார். எப்போதும் போல யதார்த்தமாய் அம்பை எய்தார்.

" கடைசியா எத்தினி  நாளா ப்ரோலாக்சின் சாப்பிடல.. ரெண்டு மூனு நாளா தூங்கல போலையே.."  

சொல்லிவிட்டு என்னையே பார்த்தார். அந்த கண்களை ஏமாற்ற முடியாது. முழியாங்கண்கள்.

"இல்ல சார்..வாமிட் வர மாதிரி இருந்தது..அதான் ரெண்டு நாள் மட்டும் ..."

பரணி என்னை அல்கொய்தா தீவிரவாதி போல முறைத்துப்பார்த்தாள். வெளியே போனபின் ஒரு மணி நேரம் பேசப்போகிறாள். இடையிடையே அழுவாள். அதுக்கு கசந்து கிடக்கும் ப்ரோலாக்சின் எவ்வளவோ பரவாயில்லை.

"சுந்தர்...நீ ஸ்கூல்  பையன் இல்லை..ஸ்கிட்ஸோஃபிர்னியா  பற்றி உன்கிட்ட நூறு தடவை சொல்லியாச்சு...அதுவும் மோசமான மெடிக்கல் டிஸிப்ளினும் சேர்ந்தா டெட்லி காம்பினேஷன்... "

வாத்தியார் திட்டும்போது ஸ்கூல் பையன் செய்வது போல குனிந்து கொண்டேன். பரணியின் கண்கள் அழுவதற்கு வார்ம் அப் ஆகிக்கொண்டிருந்தன. 

"சார்..இனிமே கரெக்ட்டா..."

சொல்லி முடிப்பதற்குள் "நம்ம ரொட்டீனுக்கு போவோம்.."

சரியென தலையாட்டினேன். "ரொட்டீன்"  என்றால் பிரச்சனையென சொல்லப்படுகிற விஷயத்திலிருந்து நான்  பேசத்தொடங்க வேண்டும்..இடையிடையே குறுக்கிட்டு வெங்கட் சார் பேசுவார். பேச பேசத்தான் எது உண்மை எது ஆடிட்டரி ஹெல்லோசினேஷன் என புரியவருமாம்.  எனக்கு மிகவும் சிரமம் கொடுக்கிற முப்பது நிமிடங்கள் அவை. வெங்கட் சார் என் மூளைக்குள் இறங்கி  சிவன் போல உடுக்கை அடித்து ருத்ர தாண்டவம் ஆடுவார். நான் ஆரம்பித்தேன்.



"வேர்ல்டு கப் ஜெயிச்ச  அன்னைக்கு  நைட்ல இருந்து தான் என் கூட பேச ஆரம்பிச்சார்.."

"குரல் கேட்க ஆரம்பிச்சது.."

"ம்..குரல் கேட்க ஆரம்பிச்சது...தோணி தான் அடுத்து வருவான்னு சொன்னார்..அப்படியே நடந்துச்சு..ஒரு அசரிரீ மாதிரி அப்போ தான் பேசத்தொடங்கினார்..நைட் தான் பேசுவார்...என்னால உறுதியா சொல்ல முடியும் அது சுஜாதா சார் தான்.."

"அதெப்படி சொல்றீங்க.."

"குரல்ல விடுங்க..பேசுற விஷயம் கேளுங்க..சயின்ஸ்..புத்தகங்கள் ..பத்திரிக்கை..அரசியல்..உளவியல்.."

"ஸ்லோ..ஸ்லோ..அவர எப்போலிருந்து இருந்து தெரியும்...ஐ மீன் எப்போலிருந்து படிச்சே.. " 

அதுவரை எல்லாம் யோசித்து பேசிக்கொண்டிருந்தேன். அந்த நொடி என் நாக்கும் ,மூளையும் சுதந்திரம் பெற்று சுயேட்சையாய் ஆகின.வெங்கட் சாரை கண்ணுக்கு நேராய் பார்த்தேன். அவருக்குத்தெரியும் அப்போது வாடி வாசல் திறக்கப்பட்டு விட்டதென்று. 

" 'கரையெல்லாம் செண்பகப்பூ' தான் முதல்ல படிச்சேன்..அப்போ எனக்கு பதினேழு வயசு..ஜிவ்வுனு இருந்துச்சு நேரேஷன்..ஏதோ நம்ம கண்ணு முன்னாடியே நடக்குற மாதிரி இருக்கும்...புக்க கீழ வைக்க முடில..அப்பிடியே என் இனிய இயந்திரா...கொலையுதிர் காலம்..பிரிவோம் சிந்திப்போம்..மீண்டும் ஜூனோ.. சொல்லிட்டே போகலாம் "

உதடு துடித்தது. நெஞ்சம் பட படவென இருந்தது. 

"லைப்ரரில இருந்து ரெண்டு புக்க எடுத்துட்டு வந்து வச்சுக்கிட்டா போதும் ,அந்த ஒரு நாள் எப்படி போகும்னே தெரியாது..சில நேரம் எப்படி ஒரு மனுஷ மூளை இப்படி யோசிக்க முடியுதுனு வியப்பா இருக்கும்.. "

"அவரோட புக்ஸ்  கிட்டத்தட்ட எல்லாம் படிச்சாச்சுல்ல.."

"ம்ம்.."

ஒரு பேப்பரை கையில் எடுத்து திருப்பி, எதையோ தேடினார்.பரணியையும் ஒரு முறை பார்த்துக்கொண்டார்.

" 'ஏன் எதற்கு எப்படி'ல ஒரு கேள்வி சொல்றேன்..ஞாபகம் வருதா பார்..'திருக்குறளில் காமத்துப்பால் பகுதியை பத்தாவதுக்கு மேலாவது பாடத்திட்டத்தில் சேர்க்கலாமே?'..இதுக்கு அவர் சொன்ன பதில் ஞாபகம் இருக்கா.. " 
 
சிரித்தேன். அவர் சொன்ன பதிலை நினைக்கையில் சிரிப்பு வந்தது. சொன்னேன்.

"சேர்க்கலாம் தான் . ஆனால்  'விளக்கற்றம் பார்க்கும் இருளே போல் ,கொண்கன் முயக்கற்றம் பார்க்கும் பசப்பு' போன்ற குறள்களை சொல்லிக்கொடுக்க டீச்சர் என்ன செய்வார்?..விளக்கை அனைத்து விட்டு இருளுக்கு காத்திருப்பது போல ..கணவனின் அணைப்புக்கு காத்திருக்கிறது பசலை..என்றால் வகுப்பு  சற்று டென்ஷன் ஆகிவிடாதா?.."

அவரும் சிரித்தார். கண்ணாடியை சுழற்றி டேபிள் மேலே வைத்தார்.

"சுந்தர்...இப்போ சிலது  யோசிப்போம்..உனக்கு கேக்குற சுஜாதா  சொல்ற விஷயம் ஏதும் உனக்கு ஏற்கனவே தெரியாததா இருக்கா...  உதாரணமா நீ அவர் சொன்னதா சொன்ன கர்னல் கதாபத்திரமும்..ஒன் ஹண்ட்ரேடு இயர்ஸ் ஆஃப் ஸால்டிடூட் புத்தகமும்..உனக்கு ஏற்கனவே பரிட்சயம் ஆனவை..உனக்கு தெரிந்தவையை  தான் அந்த குரல் உனக்கு சொல்லுது..இன் அதர் வேர்ட்ஸ் அந்த குரல் உன்னோடது...வீட்ல பெரியவுங்க யாரும் இல்லை..சின்ன வயசுலயே நிறைய சோகம்..உனக்கு ஒரு ஆதர்ச நாயகன் கிடைக்கிறார்..அவரே உன்னோட வாழ்க்கையோட மையப்புள்ளியா நினைக்கிற..அவர் இல்லாதத உன்னால ஏத்துக்க  முடில..நிறைய தனிமை..சோகம் .. தூக்கமின்மை..கிளாசிக் கேஸ் ஆஃப் ஸ்கிட்ஸோஃபிர்னியா..சிலருக்கு உருவம் தெரியும்..உனக்குக்குரல்...ஜஸ்ட் மேக் பீஸ் வித் ஹிஸ் ஆப்சென்ஸ் "



அந்த நொடியில் வெங்கட் சாரை தலையில் நாலு குத்து விட்டு, அண்டர்டேக்கர் தூக்கிப்போடுவது போல தூக்கிப்போட வேண்டும் போல இருந்தது. அதற்கு மேல் எதுவும் பேச எனக்குத் தோன்றவில்லை.நல்லவேளை அதை  சொல்லவில்லை என்று நினைத்துக் கொண்டேன். சுஜாதா சீரியஸாய் ஆஸ்பத்திரியில் இருந்த போது  அவரை பார்க்க ஒரு வாரம் லீவ் போட்டேன். வாசலிலேயே நின்று கொள்வேன். உள்ளே விட மாட்டார்கள் .கடைசியாய் ஐ.சி.யூ வில் பார்த்துக்கொள்ளும் ஒரு நர்ஸ் கிடைத்தாள். அவள் தினமும் அவரைப்பற்றி சொல்லுவாள். நான் கொடுக்கும் பிரசாதங்களை தலை மாட்டில் வைக்கச்சொல்லுவேன். டெய்லி அவர் புக்ல சொன்ன ஆழ்வார் பாசுரம் கூட சொல்லுவேன்..ம்ஹும்..ஒன்னும் காப்பாத்தல..பெசன்ட் நகர் சுடுகாடு வரைக்கும் போனேன்..தொண்டையெல்லாம் அடைக்குது..பைக்க எடுக்குறப்பவே கொஞ்சம் வெயிட்டா இருந்துச்சு..யாரோ பின்னாடி உட்கார்ந்த மாதிரி தான் இருந்தது.. அப்புறம் ஒரு வருஷம் இடையிடையே பேசுற மாதிரி கேக்கும்..நான் பெருசா எடுத்துக்கலை. எல்லாவற்றையும் சொல்லியிருந்தால் வெங்கட் சாரும் ,பரணியும் எனக்கு பச்சை சட்டை கொடுத்து பாண்டி மடத்தில் சேர்த்து விட்டிருப்பார்கள்.ஆனால் ஒன்று நிஜம் அவர் இறந்த அந்த நொடியில் என் உடலில் ஒரு அதிர்விருந்தது..யார் நம்பினாலும் நம்பாவிட்டாலும் எனக்கு கவலையில்லை..


"சுந்தர்..இன்னைக்கு போதும்..மாத்திரை டோஸ் விடக்கூடாது..ஐ சீ சம் இம்ப்ரரூவ்மென்ட்..இங்க சென்னைல ஸ்கிட்ஸோஃபிர்னியா காரங்களுக்கு ஒரு கவுன்சலிங் சென்டர் இருக்கு...செயின்ட் ஆண்டனிஸ் சர்ச்சுல ஒவ்வொரு சனிக்கிழமை சாயங்காலமும் நடக்கும் ..ஃப்ரீ தான்... அதுல குணமானவங்க கூட வந்து லெக்ச்சர் தராங்களாம்..பிரைவசி  இருக்காம்..நீங்க வேணா ட்ரை பண்ணி பாருங்க..நான் ஸ்டிபனுக்கு சொல்லிடுறேன்.."

கையில் ஒரு கார்டை கொடுத்தார். வெளியே வந்தோம். எனக்கு விடுதலை அடைந்தது போல இருந்தது. இருந்தும் முகத்தை சோகமாய் வைத்துக்கொண்டேன். பரணி என்னை பார்த்து விட்டு துப்பட்டாவின் நுனியை கையில் வைத்து சுத்திக்கொண்டே நடந்து வந்தாள். எந்த நேரமும் தாக்குதல் வரலாமென காத்திருந்தேன். லிஃப்டில் ஏறினோம். எண் பூஜ்யத்தை  அழுத்தினேன். கதவு மூடுவதற்கும்  பரணி என்னைக்கட்டிபிடிப்பதற்கும்  சரியாய் இருந்தது. அவளின் கண்களும் பருக்களும் மிகப்பக்கத்தில் இருந்தது. ஒரே நொடியில் உடலின் அத்தனை நரம்புகளும் "ப்ரெசென்ட் சார்" சொன்னது. மேக்சி பெர்ஃப்யூம் வாடை என்னை கிறங்கடித்தது.   இவள் எப்போது அழுவாள்..எப்போது அணைப்பாள் என்பது என் சிற்றறிவுக்கு அப்பாற்பட்டது. ஏற்கனவே வேகமாய் துடித்துக்கொண்டிருந்த இதயம் சில இடி பாடுகளால்  இன்னும் வேகம் பிடித்தது. பக்கத்தில் வந்து  உதட்டில் முத்தமிட்டாள்.  லிஃப்ட்  சத்தமிட்டது. சட்டென இருவரும் தனி தனியாய் பிரிந்து நின்றோம். தரைத்தளம் வந்து விட்டது.  ஆஸ்பத்திரி  இன்னும் பெரிய பில்டிங்கில் இருந்திருக்கலாம் என தோன்றியது.

பைக்கில் பின்னால் உட்காருகையில் பரணி "சுந்தர்...மறக்காம இந்த சனிக்கிழமை கவுன்சிலிங் போ..ப்ளீஸ் எனக்காக.." என்றாள். அப்புறமும் நான் போகவில்லையென்றால் ஆதாம் என் கனவில் வந்து காரி துப்பியிருப்பார்.

                       ******************************



ர்ச் மிகவும் பழைய கட்டிடமாய் இருந்தது. வெங்கட் சார் கொடுத்த கார்டை காண்பித்தேன். உள்ளே விட்டார்கள்.வாசலில் ஒரு குல்லா கொடுத்தார்கள். அதை போட்டுக்கொண்டால் கண்ணைத்தவிர வேறேதும் முகத்தில் தெரியவில்லை. பிரைவசி போல என எண்ணிக்கொண்டேன்.மொத்தமாய் ஒரு இருபது பேர் வந்திருப்போம். ஸ்டீபன்  இளமையாய் இருந்தார். கையில் ஜெப மாலையும் பைபிளும்  வைத்திருந்தார். வட்டமாய் சேர்கள் போடப்பட்டு அதில் உட்கார்ந்திருந்தோம். ஸ்டீபன்  கையில் வைத்திருந்த மைக்கில் பேசத்தொடங்கினார். 

"ஸ்தோத்திரம் ஆண்டவரே..ஸ்தோத்திரம்..இறைவனின் ஜெபப்பாடலுடன் தொடங்குவோம்..."

ஸ்டீபனுடன் சேர்ந்து சில குல்லா போட்டவர்களும்  இயேசுவை துதித்து பாடினர். மதம் மாறினால் உங்களின் அத்துணை பிரச்சனைகளும் போய்விடும் என்று சொல்லிவிடுவார்களோ என பயந்தேன்.

"இறைவனின் இருப்பிடத்தில் நாமெல்லாம் பிள்ளைகளே..நோயாளிகள் இல்லை..நீங்கள் ஒவ்வொருவரும்  அதீத திறமைசாலிகள்..நல்ல கற்பனையாளனுக்கே காட்சிகள் புலப்படும் ...மென்மையான மனமே எளிதில் காயம் பெரும்..நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் ரத்தினங்கள்.."

உண்மையோ பொய்யோ "ஒன்னும் பிரச்சனையில்லை" என யாராவது சொல்லவேண்டும் என மனம் ஏங்கித்தவிக்கிறது. மைக் ஒவ்வொருவருக்கும் தரப்பட்டு அவரவர் கதைகளைக்கூறினார்கள். ஒருத்தர் தன்னை சுபாஷ் சந்திரபோஸ் தொடர்பு கொள்ள முயல்வது போல இருந்ததாக கூறினார். ஒருத்தர் காக்காக்களெல்லாம் கூட்டம் சேர்ந்து தன்னை கொல்ல முயன்றது போல கற்பனை வந்தது பற்றி சொன்னார். எதற்கு முகத்தை மறைக்கும் குல்லாவென புரிந்தது. முகம் தெரியாத போது பேச தயக்கம் இல்லை. எனக்கு அடுத்திருந்த பெரியவரிடம் மைக் வந்தது.

"அம்மாளுக்கு தொண்ணூறு வயசு தான்..ஆனா தாங்க முடில..காலைல எழுந்த போது தான் பாத்தோம்..தூக்கத்துலயே உயிர் போயிருக்கு...தினமும் காலை தொட்டுக்கும்பிட்டு தான் ஆபீஸ்க்கு போவேன்..சின்னவனே..சின்னவனேனு கன்னத்த பிடிச்சு கொஞ்சுவா..சடங்குலாம் முடிச்சிட்டு ரெண்டு நாள் பொறுத்து மாடில ஒரு சத்தம்...போறேன்..அவ ரூம்ல அவ உட்கார்ந்திருக்கா..அச்சு அசலா அவளே தான்..சின்னவனே நேத்து ஏன்டா மேல வரலனு கேட்குறா... கார்ல கூட தெரிறா.."

பேச்சைத்தொடர முடியாமல் அழுதார். உடல் குலுங்கி குலுங்கி அழுதார். சேரில் இருந்து கீழே இறங்கி தரையில் உட்கார்ந்து அழுதார். நான் அவரை கைத்தாங்கலாய் பிடித்து வெளியே கூட்டி வந்தேன். வெளியே காற்று பலமாய் அடித்துக்கொண்டிருந்தது. இருவர் மட்டும் தான் அங்கிருந்தோம்.பேண்ட் பாக்கெட்டில் எதையோ  தேடினார். ஆஸ்த்மா இன்ஹலர் எடுத்தார். "வீஸிங் சார்" என்றார். தலையிலிருந்த குல்லாவை கழட்டி மிஷினை மூக்கில் வைத்து சுவாசித்தார். உயரமாய் இருந்தார். முன் வழுக்கை. முகத்தை அப்போது தான் பார்த்தேன். அவரை எங்கேயோ பார்த்திருக்கிறேன். ம்ம்..அப்பல்லோ ஆஸ்பத்தரியில் ..அவரே தான்..பாலகுரு.  
 


புதன், 4 டிசம்பர், 2019

பிரதி புதன் பேசலாம் -5

"அந்த நொடியில் அவளுக்கு அவளின் அப்பா தினமும் காலையில் நெற்றியில் கொடுக்கும் முத்தம் ஞாபகம் வந்திருக்கலாம் அல்லது தாங்கமுடியாத வலி எல்லாவற்றையும் கீழமுக்கி கருணையில்லாமல் அவளை இழுத்துக்கொண்டு போயிருக்கலாம். அந்தக்கொடிக்கம்பம் இரண்டு நொடி தள்ளி விழுந்திருந்தால் ஜெயஸ்ரீ இந்நேரம் யூடூபில் தான் மேற்படிப்புக்கு போகப்போகிற டொராண்டோ பற்றி பார்த்துக்கொண்டிருப்பாள். ஒரு லாரி தன்  மேலேறி தன்னை சிதைத்து உயிரைப்பறிக்கும் அளவுக்கு அவள் என்ன செய்தாள். மாதாமாதம் கொடுக்கிற சம்பளத்தில் வரி பிடித்துக்கொண்டார்கள். வரிசையில் நின்று ஆதார் கார்டு வாங்க  சொன்னார்கள். செய்தாள். லைசன்ஸ் வாங்கினாள். சாலை வரி கட்டினாள்.ஹெல்மெட் போட்டாள். அவள் வேறேதும் செய்திருக்க முடியாது. கழுவியபின் துடைக்கக் கூட வக்கில்லாத இந்த கட்சிக்கொடிகளை  ரோட்டின் நடுவில் வைக்காமல் இருந்திருக்கலாம். ரோடெல்லாம் விரவிக்கிடக்கும் பள்ளங்களில் அமைச்சர்களின் தலையிலிருக்கும் களிமண்களைப்போட்டு நொப்பியிருக்கலாம். குறிக்கோளில்லாமல் கட்டப்படும் பாலங்களை  நேரத்துக்கு கட்டி முடிந்திருக்கலாம். ஆக்கிரமிப்புகளை அகற்றும் நேர்மையும் ,துணிவும் ஆட்சியாளர்களுக்கு இருந்திருக்கலாம். ரிஸார்ட்டுகளில் ஆட்சியை தீர்மானிப்பவர்களையும், பரம்பரை பரம்பரையாய் கொள்ளை அடிப்பவர்களையும்  காரி துப்ப முடியாவிட்டாலும்   குறைந்த பட்சம் ஓட்டாவது போடாமல் நாம் இருந்திருக்கலாம். அந்த லாரி மட்டும் அவள் உயிரை பறிக்கவில்லை . நம் எல்லாருடைய மொத்த ஒழுங்கீனம் தான் அவளைக்கொன்றிருக்கிறது. செய்தியை படித்தவுடன் அரை மணி நேர கோபம், ரெண்டு நாள் அதன் தாக்கம், அதன் பின்  தல தளபதி சண்டை, டிவி சிறப்பு நிகழ்ச்சிகள், பேஸ்புக் கேலிகள்,  கிரிக்கெட் ..கடைசியாய் ஒரு ஓட்டுக்கு ஆயிரம் ரூபாய். அவர்களை மெரினாவில் புதைக்க ... நாம்  தினமும் சாவோம்."






இரண்டாவது முறையாய்  படித்துப்பார்த்துக்கொண்டேன். வடபழனி ஸ்டேஷனில் எனக்குத் தனியாய் ஒரு சேர் கொடுத்து உட்கார வைத்திருந்தார்கள். போலீஸ் ஸ்டேஷன் சினிமாவில் காட்டுவது போலில்லை. பெயிண்ட் புதிதாய் அடித்திருந்தார்கள். எல்லோரும் மரியாதையாய்  பேசினார்கள். அடிக்கடி "டீ" கொடுத்தார்கள். ஆயிரம் தான் இருந்தாலும் பேனாவின் நுனிக்கு துப்பாக்கியை விட வலு அதிகம் என எண்ணிக்கொண்டேன்.

"ஒரு டேஷும் கிடையாது..இந்நேரம் பாலா டிவிக்கு நியூஸ் கொடுத்திருப்பான்..  தமிழ்நாடு முழுக்க உன்னோட அந்த சுமாரான மூஞ்சி டிவியில் ஓடிட்டு இருக்கும்...தலை முடி கலஞ்சிருந்தாலும்  அத வச்சு மூனு மணி நேரம் கிழிப்பானுங்க.."


அவ்வளவு சத்தத்திலும் இவர் கனீரென காதுக்குள் ஒளித்தார்.

"சார் இப்போலாம் மைண்ட் வாய்ஸுக்கே பதில் பேசுறீங்க...விஷயம் வாஸ்தவம்னாலும்  எழுத்துல கொஞ்சம் வன்முறை ஒரு பாயிண்ட் கூடின மாதிரி இருக்குல்ல..நீங்களே யோசிச்சு பாருங்க.."

"இருக்கலாம்..நானே எழுதிருந்தா இப்படி எழுதியிருக்க மாட்டேனோ என்னவோ..ஆனா கண்டிப்பா தோணிருக்கும்..இப்போ நீ தான..அதான் ஃப்ரீ  ஹிட்ல அடிக்கிற மாதிரி இஷ்டத்துக்கு ஆடறேன்..தேங்க்ஸ்  டூ ரெங்கன்..


எனக்கு பெரிதாய் எதுவும் பயமாய் இல்லை. நேற்று வரை பரதேசியாய் சுத்திக்கொண்டிருந்தேன், இன்று என் போட்டோவை காட்டினால் நிறைய பேர் என்  பெயர் சொல்வார்கள். மக்களை கவனிக்க வைக்க ஒரு பப்ளிசிட்டி தேவைப்படுகிறது. இனிமேல் ரெண்டு நாளுக்கு ஒருக்க ஷேவ் செய்யனும்..வேண்டாம்..தாடி வச்சுக்கிட்டு..கண்டபடி முடிய வச்சுக்கிட்டாத்தான் ஒரு "போராளி" லுக் வரும். சென்ராயனை என் பெயரில் ஒரு ஃபேஸ்புக் க்ரூப் ஆரம்பிக்க சொல்லணும். மனம் காட்டாறு போல ஓடிக்கொண்டிருந்தது. 


இன்ஸ்பெக்டர் தன் மொபைலை இடது கையில் பிடித்துக்கொண்டு அதன் வாயை பொத்தியவாறே என்னை நோக்கி வந்தார். அவ்வளவு உயரம் இல்லை.ஷூவின் நிறத்தை கணிக்க முடியாத படி அழுக்காய் இருந்தது. சட்டையில் நாலாவது பட்டன் திறந்திருந்தது ,அதன் வழி வெள்ளைப்பனியன் தெரிந்தது."சார் ..பேசுறார்.." என்றார்.

"எந்த சார்ங்க.."

"ஸ்டேட் அட்டர்னி.."

"..ன்னாது..மார்க் ஆன்டனியா..அது யாரு.."

"சார் விளையாடாதீங்க..அரசு வக்கீல்..."

முதலில் சொன்னதே கேட்டது தான். எப்படியும் பாலா சார் வந்து விடுவார் என்று தோணியதாலோ என்னவோ கொஞ்சம் திண்ணக்கமாய் இருந்தேன். நானேதும் சொல்லாததால் இன்ஸ்பெக்டர் மீண்டும் பேசினார். 

"கோபத்துல இருக்கீங்க புரியுது.. அவர்ட்ட பேசி சால்வ் ஆவுங்க..சார் பக்கவா எல்லா சைடுக்கும் தோதா முடிப்பார்..பேசுங்க" 

"வாங்காதே..ஏதோ சிக்கல் இருக்கு...பாலாவும்  ..என் வக்கீலும் வந்தப்புறம் பேசுறேன்ன்னு சொல்லு.." 
  
அதற்குள் போனை கையில் திணித்தார். ஸ்டேட் அட்டார்னி சுப்ரமணிக்கு ஒரு பீங்கான்  வாய்ஸ்.  கவுதம் மேனன் பேசுவது போல இருந்தது. பாதி இங்கிலிஷ் பாதி தமிழ். தமிழும் இங்கிலிஷ் போலத்தான்  இருந்தது.




"மார்னிங்  ர..ரங்கன்.. உங்க பேரு வேற ஏதோ சொன்னாங்க ..ஐ கம்ப்ளீட்லி பஃர்காட்..  லெட்ஸ்  டாக் அபௌட்  த இஸ்ஸு இன் ஹேண்ட்..படிச்சேன்..உங்களுக்கே தெரியும் நீங்க அவுட் ஆஃப் லைன்ல எழுதிட்டீங்க..செடிஸன் லா 124 -ஏ  வ புடிச்சோம்னா உங்கள ஒன் இயர் வரைக்கும் உள்ள வைக்கலாம்...அஃரெஸ்ஸிவ் லாங்க்வேஜ்..Reputation ஐ டேமேஜ்  பண்ணினதுனு ..பெயிலே கொடுக்க முடியாத படி பண்ணலாம் .. இது ட்ரயலுக்கு போச்சுன்னா உங்களுக்கு தான் தலைவலி...ஆர் யூ வித் மி.."

"ஸோ.."

"ஒரு மன்னிப்பு கடிதம் முதல் பக்கத்துல போடச்சொல்லுங்க.."உணர்வுகளின் உந்துதலில்..." அப்படி..இப்படினு இன்டைரக்ட்டா மன்னிப்புக்கேட்டாலும் ஓகே தான்..இனி எந்த எபிசோடுலயும் கவர்மெண்ட்ட டார்கெட் பண்ணக்கூடாது...அவுட் ஆஃப் கோர்ட் முடிச்சிக்கலாம்..ஏன்னா இத பாத்திட்டு எல்லாதுக்கும் கொம்பு முளைச்சிடும்னு பெரியவர் யோசிக்கிறார்.."

"பேசாதே..பாலா வரட்டும்னு சொல்லு..இட்ஸ் எ  ட்ராப் "

"மன்னிக்கணும் உங்களுக்கு  இந்த வாரத்துலயே ஹை கோர்ட்ல இது மூனாவது கேசு தானே சுப்பு சார்.. ஸ்பெசல் பெஞ்ச்..ஜட்ஜ் ..யாருக்குமே உங்கள பிடிக்காது...ஊரே அந்த விஷயத்துல கோபமா இருக்கு..குற்றவாளிய பிடிக்க பத்து நாளாச்சு..எதிர்த்து எழுதுனவன உடனே பிடிச்சாச்சு...எனக்குத்தெரிஞ்சு உங்களுக்கு ஜட்ஜ் ஸ்பாட்லயே அவார்டு கொடுத்தாலும் கொடுப்பாரு ..குடும்பத்தோடு வந்துருங்க.."

போன் கட்டானது.  சுப்பிரமணிக்கு கண்டிப்பாய் என்னையேதும் செய்ய முடியாதென்று தெரியும். கமலம் ஏழு பத்திரிகைகள், ரெண்டு டி.வி சேனல்  என தமிழத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் சக்தி. பாலா இந்நேரம் கபில் சிபல், அபிஷேக் சிங்க்வி யுடன் பேசியிருப்பார். சுப்பிரமணி கவுதம் மேனனென்றால் , பாலா சாரிடம் கிறிஸ்டோபர் நோலன்கள் இருந்தார்கள்.

"புத்திசாலித்தனமா பேசினதா நினைக்காத..உள்ள போட்டு கக்கத்துல மிதிச்சா என்ன பண்ணுவ..மிஷன்ல இருந்து டீவியேட் ஆகாத...எழுதுறது நம்ம வேலை..அதுல எதுவும் தடைகள் வந்ததுனா..அதை பாத்துக்கிறது பாலா வேலை..நாம அவரவர் வேலய பாப்போம் .."

கொட்டாவி வருவது போல இருந்தது. ஆர்மபித்தால் நிப்பாட்ட மாட்டார். இதுக்கு ஒரு ம்யூட் பட்டன் இல்லாமல் போய்விட்டது.

"இரத்தம் ஒரே நிறம் எழுதறப்போ..ஒரு குறிப்பிட்ட ஜாதிக்காரங்க பிரச்சனை பண்றாங்க..நான் ஆவணங்கள வச்சு எழுதுறேன்னு சொல்றேன் ..யாரும் கேட்கத்தயாரால்ல ...குமுதம் ஆபிச சூறையாடுறாங்க..கடைசி ஈகோ பாக்காம சில விஷயங்கள விட்டுக்கொடுத்தேன்..அதுனால தான் சிப்பாய் கலகத்த பத்தி அந்த நாவல்ல பதிவு செய்ய முடிஞ்சது.."   


அமைதியாய் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். கொஞ்ச நேரத்தில் பாலகுரு சார்  இரண்டு மூன்று  நபர்களுடன் வந்தார். இன்ஸ்பெக்டருடன் பேசினார்கள். ஏதேதோ ஆவணங்களை நீட்டினார்கள்,பார்த்தார்கள். பாலகுரு என்னைப்பார்த்து கையாட்டினார். நான் வேகமாய் அவர் பக்கத்தில் போனேன். இரண்டு பேப்பர்களில் கையெழுத்து போடச்சொன்னார்கள், படித்து பார்த்தேன். அதற்குள் பாலகுரு கையை அழுத்தினார். கையெழுத்துப்போட்டேன்.   சார் கூட வந்த வக்கீல்களில் ஒருத்தர் என்னைப்பார்த்து "ஸ்டேஷன்ல யாரும் FOUL லாங்குவேஜ் பேசுனாங்களா.." என்றார்.

தலையாட்டினேன். "தலையாட்டுனா..மேக் எ ஸ்டேட்மென்ட் ப்ளீஸ்"

"இல்ல.."

"அடிச்சாங்களா.."

"இல்ல..சூடா டீ கொடுத்தாங்க ரெண்டு தடவ.."

அவர் திரும்பி பாலா சாரை பார்த்தார்.  அவர் என்னை முறைத்தார். ஸ்டேஷனிலிருந்து  கொஞ்ச நேரத்தில் வெளியே வந்தோம். நிறைய பிரஸ்காரர்கள் நின்றிருந்தார்கள். என்னை வெளியே நிற்கும் மீடியாவிடம்  பேசக்கூடாதென்றிருந்தார்கள். காரில் ஏறும் முன் அவர்களை பார்த்து ஒரு முறை கையசைத்தேன். இனி இந்த வாய்ப்பு எப்போது கிடைக்குமோ.  போனை எடுத்துப்பார்த்தேன். நிறைய மிஸ்டு கால்கள் இருந்தது . சென்றாயன் வாட்ஸாப்பில் ஏதோ அனுப்பியிருந்தான்.

"ஜி..ஒரு வாரம்  என்கூட இல்லேன்னதும் உங்க வாழ்க்கைல எவ்வளவு நல்லது நடந்திருச்சுனு பாருங்க..சாயங்காலம் வந்து பாக்குறேன்..அதுக்குள்ள ப்ரைம் மினிஸ்டரா ஆகித்தொலைஞ்சிறாதீங்க .."

சிரித்தேன்.வீடு வந்தது. எனக்குத்தலை லேசாய் வலித்தது.காரிலிருந்து  இறங்கி நடந்து மாடிப்படி ஏறினேன். பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள் சிலர் என்னை கைகாட்டி பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். பாக்கெட்டில் சாவியை தேடிய போது தான் கவனித்தேன், கதவு திறந்திருந்தது. உள்ளே பரணி உட்காந்திருந்தாள். இன்னமும் சாவியை வைத்திருக்கிறாள். பார்த்து சிரித்தாள்.கன்னம் கொஞ்சம் உப்பியிருந்தாலும் இந்த நாலு வருடங்களில் பெரிய மாற்றம் தெரியவில்லை. நான் நேராய் சேரில் போய் உட்கார்ந்தேன். கொஞ்சம் கிளர்ச்சியாய் இருந்தது. நாங்கள் சேர்ந்திருந்த சில அந்தரங்க நிமிடங்கள் ஞாபகம்  வந்தது.    தலையை அசைத்து வேகமாய் அதை போக்கினேன். அவள் பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்தாள். 



"மாத்திரை சாப்பிடுறாயா.."

"லேசாத்தான் தல வலிக்குது..மாத்திரைலாம் வேணாம்.."

அவள்  என்னையே ஆழமாய் பார்த்தாள், கண்கள் கலங்கியிருந்தது.

"தலை வலி மாத்திரைய சொல்லல சுந்தர்...உன்ன டி.வில 
பார்த்துட்டு வெங்கட் சார் கூப்பிட்டார்..நீ ரெண்டு வருஷமா ஆஸ்பிட்டல் போலையாமே.. டேபிளட்டாவது சாப்பிடுறயா.."

எனக்குத்தலை இப்போது சுற்றுவது போல இருந்தது. முகமெல்லாம் வேர்த்தது. அவள் பக்கத்தில் வந்தாள். அதே வாசனை. தலையை வருடினாள்.

"இன்னமும் குரல் கேக்குதா.."

இப்போது கண்கள் சொருகத்தொடங்கியது.

"அவ கிட்ட பேசாத...யூ வேர் ரைட்..ஷி ஐஸ் எ செல்ஃபிஸ் பிட்ச்.."   


புதன், 27 நவம்பர், 2019

பிரதி புதன் பேசலாம் -4

மூளைக்குள் ஓராயிரம் காட்சிகள் தரத்தரவென தறிகெட்டு ஓடியது. பதட்டத்தையும், உதறலையும்  மட்டுப்படுத்தி போனையெடுத்து திரையை ஆள்காட்டி விரலால் வலது பக்கம் வளித்தேன்.இதயம் எந்த நேரமும் வெடித்து விடக்கூடிய அபாயம் இருந்தது. 

"ஹலோ.."

ஐயோ அதே குரல்.  ஒரு காலத்தில் இரவெல்லாம் பேசி  என்னையும்  என் போனையும் சூடாக்கும் அதே குரல். பதட்டத்தைத்தணிக்க சில யதார்த்தங்களை  நினைவு கூர்ந்தேன். அவளுக்கு கல்யாணமாகி நாலு வருடமாகிறது. அவளது பையன் ஸ்கூல் போய்க்-
 கொண்டிருப்பான்.  அவள் தம்பதி சகிதமாய் அடிக்கடி ஃபேஸ்புக்கில்  போடும்  போட்டோவை பார்க்கையில் , என்னைப்பார்த்து  "நல்ல வேல..தப்பிச்சேன்" னு சொல்லுவது போலிருக்கும்.

"ஹலோ..சுந்தர்.."

"ம்ம்...ஹலோ..யாரு.."

"ஓ நம்பர்லாம் டெலீட் பண்ணிட்டியா..குரலாவது ஞாபகம் இருக்கா.."



கொஞ்சம் சந்தோசமாய் இருந்தது. இருந்தாலும் அவள் கேலியாய் கேட்பது போலிருந்தது. அந்த மூதேவிக்கு என்னைப்பற்றி எல்லாமும் தெரிந்திருந்தது.இன்னும் பத்து நிமிடம் என்னிடம் பேசினால் என்னுடைய பி.பி எவ்வளவு..சுகர் எவ்வளவு என்று கூட சொல்லிவிடுவாள்.

"இல்லங்க மேடம் ..உங்களோட இடைவிடாத நிகழ்ச்சிநிரலுக்கு மத்தியில என்ன மாதிரி பரதேசிக்கெல்லாம் கால் பண்ணுவீங்களோனு நினைச்சேன்..தவிர நாலு வருஷமா காலே பண்ணாத காண்டாக்ட் போன்ல இருந்தா என்ன..இல்லாட்டி என்ன.."

சில வாய்ப்புகள் எப்போதாவது தான் கிடைக்கும். பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும். நான் எத்தனையோ நள்ளிரவில் அழுதுகொண்டே அடித்த சரக்குக்கும்,மறுநாள் காலைகளில் எடுத்த வாந்திக்கும் பரிகாரமாய் கடவுள் இந்த வாய்ப்பை கொடுத்திருக்க வேண்டும்.ஆனால் அவள் அசராமல் விராட் கோலி போல நின்றாள்.

"பேசியாச்சா..எதுவும் பாக்கி இருக்கா..கோபத்தெல்லாம் இறக்கு.."

"ஆமா..உன் கல்யாணத்துக்கு பத்திரிக்கை வைக்கலேல..அதான் கோபம்.."

"ஹாஹா..சுந்தர் ரொம்ப சந்தோசமா இருக்கு ...இப்போ தான் படிச்சேன்...Finally you are in a Place where you belong.. நிப்பாட்டாம ஏக் தம்ல படிச்சிட்டேன்...எனக்கென்னமோ படிக்கிறப்போ நீ பேசுற மாதிரியே இருந்தது.. "

கொஞ்சம் சிரிப்பாய் இருந்தது.இவளுக்கா  என்னைத்தெரியும்.  நானெதுவும் சொல்லாமல் இருந்தேன். தொடர்ந்தாள்.

"அவரும் படிச்சிட்டு ...சுஜாதா மாதிரி எழுதறார்னு சொன்னார் "

தூக்கி வாரிப்போட்டது. மேற்கொண்டு  "அவரும் " என சொன்ன அந்த நொடியில் மூளை சில ஃபேஸ்புக் போட்டோக்களை தேடி ,அந்த உருவத்தை கொண்டுவந்தது. யாரோ பெற்ற அந்த பிள்ளையின் மீது மனதிற்குள் சில கெட்ட வார்த்தைகளை பிரயோகித்தேன். அமைதியைத்தொடர்ந்தேன். அவள் விடுவதாயில்லை.

"அவருக்கு ஐ.டி வேல..ரொம்ப நல்ல டைப் ...படு பிசி..எப்பயும் ட்ராவெல்லயே தான் இருப்பார் .."

அப்போ பையனை என்ன பிளிப்கார்ட்ல வாங்குனீங்களானு கேட்க நினைத்தேன். அதற்குள் மூளை சூடாகி "அவள் புராணம் போதும்" என்றது. அவளை நிப்பாட்டினேன்.

"பரணி ..ஒரு நிமிஷம் ..எனக்கு இன்னொரு கால் வருது ..பேசிட்டு கூப்பிடட்டுமா .."

"ஓ..ஓகே ..நைஸ் டாக்கிங்  ட்டூ யூ .."


போனை ஓரமாய் வைத்துவிட்டு கட்டிலில் போய் விழுந்தேன். மனதிற்கு கவலைகள் மட்டும் அலுப்பதேயில்லை. இன்னமும் அவளுக்கு எப்போதும் அவளே பிரதானம். "நீ எப்படி இருக்க" னு கேக்க தோணல. இவ்வளவு நாளா  என்ன பண்ணினானு யோசிச்சிருப்பாளா தெரில. பத்து வார்த்த பேசுனா அதுல எட்டு வார்த்த அவளைப் பத்தி தான் இருக்கும். செல்ஃபிஸ் பிச்.
நாலு வருஷத்திற்கு முன் கடைசியாய்  என்ன பேசினாளென யோசித்தேன். அது  ஒரு சினிமா வசனம். "சுந்தர்...உனக்கு என்ன விட நல்ல பொண்ணு கிடைக்கும்". ஏன் அப்படி சொல்லியிருப்பாள்.

'ம்...'எனக்கு உன்ன விட நல்ல பையன் கிடைச்சுட்டான்னு' இன்டைரக்ட்டா சொல்லிருக்கா'

"சார்..இப்போ பேச சரியான நேரம் இல்ல..நான் கொஞ்ச நேரம் தனியா இருக்கணும்.."



'தம்பி ..எனக்கு இந்த காதல் பிஸினஸூல  சுத்தமா அக்கறையில்லை ..அன்ட்ரொஜென்..ஈஸ்ட்ரோஜென் லாம் அடங்குனதுக்கப்றம்  அத்திவரதர பார்க்க பத்து மணி நேரம் லயன்ல நிப்பீங்க...வாழ்க்கைல கடைசி காலத்துல  'கடவுளே இன்னைக்கு நானே யாருக்கும் தொல்ல கொடுக்காம பாத்ரூம் போய்ட்டு வந்திரனும்னு தோணும்'. எழுதுன காதல் கவித..முத்தம் லாம் அப்போ ஞாபகம் வராது..சினிமால காட்றதெல்லாம் சுத்த ஹம்பக் நம்பாத ...நாம நெக்ஸ்ட் எபிசோட ஆரம்பிக்கலாம் '


விடாமல் பதிலுக்கு பதில் பேசிக்கொண்டே இருப்பார். தவிர தனியாய் இருப்பதைகாட்டிலும் வேறேதும் வேலை செய்வது நல்லதென தோன்றியது. லேப்டாப்பைஎடுத்து தமிழில் டைப் செய்யும் கூகிள் ட்ரான்ஸ்லேட்டரை திறந்தேன். 

'தேட்ஸ் மை பாய்..'

"ம் " 

'அய்ன்  ரேண்ட்டின்   'Fountain Head' ல்  ஹோவர்ட் ரோர்க்  தான்  பிரதான பாத்திரம் . இது ஆயிரத்து தொள்ளாயிரத்து நாற்பத்து மூனில்  வெளிவந்த நாவல் . ரோர்க் ஒரு ஆர்க்கிடெக்ட் ,உலகின் சம்பிரதாய விதிகளை மதிக்க மாட்டான். எந்த காம்ப்ரமைஸுகளும் செய்து கொள்ளாமல் தன் வேலையை செய்கிறவன். அவன் கட்டும் கட்டிடங்கள் , புத்தகங்களில் சொல்லப்பட்ட கட்டுமான விதிகளை மீறும். நிபுணர்கள்  அவனை  "கோமாளி " என சிரிப்பார்கள் . அவனை  மட்டம் தட்டி கீழிறக்கி  தொழில் செய்ய விடாமல் தொல்லை கொடுப்பார்கள். எதற்கும் கலங்காமல்  கட்டிடத்துறையில்  புரட்சி செய்யக் காத்திருப்பான். ரேண்ட் இந்த பாத்திரத்தை  அந்த காலகட்டத்தில் அமெரிக்க கட்டிடத்துறையில்  அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்திய  ஃ பிராங்க்  லாயிடை மனதில்  வைத்து எழுதியிருப்பதாய் சொல்வார்கள்.  நாவலில் வரும் எல்லாப்பாத்திரமுமே  யாரோ பிரபலமானவர்களை அடிப்படையாய் வைத்து எழுதப்பட்டதாய்  ஒரு  புரளி உண்டு. ரேண்ட் எதற்கும்  பதில் சொன்னதில்லை. படித்து முடித்து விட்டு புத்தகத்தை மூடியவுடன் தோன்றியது ஒன்று தான் . கதாப்பாத்திரங்களை அப்படியே வைத்துக்கொண்டு களத்தை மட்டும் மாற்றினாலும் கதை அப்படியே ஸ்திரமாய் நிற்கும் . ஒரு நல்ல கதைக்கு இதுவே ஆணிவேர் . காலம் கடந்து நிற்கும் கதாபாத்திரங்கள். முப்பது வருடத்திற்கு முன்னால்  இந்த நாவல் படித்திருந்தால் என் பையனுக்கு  "ரோர்க் " என பெயர் வைத்திருப்பேன் . இப்போது சொன்னால் மாற்றிப்பானா தெரியவில்லை...'

'சார்..எழுதுறது நான்..அதாவது 'ரெங்கன்'...பிரம்மச்சாரி...ஆனா அப்படியே ஆண் பிள்ள பிறந்தாலும் கோர்க்..கீர்க் னு வைக்கப்போறதில்லை...பிரபாகரன்...வேலுத்தம்பி பிரபாகரன்.."

'ஓ ..நீனு நாம் தமிழர் கேங்கா..கோத்தப்பய  செய்ச்சிட்டாரு..போய் அங்க அவருக்கு ஒரு 'ஹாய்' சொல்லிட்டு வாங்களேன் ..'

'நீங்க அவாள் தான..தீர்ப்பு வந்திருச்சுல..போயி கோயில் கட்டுங்க..கோமியம் எத்தன லிட்டர் வேணும்.."

'ஹே..ஹோல்டான் டைகர்...பாலிடிக்ஸ் போதும் ..சரி அந்த லாஸ்ட் லயினை தூக்கிரு ..'

அவரிடம் மனதிலிருக்கும் அந்த விஷயத்தை சொல்லத்தீர்மானித்தேன். கேட்பதும் கேட்காததும் ரெண்டாவது. 

"சார் நானும் எழுதுறதுக்கு இன்புட் கொடுக்கலாம்னு நினைக்குறேன்..சும்மாவே பணம் வாங்குறது கில்ட்டியா இருக்கு.."

'ஓ ..ஹோட்டல்ல  ஆயிரத்து நாலு ரூவா பில்லு வந்தா ஒருத்தன் ஆயிரம் எடுப்பான்..பக்கத்துல இருக்கவன் நாலு ரூபாய வேகமா கொடுத்திட்டு வெளில வந்து "பில்ல ஷேர் பண்ணிக்கிட்டோம்" னு சொல்லுவானே..அது மாதிரியா... மொதல்ல பரணிக்கி ரெண்டு சுழி ன வா .மூனு சுழி  ணா  வான்னு  சொல்லு ..அப்புறம் வாங்குறேன் உன் இன்புட் '

"சார்..உங்க நல்லதுக்கு தான் சொல்றேன்..நீங்க ஒரு Intellectual..நீங்க நீங்களா எழுதாதீங்க..நான் எழுதறமாதிரி  எழுதுங்க..கமலத்துல மூனாவது பக்கத்தில அயன் ரேண்ட் பத்தி எழுதுனீங்கன்னு வைங்க..தெறிச்சு நடு பக்கத்துல படம் பாக்க ஓடிருவான்..."சுஜாதா" னு பேர் போட்டு கீழ ஏதாவது மளிகை லிஸ்ட் போட்டாக்கூட படிப்பாங்க..ஆனா நான்  அதாவது நம்ம...விக்ரம் லேண்டர் எங்க இருக்குன்னு எழுதினாக்கூட "போடா வெண்ண" னு சொல்லிருவானுங்க"

"யூ ஹவ் எ பாயிண்ட்.."






அதற்குள் போன் அடித்தது. பாலகுரு மறுபடி கூப்பிட்டார்.

"சுந்தர் எங்கிருக்க.."

"வீட்ல "

"பயப்படாம சொல்றத கேளு..போன வாரம் அந்த பொண்ணு ரோட் ஆக்சிடெண்ட்ல  இறந்ததுக்கு  கவர்ன்மென்ட்ட விமர்சனம் பண்ணி ஒரு பத்தி எழுதிருந்தேல்ல "

"நானா.."

"ஆமா..மிஸ்டர் ரெங்கன் "  .அவர் "ன்" னை அழுத்தி சொன்னார்.

"ம்"

"அதுக்கு  கவர்ன்மென்ட் கேஸ் ஃபைல் பண்ணிருக்காங்க..வேகமா கிளம்பி எங்கயாச்சும்  பிரெண்ட்டு வீட்டுக்கு போயிடு..பெயில் மூவ் பண்ணிட்டிருக்கோம்...ஒன் டே அட்ஜஸ்ட் பண்ணு .."


போனை வைத்து விட்டு ,என்ன செய்ய வேண்டுமென யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன்.

'தம்பி ..நான் சொல்றத கேளு...அரெஸ்ட் ஆவோம்..ஜெயில்ல டிஸ்டராக்சன் இருக்காது..செகண்ட் எபிசோடு நல்லா பண்ணலாம்..' 


புதன், 20 நவம்பர், 2019

பிரதி புதன் பேசலாம் -3

"சார்.."

"....."

நன்றாக  தூங்கி எழுந்துவிட்டிருந்தேன். மணி இத்தனைக்கும்  ஆறு தான் காட்டிக்கொண்டிருந்தது. "சார்" எதுவும் பேசுவது போலில்லை. பாலகுரு என்னை  'ரெங்கன்' ஆக்குவதற்கோ, என் புகைப்படத்தைப்போடுவதற்கோ ஆட்சேபனையேதும் தெரிவிக்கவில்லை. தமிழின் தலைசிறந்த வாரஇதழ் ஒன்றில், தமிழின் ஆகச்சிறந்த எழுத்தாளர் எழுதிய ஒரு கட்டுரைக்கு மேல் என் புனைப்பெயரும் , என் முகமும் தெரியப்போகிறது. தவிர நிறைய ஐநூறு ரூபாய் திணிக்கப்பட்ட ஒரு வெள்ளைக்கவரும் "கமலத்திடம்" இருந்து கொடுக்கப்பட்டு விட்டது. எட்ஜ் வாங்கி ஃபோர் போகும்..சிக்ஸ் போகும் ..ஆனால் எனக்கு நூறே அடித்தது போல இருந்தது. கொஞ்சூண்டு தலை தூக்கும் சுய மரியாதையை நறுக்கென கொட்டி உள்ளே அமுக்கிவிட்டால் நான் நூறு சதவீதம் சந்தோசமாய் இருப்பதாய் சொல்லலாம்



"சார்.. நீங்க ஒரு நாள் "ரெக்க" கதை சொன்னீங்களே அது இப்போ தான் புரிஞ்சது...ஏதாவது பேசுங்க சார்..."

".........."


"தயவு செஞ்சு பாலா சார் கொடுத்த காசுல பாதிய ஏதாச்சு ஆசிரமத்துக்கு கொடு ,அது இதுனு பேசி என் சந்தோசத்துல ஸ்ப்ரே அடிச்சுராதீங்க..சென்றாயனுக்கு சம்பளம்..இன்டர்நெட் பில்லு....வாடகை போக எதுவும் மிஞ்சாது....கிட்டத்தட்ட நானும் அசிரமத்துக்கு வெளிய தான் நிக்குறேன்னு வைங்களேன் .."


"........."


அவர் எதுவும் பேசவில்லை. காலையிலெழுந்து காபி குடிக்காததைப் போல அசௌகர்யமாய் இருந்தது.சென்றாயன் அந்த நேரத்தில் சரியாய் என் மொபைலில் அழைத்தான். பல நாட்களாய் அவனின்  போனை எடுக்கவில்லை. எடுத்து சில விஷயங்களை அவனிடம் பகிர்வோம் என்று நினைத்த அந்த நொடியில் தலைவன் வெளியே வந்தார்.


"மட்டி..அவன்கிட்ட எதையாச்சும் சொன்ன ... நீ  பழையபடி சுடுகாட்டுப் பக்கம் சுத்த வேண்டியது தான் ..மொத தடவையா மூளைய  உபயோகப்படுத்தி  சொல்ல வேண்டியதை மட்டும்  சொல்லு ..நீ பாக்குற வேலைக்கு உனக்கு ஒரு அசிஸ்டென்ட் வேற .."

திட்டினாலும் அவர் பேசியது கொஞ்சம் சந்தோசமாய் இருந்தது. போனை எடுத்து சென்றாயனிடம் " சொல்லுடா.." வென்றேன்.


"ஜி ...என்னாச்சு ஒரு வாரமா பிடிக்க முடில..எல்லாம் ஓகே தான.."

"லைட்டா வைரல் ஃபீவர்  மாதிரி இருக்கு..கை..காலுலாம் வலி அதான் ரெஸ்ட் எடுக்க சொன்னாங்க.."


"ஓ ..அப்பிடியா..ஜி..அந்த செல்லம்பட்டி மேட்டரு   ஃப ர்ஸ்ட்  கட் ரெடி ஆகிருச்சு..லிங்க் அனுப்புனேனே பாத்தீங்களா.."


"இல்லடா...அதை நீயே பாத்துக்கோ..சனிக்கிழமை அப்ளோடு பண்ணு..ஃபேஸ்புக்கில நம்ம க்ரூப்ல ஷேர் பண்ணி விட்ரு.."


"ஓகே ஜி..பாஸ்வேர்டு ..அதே தானே..மாத்தலையே "


நமட்டு சிரிப்பு சிரித்துக்கொண்டே கேட்டான். எனக்கு சட்டென கோபம் வந்து பின்பு அதை அடக்கிக்கொண்டு "அதே தான்டா " என்றேன்.

"டேய் சென்று...இந்த மாச சேலரி ..அக்கௌண்ட்ல போட்டுட்டேன் செக் பண்ணிக்கோ.."

"ஜி .."


"சொல்றா"


"உங்களுக்கு எதுவும் கேன்சர்..கீன்சர்னு சொல்லிட்டாங்களா...மூனா ந்தேதியே காசு போடுறீங்க.."


"எரும ..வேலைய பாருடா .."




சிரித்துக்கொண்டே போனை வைத்தான். திடீரென கொஞ்சம் மனது டல்லாய் ஆனது. அடுப்பை அனைத்தவுடன் பொங்கி வந்த பால் புஸ்ஸென கீழிறங்குவது போல உற்சாகமெல்லாம் கீழிறங்கியது. இந்த மனமெனப்படும் குரங்கு எப்போது தாவிக்குதிக்கும் , எப்போது குழம்பித்தவிக்கும் என்பதற்கெல்லாம் வரைமுறை கிடையாது போல.

"தம்பி ...நேத்தே உன்கிட்ட சொல்லலாம்னு இருந்தேன் ..என்  எழுத்துக்களில்  கூட பத்தி பத்தியாய் சொல்லக்கூடியவற்றை  சில வரிகளில் சொல்லிவிடுவேன்...நீட்டிப்பு எனக்கு பிடிக்காத சம்பிரதாயங்களில் ஒன்று ..நீ 'என் இனிய எந்திரா ' படித்திருக்கிறாயா ?..'


அந்த "கிறாயா" காதில் விழுந்தவுடன் தான் ஏதோ கேட்கிறார் எனப்புரிந்தது. "இன்னொரு முறை சொல்லுங்க" சொல்ல மனமில்லாமல் , அவர் பேசியதை மீண்டுமொருமுறை ரீவைண்ட் செய்து "இல்லை" என்றேன்.


"பரவால்ல ..அந்த கதைல அம்பத்தாறு வயதானதற்கு பிறகு மனிதர்களை  வலியில்லாமல் நவீன முறையில்  அரசாங்கமே கொலை செய்யும்..பழையன கழிதல், உலகம் சுழல்வதற்கு ஆதாரம் ...ஆகையால் நான் வேகமாய் விடைபெற்றுவிடுவேன் ..வருத்தப்பட வேண்டாம் .."

"ஐயோ ..சார் ...இப்போ எனக்கு செட் ஆகிருச்சு .. எனக்கு நீங்க இந்த 'அலெக்ஸ்சா '..'சிரி ' மாதிரி..நீங்க பேசலேனா தான் லோன்லியா  

ஃ பீல்  ஆகுது .."

".............ம்ம்ம்..."


"சார் ..நா என்னமோ  அந்த பைசாவுக்கு ஆசைப்பட்டு சொல்றேன்னு நினைக்காதீங்க ..உண்மைலியே  ஒரு பாண்டு கிரியேட் ஆகிடுச்சு ..படையப்பா பாணில சொல்லனும்னா 'நீங்க ரொம்ப லக்கி ..எனக்கே உங்கள பிடிச்சிருக்கு '..." 


"தம்பி..சொல்றேன்னு தப்பா நினைக்காத ..இந்த மாதிரி தயவுசெஞ்சு பேசாத ..எவனோ நீ இந்த மாதிரி பேசுறப்பெல்லாம் சிரிச்சி உன்ன கெடுத்து வச்சிருக்கான்..நாளைக்கு இந்நேரம் நீ ஒரு எழுத்தாளன்..பொதுவா எழுத்தாளர்கள் பேச மாட்டாங்க..அதுலயும் இந்த மாதிரி சத்தியமா பேச மாட்டாங்க.."


அவர் சொன்னது சரியானு யோசித்து பார்க்கும் முன்பே "எழுத்தாளன்"கிற வார்த்தை என் காதுக்குள் எதிரொலித்தது. சன் செய்தியில்,"எழுத்தாளர் ரெங்கன் இந்த வருட  சாகித்ய அகாடெமி விருதுக்காக தேர்ந்தெடுக்கபட்டிருக்கிறார்" என ஒரு பட்டுச்சேலை பெண்மணி சொல்வது போல மனதில் காட்சி ஓடியது. மனக்குரங்கு மீண்டும் உற்சாக "மோடுக்கு" மாறியது.


டுத்த நாள் காலையென்பது கணக்கின் படி சில மணி நேரங்கள் ,ஆனால் எனக்கு அதை கடப்பது யுகம் போல இருந்தது.அவர் பெரிதாய் எதுவும் பேசவில்லை. அவருக்கென்ன தெரியும். கூட்டத்திலேயே வாழ்ந்து பழகிய ஒருத்தனுக்கு திடீரென மேடையில் ஏற்றி மாலை போட்டால்  அவனுக்கு சந்தோசத்தை விட பதட்டமே அதிகமாய் இருக்கும். அதுவும் யாருக்கோ போட வேண்டிய மாலை.
காலை பத்து மணி வாக்கில் டீக்கடைக்குப் போனேன். கமலத்தை தேடினேன். முன் வரிசையில் இருந்தது. அட்டையில் ஆர்யாவும் அவர் மனைவியும் வேஷ்டி சேலையில் இருக்கும் போட்டோ போட்டிருந்தார்கள். அந்தப்பெண்ணின் பெயர் பாத்திமாவா.. ஆயிஷாவா வென   யோசித்தேன். பிற்பாடு சூழ்நிலை உணர்ந்து "இப்போ இது ரொம்ப முக்கியம்.."மென கை விட்டேன்.காசு கொடுத்துவிட்டு ,தம்பதியை உள்ப்பக்கமாய் மடக்கி கமலத்தை கையகப்படுத்தி வீட்டுக்கு வந்தேன்.

சரியாய் நாலாம்பக்கத்தில் கட்டுரை இருந்தது. நான் நினைத்ததை விட போட்டோ பெரிதாய் போட்டிருந்தார்கள்.நான் கூட எங்கே ஆதார் அட்டையில் வருவது போல இருக்குமோ வென பயந்தேன்."என்னை"யே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். கொஞ்சம் மீசை ட்ரிம் பண்ணியிருக்கிற போட்டோ கொடுத்திருக்கலாமோவென தோன்றியது. இதை எல்லோரும் படிப்பார்களா ? . கை லேசாய் நடுங்கியது.   எல்லோருமென்றால் எல்லோருமா? இந்த மனக்குரங்கு பழைய புண்களை ஏன் நோண்டுகிறது.

"கங்ராட்ஸ் பாஸ் ..."

"சொல்ல சொல்ல எழுதிட்டு ஸீன் போடுறானேனு ...கேலி பண்றீங்களா .."

"சே ..ச்சே "

"இல்ல  பரவால்ல ..எனக்கு பறக்கிற மாதிரி இருக்கு ..கடைசியா யாரு எப்ப என்ன பாராட்டுனாங்கன்னே ஞாபகம் இல்ல ..கோடிப்பேரு படிக்கிற ஒரு புத்தகத்துல  நான் எழுதற ...ம் ..அதாவது எழுதறதா வரது  என் கற்பனைக்கு அப்பாற்பட்ட 3டி கனவு .."

"கோடிப்பேரா ..இந்த பத்து வருசத்துல கமலம்  கண்டபடி பூத்திருக்கும் போல .."

"அரசியல் பேசாதீங்க .."

"குட் ஒன்"

பாலகுருவிடமிருந்து  போன்வந்தது . அவருக்கு "நூறு ஆயிசு" சொல்ல நினைத்து, அன்று முதல் எழுத்தாளர் தோத்திரத்தில் இணைந்ததால் தட்டையான குரலில் "ஹலோ.." என்றேன்.



"சுந்தர்..நேத்து சொல்ல மறந்துட்டேன்...தனியா ஃபேஸ்புக் அக்கவுண்ட் ஏதும் வச்சுக்காத...வாட்ஸாப் அது இதுல உளறி வைக்காத..என்னக்கேட்டா அத டெலிட் பண்ணிரு..பெர்சனல் ஈமெயிலுக்கு ஏதாவது மெயில் வந்தால் என்னை கேக்காம ரிப்ளை பண்ணாத.."

"இப்போ மூச்சா வருது..அதுக்காவது போலாமா" வென கேட்க நினைத்தேன்.பிற்பாடு அடுத்த வாரத்திற்கான வெள்ளைக்கவரும் ஐநூறு ரூபாய்  நோட்டுக்களும் ஞாபகம் வந்து என்னை அமைதியின் பக்கம் திருப்பியது. கமலத்தின் இன்டர்நெட் அட்மின் அக்கௌன்ட் லாகின் கேட்டேன். அதாவது "அவர்" கேட்டார். அதனால் இவர் கொடுத்தார். கொஞ்ச நேரத்தில் என் லேப்டாப்பின் வழி உட்புகுந்தோம். கமலத்தை அந்த நொடியில் உலகம் முழுவதும் சுமார் பனிரெண்டாயிரம் பேர் இணையத்தில் படித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

"டேமிட்...ஒரு நாளைக்கு மினிமம் ரெண்டு லட்சம் பேர படிக்க வைக்கலாம்..ஆப்ப பாரு ..பாழடைஞ்சு கெடக்கு... சப்ஸ்கிரிப்சன்  சார்ஜ கம்மி பண்ணலாம்..பாலாவுக்கு இது புரிய இன்னும் ரெண்டு ஜென்மம் ஆகலாம்..பட் ஹி இஸ் மேக்கிங் குட் மணி.." 

கொஞ்ச நேரத்தில்  'பிரதி புதன்' பக்கத்திற்கு வந்தோம். நிறைய பேர் "குட் ஒன் ..நைஸ் " சொல்லியிருந்தார்கள். அதுவரை பத்தாயிரம் பேர் படித்திருந்தார்கள்.ஆயிரம் தான் இருந்தாலும் எழுதியவன் நானல்லவா...அதாவது சொல்ல சொல்ல எழுதியவன். அறுபது கமெண்ட்டுகள்  இருந்தது ..ஸ்க்ரோல் செய்து இன்னும் கீழே போனேன் "இவரு பெரிய மயிரு .." ..."உங்க நோபல் பரிச எங்க வச்சிருக்கீங்க.."  போன்ற கமெண்ட்டுகள் இருந்தது. கோபத்தில் டைப் அடிக்க போனேன்.

"நோ..நோ..எழுதுற வரைக்கும் தான் அது நம்ம வார்த்த..அதுக்கப்புறம் அது பொது சொத்து..அதுக்கு பூஜை போட்டாலும்..ஒன்னுக்கு அடிச்சாலும் கண்டுக்க கூடாது...பிஹேவ் லைக்க ரைட்டர்.."

கொஞ்சம் அமைதியானேன். அன்றைய நாள் மிக அயற்சியாய் போய்க்கொண்டிருந்தது. தெரிந்தவர்கள் யாராவது என் படத்தை  பார்த்து  விட்டு போன் பண்ண மாட்டார்களா என ஏக்கமாயிருந்தது.
தமிழ் வாத்தியார் பரமசிவம்...வாட்ஸாப் க்ரூப்பில் இருக்கும் ஏகப்பட்ட நண்பர்கள்...ஊர்க்காரர்கள்..சொந்தக்காரர்கள்.. அந்த பனிரெண்டாயிரத்தில் இவர்கள் ஒருத்தர் கூடவாயில்லை .. எரிச்சலாய் இருந்தது..



நான் எதிர்பார்க்காத அந்தப்பாடல் அப்போது ஒலித்தது. ஒரு குறிப்பிட்ட நபருக்கு மொபைலில் நான் வைத்திருக்கும் ரிங் டோன் அது. நான்கு வருடங்களுக்கு பிறகு அந்த ஒலி என் போனில் இப்போது ஒலிக்கிறது. மொபைலின் பக்கத்தில் போய் அதன் திரையை பார்த்தேன். அவள் சிரித்தபடி தெரிந்தாள்...மொபைல் அடித்துக்கொண்டே இருந்தது. இதயம் வேகமாய் துடித்தது..

"ஓ..இது தான் உன் பாஸ்வேர்டா..."


PARANI CALLING..........







புதன், 13 நவம்பர், 2019

பிரதி புதன் பேசலாம் -2

 இடி இறங்கியது போல அதிர்ச்சியில் பாலகுரு உட்கார்ந்திருந்தார். என்னால் அவரின் உணர்வுகளை புரிந்துகொள்ள முடிந்தது.அதே இடியை ஒரு வாரத்திற்கு முன் மதுரையில் நானும் சந்தித்து, அதன் சத்தம் காதுகளை விட்டு  இன்னும்  போனபாடில்லை. அவர் முகம் வியர்த்திருந்தது. பக்கத்தில் இருந்த வாட்டர் கேனில் தண்ணீரைப்பிடித்து அவருக்குக் கொடுத்தேன். என் முகத்தை பார்க்காமல் வாங்கி மடக்கென குடித்தார். "ஓ பயப்படறாராமா ... 'அண்ணா கிட்ட பழைய மாதிரி போன்ல மணிக்கணக்குல       பேசணும் போல  இருக்குனு'  நினைவு நாள்  விழாவுல  கண்ண கசக்குனானே .."




அந்த குரலுக்கு ஒரு குரல்வளை இருந்திருந்தால் பிடித்து  அழுத்தியிருப்பேன். பாலகுருவின் பக்கத்தில் போனேன். அவர் என்னை குழப்பமாய் பார்த்தார். அழுவது போல குரல் நடுங்கி பேசினார்.

"தம்பி.. அவரு எனக்கு அப்பா மாதிரி..அவர் பேர வச்சு விளையாட்டுத்தனம் பண்ணாத...உண்மையிலேயே அவர் உன்கிட்ட பேசுறாரா...பணம் ஏதுனா வேணும்னா கூட ..."

அவரை தொடர விடாமல் நிப்பாட்டினேன்.

"சார்..என்னப் பாத்தா உங்களுக்கு எப்படித்தெரியுது...சத்தியமா பெர்சனல் லோன் கூட வாங்கித்தர்றேன் ...தயவு செஞ்சு அவரு எழுதுறத உங்க மேகசின்ல போடுங்க..."

எனக்கும் அழுகை முட்டிக்கொண்டு வந்தது. அடக்கிக்கொண்டேன். 

"திடீர்னு உடம்பு அதிருற மாதிரி தலைக்குள்ள குரல் கேட்டா எப்படி இருக்கும் தெரியுமா..காலைல ஆறு மணிக்கே எழுப்பி விட்ருவார்..வாக்கிங் போலாம்பார்..இப்போ இந்த ஒரு வாரத்துல மட்டும் நாலு புக் வாங்க வச்சுட்டார்..அவர் சொல்ல சொல்ல புக்க கைல வச்சிட்டு நான் பக்கம் திருப்பனும்..எவ்வளவு நேரம் சார் அப்படி உட்கார்ந்திருக்க முடியும்...டாய்லெட்ல ஒரு புக் வச்சு ,டெய்லி அதுல பத்து பக்கம் படிக்க.... அதாவது திருப்ப சொல்றார்...சார் நான்லாம் இங்கிலிஷ் மீடியம் படிச்சேன்..ஸோ எனக்கு தமிழும் வராது..இங்க்லீசும்  வராது..டெய்லி தமிழில எதையாச்சும் எழுத வச்சு டார்ச்சர் பண்ணுறார்..'தத்தி.. ரெண்டு சுழி 'ன' போடு' ம்பார்..
எங்கப்பா கூட என்னைய இவ்வளவு டார்ச்சர் பண்ணல....ஒரு ஏழெட்டு கட்டுரை தானாம்.. அப்புறம் போயிடுறேன்னு ஸ்ரீரங்கம் ரங்கநாதர் மேல சத்தியம் பண்ணிருக்கார்...ப்ளீஸ் .."

அவரை கும்பிட்டேன். பாலகுரு என் தோளில் தட்டினார். என் கண்ணில் இருந்து நீர் உருண்டு வந்து கீழே விழுந்தது. ஒரு ஆண் இன்னொரு ஆண் முன் அழுவதென்பது அந்த அழுகைக்கான காரணத்தை விட சோகமானது.

"உனக்கு கேக்குறது உறுதியா அவர் வாய்ஸ் தானா.."

"நெட்ல பழைய வீடியோஸ்லாம் பாத்தேன்..அதே குரல் தான்.. என்ன அங்க நிதானமா பேசுறார்..எங்கிட்ட உறுமலா பேசுறார்.."

"ஒரு தடவ அவர் பூர்வ ஜென்மம்  சம்பந்த பட்ட தொடர் ஒன்னு எங்க பத்திரிக்கைல எழுதிட்டிருந்தார்...ஒரு பொண்ணு பெங்களூர்ல இருக்குற அவரு வீட்டுக்கே  போயி ..போன ஜென்மத்துல நான் தான் உங்க மருமக..என்னை உங்க வீட்ல சேத்துக்கோங்கனு அடம்பிடிக்க ஆரம்பிச்சிருச்சு...அப்புறம் அது போலீஸ் கம்பளைண்ட் வரைக்கும் போச்சு.. இவரு எனக்கு போன் பண்ணி "நல்ல வேல பாலா..முதல்ல ஏலியன் கதை எழுதலாம்னு இருந்தேன்..எழுதிருந்தா என்ன வந்திருக்குமோ" னு சிரிக்கிறார்.."



பாலகுரு கண்களும் கலங்கியிருந்தது. கொஞ்சம் நேரம் மௌனமாய் இருந்தோம்.அமைதியான குளத்தில் எறியப்பட்ட கல் போல அந்த சத்தம் வந்தது.

"இன்னைக்கு என்ன உலக அழுகை தினமா..ஒரே அழுகாச்சியா இருக்கே....நாளைக்கு ஞாயத்திக்கிழமை..இப்போ ஆர்டிகிள்  பிரஸ்ஸுக்கு போனாத்தான் ப்ரூஃப்  பார்த்து நேரத்துக்கு பப்ளிஷ் பண்ண முடியும்.. பாக்கெட்ல இருக்குற பேப்பர அவன்கிட்ட கொடுத்திட்டு..மிச்ச அழுகைய அழுங்க.."

எதுவும் சொல்லவில்லை. பாக்கெட்டிலிருந்து நாலாய் மடிக்கப்பட்ட இன்னொரு பேப்பரை எடுத்து பாலகுருவிடம் நீட்டினேன். அவர் அதை வாங்கி விட்டு, டிராயரிலிருந்த கண்ணாடியை எடுத்து போட்டுக்கொண்டு படிக்கத்தொடங்கினார். என் தமிழ் கையெழுத்தை தெளிவாய் காட்ட ஒரு கண்ணாடி இது வரை தயாரிக்கப்படவில்லை. முயற்சித்தார்.

குழந்தைகளின்  உலகம்  உதாசீனப்படுத்த பட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது. ஒரு குழந்தையின் மிகப்பெரிய லட்சியமே அது வேகமாய் வளர்ந்து மனிதனாய் மாற வேண்டியது தான் என புகட்டிக்கொண்டே இருக்கிறோம். வீட்டுக்கு வரும் மாமாக்களிடம் ஆங்கில ரைம்ஸ் பாடிக்காட்ட வேண்டும். பண்டிகைகளின் போது சிறு குழந்தைகளுக்கான வேஷ்டி/சேலை கட்டி போட்டோக்களுக்கு போஸ் கொடுக்க வேண்டும். பாழாய்ப்போன ஸ்கூலுக்கு சனிக்கிழமையும் போக வேண்டும். நோட்டுகளில் மிஸ்ஸிடம் ஐந்து ஸ்டார் வாங்க வேண்டும். ஹிந்தி, அபாகஸ், கராத்தே,ஸ்விம்மிங் என பக்கத்து வீட்டுக்குழந்தைகள் கற்றுக்கொள்வதை தாமும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். ஞாயிற்றுக்கிழமை விளையாடிக்கொண்டிருக்கும் குழந்தையிடம் "நாளைக்கு ஸ்கூலுக்கு போகணும் ..மறந்திராத.." னு சொல்லுவது அக்மார்க் அடல்ட் அயோக்கியத்தனம். ஆழ்துளை கிணற்றின் துவாரம் கொஞ்சம் பெரியதாய் இருந்தால் அடைத்திருப்போம். எப்படியும் நாம் நினைத்தால் கூட நம் சைஸுக்கு அதில் விழ முடியாதென்பதால் தான் அது மெத்தனமாக விடப்படுகிறது. சமுதாயம் முழுக்க பெரியவர்கள் தோண்டி வைத்த கிணறுகள் பிள்ளைகளைத்தின்ன காத்துக்கிடக்கிறது.

சுரன்  பார்த்தேன். வெக்கை நாவலை மிகச்சரியாய் சினிமாப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். பொதுவாய் கொஞ்ச வயது நடிகர்கள் வயதான வேடத்தில் நடிக்கும் போது இருநூறு,முன்னூறு  வயதுக்காரர்கள் போல ஒரு மாதிரி இருமிக்கொண்டு அதிகமாய் நடிப்பார்கள். தனுஷ் கச்சிதமாய் நடித்திருக்கிறார். இன்னொரு தேசிய விருது கிடைத்தால் ஆச்சர்யப்படமாட்டேன். கூச்சப்படாமல் வெற்றிமாறனை தமிழின் தலைசிறந்த இயக்குனர்கள் பட்டியலில் சேர்த்துக்கொள்ளலாம். இனி ஜி.வி பிரகாஷ் வீட்டுக்கு நடிக்க கேட்டுப்போகும் இயக்குனர்களை பெயிலில் வெளிவர முடியாத காவலில் வைக்க எடப்பாடிக்கு சிபாரிசு செய்கிறேன்.


ஸ்ரேல் கம்பெனி ஒன்று வாட்ஸாப் செயலியை ஹேக் செய்து நிறைய பத்திரிக்கையாளர்கள், அரசியல்வாதிகள், ஆக்டிவிஸ்டுகள் ஆகியோரின் சொந்த விஷயங்களை திருடி விட்டதாய் சொல்கிறார்கள். "கார்டியன்"னில்  கூட வாட்ஸாப் ,சம்பந்தபட்டவர்கள் மீது வழக்குப் போட்டிருப்பதாய் எழுதியி ருந்தார்கள். இது அரசாங்கத்துக்கு தெரியாமல் நடந்திருக்கும் என நான் நகக்கண் அளவு கூட நம்பவில்லை. அரசாங்கத்துக்கு உளைச்சல் கொடுப்பவரை மோப்பம் பிடிப்பது ஆதிகாலத்துப் பழக்கம். அவ்வளவே. தவிர சொந்த விஷயங்களை வாட்ஸாப்பில் மட்டுமல்ல எந்த ஆப்பில் வைத்தாலும் நமக்கு ஆப்பு வைக்கப்படும். 
"வணக்கம் கங்காராம்  சார் ...நாங்க ஐ.டி புரஃபசனல்களுக்கு சல்லீசான  வட்டியில் லோன் தர முடிவு செய்திருக்கோம்" னு  வருகிற காந்தகுரல் பெண்களின் அழைப்புகளும் தகவல் திருட்டின் ஒரு படிநிலை தான்.எத்தனை  புத்திசாலித்தனமான என்கிரிப்ஷன்கள் செய்தாலும் ,இந்த களவாணிகள் டீக்ரிப்ட் செய்து விடுவார்கள்.வீட்டை பூட்டுபோட்டு விட்டுத்தான் செல்வோம். ஜன்னல் ,பின் கதவு எல்லாவற்றையும் அடைத்திருப்போம். தெருவுக்கு ரெண்டு செக்யூரிட்டிகள் கூட இருப்பார்கள். இருந்தும் எங்கயாவது ஓட்டையைப் போட்டு  லலிதா  ஜுவல்லரிக்குள் இறங்கியதைப் போல பொம்மை முகமூடியைப் போட்டு இறங்கிவிடுவார்கள். இன்றைய தேதிக்கு வீட்டில் விலை உயர்ந்த பொருட்களை வைத்துக்கொள்ளாமல் திருடர்களை மன உளைச்சலுக்கு உள்ளாக்குங்கள். அதாவது வாட்ஸப்பில் உங்கள் மேனேஜரை "தேங்கா மண்டையன்"னு நண்பருடன் கேலி செய்து கொள்ளலாம். ஆனால் ஏ.டி.எம் பின் நம்பரை பொண்டாட்டிக்கு கூட அனுப்பிவிடாதீர்கள்.


ர்டிஃபிசியல் இன்டெலிஜென்ஸ் வளருவது நல்லதா கெட்டதா என தெரியவில்லை. அதையெல்லாம் யோசிக்காமல் அது தினமும் வளர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. நம்முடைய ஈ.சி.ஜி ரிசல்ட்டை வைத்துக்கொண்டு நாம் இன்னும் ஒரு வருடத்தில் செத்துப்போய்விடுவோமாவென சொல்லிவிடுவார்களாம். அதாவது நமது ஈ.சி.ஜி கிராஃப் பேட்டர்னை வைத்துக்கொண்டு ஏற்கனவே ஆராய்ச்சி செய்யப்பட்ட பதினேழு லட்சத்து  சொச்ச ரிப்போர்டுகளையும் வைத்து நமது வாழ்நாள் குறித்து ஒரு முடிவுக்கு வருகிறார்கள்.இந்த செயற்கரிய சேவையை செய்தது பெனிஸில்வானியாவைச்சேர்ந்த ஒரு ஹெல்த் சிஸ்டம் கம்பெனி. ஆக இனி நாம் ஈ.சி.ஜி க்கு போனால் ,டெஸ்ட் ரிசல்ட் இப்படிக்கூட வரலாம்.

"பையனுக்கு கல்யாணத்தை அக்டோபரில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.பதினாலு,பதினஞ்சு முகூர்த்த தினங்கள். உங்கள் ஹௌசிங் லோனை நவம்பருக்குள் முடித்து விடுங்கள். அதே போல ஆபிசில் மிச்சமிருக்கும் இருக்கும் பதினாலு நாள் லீவை வேகமாய் எடுத்து விடுங்கள். நீங்கள் டிசம்பர் பத்தில் சாகப்போகிறீர்கள்" 


ஹாராஷ்டிராவில்  இடியாப்பக்குழப்பங்கள்  இன்னும் இழுத்துக்கொண்டே போகிறது. தேர்தலுக்கு முன் சண்டை போட்ட சிவசேனாவும்  என்.சி .பி யும்  கூடிப்பேசுகிறார்கள் . பாரதிய ஜனதா நூறு சீட் ஜெயித்தும் அது "நாய் பெற்ற தெங்கம்பழம் " ஆனது.  காங்கிரஸ் "நல்லெண்ண வேப்பெண்ண வெளெக்கெண்ண..பாகிஸ்தான் ஜெயிச்சா எனெக்கென்ன .." என்பது போல யாரையும் கண்டுகொள்ளாமல் நிற்கிறது. ஒரு வேளை  காங்கிரசும் .என்.சி .பியும்  மனசு வைக்கும் பட்சத்தில் சேனையின் இளைய தளபதி  "ஆதித்ய தாக்ரேவாகிய நான் " சொல்ல வாய்ப்பிருக்கிறது. என்ன செய்தாலும்  நம்ம வடக்கூரான் அமீத்ஷா கர்நாடகாவில் செய்தது போல  ஏதாவது "உருண்டை" உருட்டி வைத்திருப்பார்.பொறுத்திருந்து பார்ப்போம். எது எப்படியோ மும்பை நியூஸ் சேனல்களின் டி.ஆர்.பி  இன்னும் ஒரு மாதத்திற்கு எகிறும் . 


பாலகுரு பேப்பரை மடித்தார். மூன்றாவது,நான்காவது பக்கங்களை அவர் படிக்கவேயில்லை. எழுந்து நடந்து கதவு வரை சென்றார். பின் குறுக்காய் ஒரு முறை நடந்தார்.நான் அவரை பார்வையால் தொடர்ந்தேன். என்னை நோக்கித்திரும்பினார்.


"சு..சு..சுப்ர..."

"சுந்தர்  சார்.."

"ஹா..சுந்தர்..ஒருவிஷயம் இருக்கு..அவர் பேர போட்டு பிரசுரிக்க முடியாது... பிரச்சனையாகிடும். தமிழ்நாட்ல அவரைப் படிக்காதவுங்க ரொம்பக்குறைவு. அறிவியல் அறிந்தவர்ங்கிறதால அவரை மொத்த தமிழ்ச் சமூகமே ஆசானா ஏத்துக்கிச்சு. அவர் என்ன எழுதினாலும் கேள்வி கேட்காம ஏத்துப்பாங்க. கேலி செஞ்சா எவ்வளவு பெரிய ஆளானாலும் சிரிச்சிட்டு கடந்திருவாங்க. அவரின் எழுத்தோட வீச்சு அப்படி. அவர் ஒரு மேதமை நிலைய ரொம்ப சீக்கிரமே அடைஞ்சிட்டார். அப்படி ஒரு பிம்பம் எழுதறது வேற ..இப்போ இதை என்ன பேர்ல பிரசுரிக்கறதுனு குழப்பமா இருக்கு..."




பாலகுரு "பிரசுரிப்பது" என்கிற வார்த்தையை அடிக்கடி உபயோகப்படுத்தியது எனக்கு கொஞ்சம் ஆறுதலாய் இருந்தது. ஆனால் அவர் சொல்லும் சிக்கல் நியாயமானதாய் தெரிந்தது.

"சார்..அவரும் கேட்டுக்கிட்டே தான இருப்பாரு..ஏதாவது சொல்வாரு னு நினைக்குறேன்"

தலையை திருப்பி பார்த்தேன். எதுவும் சத்தம் வரவில்லை. தேவையில்லாத போது நொண நொணனு பேசுறது. தேடுறப்போ காணாமப்போறதென மனதிற்குள் கடிந்து கொண்டேன். லேசாய் "ம்க்கும்" சத்தம் கேட்டது. பெரிசு வந்திட்டது.


"பாலாவ ரொம்ப யோசிக்காதே முடி கொட்டிரும்னு சொல்லு...பேர் என்ன பேரு...ரெங்கன்னு  போட்டுக்க சொல்லு..பயோ டேட்டால 'இன்ஜினியரிங் படித்திருந்தாலும்  இலக்கியத்தின் பால் ஈர்க்கப்பட்டு கொஞ்ச நாள் ஒரு பத்திரிக்கையில்  வேலை செய்தார். உலக இலக்கியங்கள் படித்திருப்பதால் , தமிழில் காலத்தால் அழியா படைப்புகளை எழுத வேண்டுமென்பதே இவரது அவா. தற்சமயம் சமகால நிகழ்வுகளை சோஷியல் கமெண்ட்ரி செய்து வருகிறார்'னு போட்டுக்க சொல்லு"

கேலி வசனங்களை கட் செய்து விட்டு சொன்னதை சொன்னேன். பாலகுரு " அதெல்லாம் சரி..பிசிக்கலா ஆளு வேணும்ல...எங்களுக்கு ஆடிட்டுக்கு போட்டோ ..மத்த விஷயம்  எல்லாம் வேணும்ல.."
   
நான் திரும்பவும் குரலை எதிர் பார்த்து திரும்பினேன். "அட முண்டமே..நீ தான் அந்த ரெங்கன்..உன் போட்டோ..ஆதார்...இத்யாதிகளையெல்லாம் அவன்கிட்ட கொடு "

பாலகுரு அவர் என்ன சொன்னார் என்பது போல புருவத்தை உயர்த்திக்கேட்டார். எனக்கு அவரிடம் இதை இப்படி சொல்வதென்று சங்கடமாய் இருந்தது. ஒரே நாளில் தமிழுக்கும்,தமிழ் பத்திரிக்கையாசிரியனுக்கும் எத்தனை 
அதிர்ச்சிகளைத்தான்  கொடுப்பது.


புதன், 6 நவம்பர், 2019

பிரதி புதன் பேசலாம் -1

 அந்த அறை கொஞ்சம் பெரியதாய்  இரண்டு மூன்று ஜன்னல்களுடன் இருந்தது. ஒரு  டேபிள் போடப்பட்டு ஒரு பக்கம் பெரிய ரோலிங் சேரும் ,எதிரே மூன்று பிளாஸ்ட்டிக் சேரும்  இருந்தது. நான் பவ்வியமாய் நடுவில் இருந்த சேரில் அமர்ந்து கொண்டேன். ஒரு வயதான அம்மா அறையை பெருக்கிக்கொண்டிருந்தாள்.  சுவற்றில் ஒரு  தாமரை படம்  போடப்பட்டு  அதன் பின்னே கமலம் என அடர்த்தியான பச்சை நிறத்தில் எழுதியிருந்தது. அதன் கீழே "தமிழகத்தின் நம்பர் ஒன்  வார இதழ்"  என  சின்ன எழுத்துக்களில் போடப்பட்டிருந்தது. இரண்டு பக்கம் ஷோகேசுகளிலும்  நிறைய விருதுகளும் , நிறுவனர்  மற்றும் தலைமை பதிப்பாசிரியர் பாலகுரு சிரித்தபடி  எம்.ஜி.ஆர், கருணாநிதி, ஜெயலலிதா ஆகியோருடன் சேர்ந்து நிற்கும்  போட்டோக்களும் இருந்தது.  பாலகுரு கிட்டத்தட்ட  ஆறடியில் ஆஜானுபாகுவாய்  தெரிந்தார். அவர் ஒரு அறை அறைந்தால் கண்டிப்பாய் வாயில் இரத்தம் வரும் என தோன்றியது.எச்சில் விழுங்கிக்கொண்டேன். பாக்கெட்டில் இருக்கும் பேப்பர்களை ஒரு முறை தொட்டுப்பார்த்துக்கொண்டேன்.என் காதுக்கு மிக அருகில் கீச்சுக்கீச்சில்  அந்த குரல் மீண்டும் முனங்கியது.





"பதினேழு கிரெனெடு...போலியா தைச்சி போட்டுக்கிட்ட ராணுவ ட்ரெஸ்ஸோட ,"உரி" ராணுவ தளத்துக்குள்ள நுழைஞ்ச தீவிரவாதிக கூட இவ்ளோ பயந்திருக்க மாட்டாங்க ..ராஜா நீ நடந்தத சொல்லிண்டு போய்ட்டே இருக்கப்போறே..கத்திய வச்சி வெண்ணைய வெட்டுற மாதிரி ஸ்மூத்தா போகப்போகுது..அதுக்கப்புறம் அவர்பாடு ..எம்பாடு..."


எனக்கு அந்த குரல் எரிச்சலாய் இருந்தது. "உஷ்" என்றேன்.

"திருவாளரே..."பாடு" னு நான் ஒன்னும் திட்டலை..வம்பாடு..பெரும்பாடு மாதிரி அவர்பாடு-எம்பாடு"

கோபம்  தலைக்கேறியது. "கொஞ்சம் வாய மூடுங்க..ப்ளீஸ்" என்றேன்.


"ஏம்ப்பா..சிரிக்கிறதுக்கு கூட ஜி.எஸ்.டி இருக்கா..ரொம்ப பண்ற.."


தலையில் கைவைத்துக்கொண்டேன். கூட்டிக்கொண்டிருந்த ஆயா, நான் பொலம்புவதை கண்டுகொள்ளவில்லை. ஏதோ ப்ளூ டூத்தில்  பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன் என நினைத்திருப்பாள். இவ்வாறாக இந்த நவீன கண்டுபிடிப்புகள் நான் பைத்தியக்கார ஆஸ்பத்திரி போவதை ஒருவாரமாய் தடுத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. இந்த  பாலகுரு வந்து தொலைந்தால் தான் என்ன என்று  தோன்றியது . நினைத்த  மாத்திரத்தில் கனைத்த படி வந்தார். வேகமாய் வந்து டேபிளில் இருந்த விநாயகர் படத்தை கும்பிட்டு விட்டு சேரில் உட்கார்ந்தார்.  அவர் மீது  வியர்வையுடன் கூடிய திருநீர் வாசனை அடித்தது.

"அட்வெர்டைஸ்மென்ட்  ஃபார்ம்  நிரப்பி கொண்டு வந்துடீங்களா...லோகோ நீங்க கேக்குற சைஸுல பண்ண முடியாது..சரவணன் சொன்னானா.."

நான் பெரிதாய் எதுவும் செய்யத்தேவை இருக்கவில்லை. என் முழியும், முகம் போகிற போக்கையும் பார்த்து அவரே நிப்பாட்டினார்.

"நீங்க மதினீஸ் மசாலா ஆள் தான.."

எனக்கு நெஞ்சு படபட வென அடித்தது. வேகமாய் எழுந்து ஓடிவிடலாம் போல இருந்தது. கொஞ்சமாய் பலத்தை திரட்டி "நா அதில்ல சார் ...நா  வேற விஷயமா வந்திருக்கேன்..."

அவர் புருவத்தை உயர்த்தி என்னை உற்றுப்பார்த்தார். நான் என்ன விஷயம் சொல்லப்போகிறேன் என  கவனிப்பது போல தெரிந்தது. பேசத்தொடங்கினேன்.  காலை முதல் பல முறை சொல்லிப்பார்த்தவை தான்.உலகத்துலயே ரொம்ப கஷ்டமானது உண்மைய  சொல்றது தான்.அதுவும் எனக்கு நடந்ததை..

"சார்..ஒரு பதினஞ்சு  நிமிஷம் நான் சொல்றத காது குடுத்துக் கேளுங்க..கோபம் வந்தாலோ..எரிச்சல் வந்தாலோ  பொறுத்துக்கோங்க..ட்ராபிக்ல வண்டிய நிப்பாட்டி காத்திருப்போம்ல அந்த மாதிரி...அந்த பதினஞ்சு  நிமிஷம் முடிஞ்சதுக்கப்றம் உங்களுக்கு என்ன தோணுதோ அத செய்ங்க... I am in Big trouble..நா உங்ககிட்ட பேசியே ஆவனும் ..."

லேசாய் சிரித்தார். "சொல்லுங்க "என்றார். அவர் முகத்தில் ஒரு தேஜஸ் தெரிந்தது. நான் பயந்தது போல எதுவும் நடக்காது என தோன்றியது. குரல் திரும்பவும் காதுக்கு பக்கத்தில் விஜயம் செய்தது. "அவனுக்கென்ன முத்தமா கொடுக்கப் போற.. சொல்லித்தொல முண்டமே..."

"சார்..எம்ப்பேரு சுந்தர். ஒரு ஏழு வருஷமா "நெற்றிக்கண்" இணைய பத்திரிக்கைல வேல செஞ்சேன். யாரும் பொண்ண கட்டிக்கொடுக்க முடியாதளவுக்குத் தான் சம்பளம் வாங்கிட்டு இருந்தேன். இந்த வருஷம் தான் வெளில வந்து நாலு ஃப்ரெண்ட்ஸ்ஸோட  சேர்ந்து  "அமானுஷ்யம்" னு ஒரு யூ ட்யூப்  சேனல் ஆரம்பிச்சோம். பயங்கர ஹிட். "பேரா நார்மல் ஆக்டிவிட்டி" கள் நடக்கிற இடங்கள தேடி கேமராவோட போயிடுவோம். அதன் பின்னணி கதைகளை அலசுவோம். அதை சுவையா, மிரட்டலா சொல்லுவோம். நிறைய நியூஸ் சேனல்களுக்கு கூட வீடியோ கொடுத்திட்டு இருந்தோம்..நல்ல பைசா வேற.."


தலையை அசைக்காமல் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தார். தொடர்ந்தேன்.

"உண்மையா  என்ன பயமுறுத்திற  மாதிரி எதையும் சமீபத்துல வரைக்கும் பாக்கல..எப்படி மக்கள பயமுறுத்துறது என்பதில தான் என் முழு சிந்தனையே..சில பேய்ப்பட டிஸ்கஷனுக்கு கூட போயிருக்கோம்..ஆனா புதுசா கான்செப்ட் பிடிக்கலேனா ஃபீல்ட்ல நிக்க முடியாது...சப்ஸ்க்ரிப்ஷன் ஏறல.. வெறித்தனமா கேஸ் தேட ஆரம்பிச்சோம்.. போன மாசம் அமாவாசைக்கு முதல் நாள் என் அசிஸ்டன்ட்  சென்றாயன் போன் செஞ்சு "ஜி.. மதுரைக்கு பக்கத்துல இருக்க செல்லம்பட்டில இருக்கேன்..ஏதோ பெருசா சிக்குன மாதிரி இருக்கு..வரீங்களா " என்றான்.

கிளம்பினேன். நான் போயிருக்கக்கூடாது. காலச்சக்கரத்திற்கு ரிவர்ஸ் கியர் கிடையாது. இப்போது பேசி பயனில்லை. சென்றாயனும் ,கோபியும்  மதுரை ரயில் நிலையத்துக்கே வந்திருந்தனர். சென்றாயன் எனக்கு அசிஸ்டன்ட், கிட்டத்தட்ட நாலு வருட பழக்கம். துடுக்கான பையன். நான் சோர்ந்து கிடக்கிறபோதெல்லாம் எங்கிருந்தாவது ஒரு பேயை ஓட்டிக்கொண்டு  வந்து எனக்கு பூஸ்ட் கொடுப்பான். அவன் என்னிடம் கோபியை காட்டி "ஜி..இவர்  தான் கோபி " என்றான்.


சென்றாயன் கண்ணைக்காட்டி  சொன்ன விதத்துலயே அவன் தான் "ஸோர்ஸ்" என புரிந்தது. பெரும்பாலும்  என் அனுபவத்தில் "ஸோர்ஸ்கள்" புரளிகளை மொத்தமாய் மேய்ந்து விட்டு  ஒரு பொது கதையை நம்மிடம் சொல்லுவார்கள். அது நிறைய  பிசிறடிக்கும்.நாம அதுல கொஞ்சம் ஒர்க் பண்ணி சரி பண்ணனும். ஆனா இவன் வேற மாதிரி தெரிந்தான். கனீரென பேசினான். மதுரை காமராஜ் பல்கலைகழகத்தில் எம்.ஃபில் படிப்பதாய் சொன்னான்.

மதுரையிலிருந்து செக்காணூரணி போகிற டவுன்பஸ்ஸில் மூவரும் ஏறினோம். கோபியை நடுவில் உட்காரவிட்டு நாங்கள் இருபுறமும் உட்கார்ந்து கொண்டோம். அவனுக்கு இருபத்து ஐந்து வயதிருக்கும்.கோபியின் கையில் தட்டி "சொல்லுங்க" என்றேன்.

" சார்..இங்கன நாகமலை புதுக்கோட்டை பக்கத்துல  போன வருஷம் முழுக்க   அகழ்வாராய்ச்சி  செஞ்சாங்கள்ளே .. அப்போ மண்பானை, செம்புக்கம்பி  என நிறைய கிடைச்சிருக்கு .. விஷயம் என்னான்னா ஆறடிக்கு ஒரு விசனக்கல்லும்  கிடைச்சுதாம்....விசனக்கல்னா  இறந்தவர் உடலை புதைத்த  இடத்தில்  வைக்கும்  நினைவுக்கல் ...எழுத்துக்களோடு ஸ்ட்ரோக்ஸ்ஸ பார்க்கிறப்ப  முதலாம் தமிழ்ச்சங்க காலமா இருக்க வாய்ப்பு இருப்பதா சொன்னாங்க..அப்போ தான் யூனிவர்சிட்டில இத பத்தி அரசல் புரசலா கேள்விப்பட்டேன்.."

" போன மாசத்துல இருந்து நம்ப செல்லம்பட்டில மக்கள் பார்வைக்கு அந்த பொருட்கள எல்லாம் வச்சாங்க..பெரும்பாலும் யாரும் வர மாட்டாங்க..தினமும் விசனக்கல்லில எழுதுன இரங்கலை படிப்பேன். அந்த மொழி நடை பிடிபட்டு, விஷயம் பின்பு தான் புலப்பட்டது"

"என்னானு?"

அவன் என்னை நிமிர்ந்து பார்த்துவிட்டு " சார்..முதலாம் தமிழ்சங்கம்ங்கிறது அகஸ்தியர் காலம்.. தோராயமா கி.மு  நாலாயிரம் ..அப்போ வாராகினு ஒரு பார்வையில்லா மன்னன் தெற்கு மதுரையை ஆண்டு வந்திருக்கிறான்..அவரோட தலைமைப் புலவர் அருமன்  ஒரு  நாள் இறந்து போறார். அரசனுக்கு தாங்க முடியாத சோகம். அருமனோட குரல் தான் அரசனுக்கு உலகமே. அரசவையிலும் நாட்டிலும் நடப்பவையை அவரே அரசருக்கு தெரிவித்துக்கொண்டிருந்தார். மிகப்பெரிய கல்விமான். அரசரின் உணர்வறிந்து அறிவுரை தருவது அவர் தானாம்.."

நான் ஒருமுறை சென்றாயனை எட்டிப்பார்த்தேன்.அவன் கண்ணை கூர்மையாக்கி கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். கோபி தொடர்ந்தான்.


"வாராகி அழுது புலம்பி..தன் குடும்பத்தினர் பேச்சையும் புறக்கணித்து   உண்ணாமல்  "வடக்கிருந்து" உயிர் விட முடிவெடுத்திருக்கிறார்..விஷயம் அகஸ்தியர் வரை சென்றது. பெரியவர் வந்தும் சமாளிக்க முடியவில்லை..அரசனின் அன்பில் அகஸ்தியர் நெகிழ்ந்தார்..இருவரி வெண்பா ஒன்றை எழுதி கொடுத்து விட்டு  'மகனே..இதனை அருமனின் சமாதி மீது வைக்கப்போகும் விசனக்கல்லில் பதித்து விடு..இரங்கற் செய்தியுடன் கடைசியில் இதுவுமிருக்கட்டும். அருமன் படைத்த நூலொன்றை  விசனக்கல்லில் வைத்து அமாவாசையன்று இப்பாவை முப்பது முறை  மனமுருக பாடு' வென சொல்லிவிட்டு சென்றாராம். சொன்னபடி செய்த பின் ,அடுத்த நாள் முதல்அரசன் காதுகளுக்கு அருமன் குரல் கேட்டதாம். அரசன் அதன் பின் மகிழ்ச்சியுடன் கடைசி வரை வாழ்ந்ததாய் சொல்லப்படுகிறது. சிலர் அரசருக்கு புத்தி சுவாதீனம் ஆனதாய் சந்தேகித்திருக்கிறார்கள்."




நான் சென்றாயன் பக்கம் திரும்பி "டிராஃ ப்ட்  எழுதிக்கோ..கடைசி பைத்தியம் மேட்டர விட்டுரு..செமத்தி தான் "

கோபி  "சார்  அரசன் நல்லாத்தான் இருந்திருக்கணும்  ...அரசன விடுங்க ..அகஸ்தியர்  யாரு தெரியுமா..தெய்வப்புலவன்..வார்த்த ஒன்னொன்னும் தமிழ் மந்திரம்.."

"சரி கோபி..நானும் தப்புன்னு சொல்லல..மக்களுக்கு வேற ஐடியா கொடுக்கிற மாதிரி எந்த செய்தியும் வரக்கூடாது அதான்..இன்னைக்கு அந்தக்கல்ல போயி பார்த்திருவோமா.."

என்னை ஒரு மாதிரி பார்த்தான். "போலாம்..நான் வாட்ச்மேன் கிட்ட சொல்லுடுறேன்..நைட் பத்து மணி வாக்குல வாங்க..."

நான் சென்றாயனிடம் "டேய்..இன்னைக்கு லொக்கேஷன்போய் லைட்டிங் எப்படி போகுதுனு பாக்கலாம்.. நாளைக்கு ஷூட் போயிடலாம் ..போன வாட்டி மாதிரி புகை போட வேண்டாம் " என்றேன்.

இரவு சொன்னபடி நானும் சென்றாயனும் செல்லம்பட்டியில் இருந்த அந்த அரசுக்கட்டிடத்துக்கு போயிட்டோம். அங்கே தான் அகழ்வாராய்ச்சி பொருட்கள் வைக்கப்பட்டு இருந்தது. வாட்ச்மேன் தூங்கிக்கொண்டு இருந்தார். கோபி எங்களுக்கு முன்னமே  அங்கே காத்திருந்தான். உள்ளே நுழைந்தோம். நோட்டம் விட்டதில் திகிலை கூட்ட எல்லா காரணிகளும் அங்கே இருந்தது.  மாட்டின் மண்டை ஓடு, கடப்பாரை , முதுமக்கள் தாழி. எனக்கு ஒரு ஹிட் கொடுக்க போகிற சந்தோசம். கோபி என் கையைப்பிடித்து கொண்டு போய் அந்த விசனக்கல் முன்னிறுத்தினான். கையில் வைத்திருந்த புத்தகத்தை அந்தக்கல் மீது வைத்தான்.

"உட்காருங்க சார்..உங்களுக்கும் பைத்தியம் பிடிக்குதானு பார்க்கலாம்.."

நான் சிரித்தேன். கோபிக்கு சாயங்காலம் நான் பேசிய தொணி பிடிக்கவில்லை. எனக்கு உண்மை,பொய் மீது அக்கறையில்லை . நல்ல கன்டென்ட் கிடைக்க எந்தக்கதைகளையும் நான் கேட்கத்தயார் தான். வைக்கப்பட்ட புத்தகத்தின் அட்டையை பார்த்தேன் "மீண்டும் ஜீனோ" வென இருந்தது. ஒரு நாய் படம் போட்டிருந்தது. ஆசிரியர் பெயர் சிறியதாய் இருந்தது .அந்த வெளிச்சத்துல கண்ணுக்கு தெரியல.

"இப்போ எதுனா ஆவி வந்தா ஒன்ன விட நாங்க தான் செம்ம ஹேப்பி ஆவோம்..பேய விட அது கொடுக்கிற பயம் தான் ஒரு த்ரில்லே.... என்ன.."

போய் கல்லின் எதிரில் உட்கார்ந்தேன். புத்தகம் காற்றுக்கு ஆடி அதன் பக்கங்கள் பறந்தது. நான் கல்லில் எழுதிய பாடலை தேடினேன். எழுத்துக்கள் புரியவில்லை. மெதுவாய் படித்தேன்.

"மாயா த்தமிழ்ஈன்ற  புத்திர னேகாலன் 
கயிற்றறுத் தெம்மிடம் வா "

கோபி சிரித்தான். "இன்னும் இருபத்து ஒன்பது தடவ படிக்கணும்"
சிரித்துக்கொண்டே தொடர்ந்தேன். கோபி எண்ணிக்கொண்டிருந்தான். சென்றாயன் செல்போன் லைட் வெளிச்சத்தில் டிராஃப்ட் எழுதிக்கொண்டிருந்தான். சரியாய் கடைசி தடவை சொல்லையில் திடீரென பறப்பது போல இருந்தது. ஏதோதோ காட்சிகள் தெரிந்தது. ஒரு பேண்ட் சட்டை போட்ட மனிதன், கொஞ்சம் கூன் போட்ட வாரே நடந்து வருகிறார். சென்றாயனும், கோபியும் முகத்தில் தண்ணீரைத்தெளித்தனர். கண்ணைத்திறந்து நான் எழுந்த போது ஒரு ஆஸ்பத்திரியில் இருந்தேன்.

கோபி "சாரி சார்..உண்மைலயே என்ன ஆகும்னு பாக்கலாம்னு தான் செஞ்சேன்..நீங்க இப்படி மயக்கம் போடுவீங்கன்னு தெரியாது..."

திரும்பி சென்றாயனை தேடினேன். "அவன் ..சாப்பாடு வாங்க போயிருக்கான்..". கோபி தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே போனான். ஃபேன் ஓடுகிற சத்தம் மட்டும் தான் அங்கே கேட்டுக்கொண்டு இருந்தது. அந்த மிகச்சரியான நொடியில் தான் அந்த குரல் என் வாழ்க்கைக்குள் நுழைந்தது.

"தேங்க்ஸ்பா தம்பி..பொதுவா தெரியாமல் செய்கிற உதவிக்கு நான் யாருக்கும் நன்றி சொல்றதில்ல..''

காதுகளை தடவிப்பார்த்தேன். அறையின் எல்லா திசைகளையும் பார்த்தேன் அங்கே யாருமில்லை. காதுக்கு மிக அருகில் ,மிக துல்லியமாய் அந்த குரல் வந்தது.

"பதறாதே...பழகிக்கோ..இப்போ திடீர்னு  ஒரு நாள்  
காலம்பர எந்திருக்கிறே..பாத்தா ரெண்டு தோள்பட்டை பக்கத்துலேயும் ரெண்டு ரெக்கை  முளைச்சிருக்கு..பதறிடுற..ஆனா அது யாரு கண்ணுக்கும் தெரில..உனக்கு மட்டும் தான் தெரியுது..அழற..தலைல அடிச்சுக்குற..கடவுளை பழிக்கிற ..ரெண்டு நாள் போனப்புறம் லேசா றெக்கைய ஆட்டி பாக்குற..அது அழகா ஆடுது..கொஞ்சம் வேகமா ஆட்டுற ..அது உன்ன அப்படியே பறக்க வைக்குது..சந்தோஷமாயிடுது..பிற்பாடு தான் யோசிக்கிற..உனக்கு கை,கால்..எல்லாம் அப்படியே இருக்கு..எக்ஸ்ட்ராவா  யாருக்குமே இல்லாத ஒன்னு கிடைச்சிருக்கு..அது ஒரு கிஃப்ட்னு உணருற..ஆச்சா..இப்போ உனக்கு நான் தான் அந்த ரெக்க"  

என் தலைமுடியை இறுக்கிப்பிடித்துக்கொண்டேன்.



"ஹே ..ஹே ...ஸ்டாப்..ஸ்டாப் " பாலகுரு கிட்டத்தட்ட கத்துவது போல என்னை நிறுத்தினார். எனக்கு லேசாய் மூச்சு வாங்கியது.

"நீ இப்போ என்ன சொல்றே..டேய் ஃப்ராடு.. அந்த புக்க வச்சு நீ அத படிச்சோனே உன்கிட்ட அவரு பேசுறாராமா ..நீ அவர இதுக்குள்ள இழுத்தேன்னு வை .. " நாக்கை மடித்து கோபத்தில் ஏதோ பேசப்போனார். நிப்பாட்டினேன்.

"சார்...நீங்க நிப்பாட்டி ஏதாவது பேசுன உடனேயே இத கொடுக்க சொன்னார்"  பாக்கெட்டிலிருந்து ஒரு மடித்த வெள்ளைத்தாளை எடுத்து அவரிடம் நீட்டினேன்.பாலகுரு குழப்பமாய் அதை வாங்கினார். படிக்கத்தொடங்கினார். சொல்ல சொல்ல எழுதியது நானென்பதால்  எனக்கு அந்த கடிதத்தில் இருந்தவை தெரியும்.

"அன்பு பாலா..நலமா..உன் தீப்பெட்டி சைஸ் மூளையை பெரிதாக்க இந்த முறை நான் பிரயத்தனப்பட போவதில்லை..விஷயத்திற்கு வருகிறேன்..நான் ஆஸ்பத்திரியில் இருந்த கடைசி நாட்களில் நீ என்னைப்பார்க்க வந்திருந்தாய்.."அண்ணா அழாதேள்..எல்லாம் சரியாகிடும் ..தெம்பா எழுந்து வர போறேள்...பேசுனபடி நம்ம கமலத்துல அடுத்த வாரம் முதல் நீங்க எழுதறேள்..நாளைக்கு இஸ்ஸுல ஒரு பக்கம் பெருசா விளம்பரம் போடுறேன்..நீர் தமிழ் பீஷ்மன்"  அது இதுனு பெனாத்திட்டு போயிட்ட. ஆனா அடுத்த நாள் நர்ஸ் சொன்னா ..அந்த மாதிரி எதுவும் விளம்பரம் வரலேன்னு..நிம்மதியா சாகட்டும்னு சொல்லிருப்ப..பரவால்ல..ஆனா எழுதுறதா இருந்த அந்த  வார தொடருக்கு நான் கொடுத்த தலைப்பு நினைவு இருக்கா...கீழே இருக்கு படி..மாண்டு திரும்பியும் மாளாத என் ஞாபகத்தை மீண்டும் ஒரு முறை மெச்சு!!!"


             "பிரதி புதன் பேசலாம் "