ஞாயிறு, 9 மே, 2021

ஆரஞ்சுக்காவியம் -பகுதி 12(இறுதிப்பகுதி)

                               




மு
தலில் சீட்டு விளையாடுவதாய் தீர்மானமானது. அதன் பின் ஒரு படம்.பிறகு சமையல், சாப்பாடு என நிகழ்ச்சி நிரல் செட்டானது.
 ஒரு டேபிளை போட்டு அதில் பெட்சீட்டை விரித்து களத்தை தயார் செய்து கொண்டிருந்தேன். மானஸ்வி ரூமையே அங்குமிங்கும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அப்போது தான் கவனித்தேன். ஏதோ ஐ.டீ ரைட் நடந்த இடம் போல ரூமே கொடூரமாய் காட்சியளித்துக்கொண்டிருந்தது. ஆங்காங்கே சீரிய இடைவெளியில் ஜட்டி,சாக்ஸுகள்..துண்டு..சிகரெட் அட்டை..பெல்ட் என கிடந்தது. மானஸ்வி தன் போனை எடுக்க ஜன்னல் பக்கம் நடந்தாள். நடக்கையில் ஏதோ குப்பை கூளத்தில் நடப்பது போல காலை பார்த்து பார்த்து வைத்து நடந்தாள். என்னிடம் திரும்பி "சிவா..ரூம் எப்பயும் இப்படித்தா இருக்குமா" என்றாள்.

"சே..சே.. இன்னைக்கு காலைல கொஞ்சம் க்ளீன் பண்ணோம்..மத்த நாளுல இவ்வளவு சுத்தமாலாம் இருக்காது.." என்றேன்.

என்னையே ஒரு மாதிரி பார்த்தாள்.மிகவும் அந்தரங்கமாய் இருந்தது. ஹாலில் நானும் அவளும் மட்டுமே இருந்தோம். இத்துனூண்டு கண் அது எத்தனை விதமான உணர்வுகளை கடத்துகிறது.பிரியாவும் தல்பீரும் ஸ்நாக்ஸ் எடுக்க கிச்சன் போனவர்கள் வெகு நேரமாகியும் வரவில்லை. கிச்சனுக்குள் நுழைந்தேன். இருவரும் பிரிட்ஜுக்குள் இருந்த கேக்கையும்..சாக்லேட்டையும் எடுத்தபடி பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

"தல்லு..அவங்க வீட்ல இருந்து கூப்பிடுறாங்க.. போனை எடுக்க மாட்டிங்குறா..."எப்படி எல்லாத்தையும் மறச்சிட்டு எங்கிட்ட பேசுனான்"னு மட்டும் ஒரு தடவ கேட்டா..அதத்தவிர வேற எதுவும் அத பத்தி பேசல.." 

"கரெக்டான இடத்துக்கு தான் கூட்டிட்டு வந்திருக்க..இங்க சோக டிகிரில டாக்டரேட் பண்ணவரு ஒருத்தர் இருக்காரு.. அவருகிட்ட பேசுச்சுனா அதுக்கு அந்த சோகமே தேவலாம்னு ஓடிரும்.."

அவன் நான் வந்ததை இன்னும் பார்க்கவில்லை. என்ன தான் பேசுகிறார்கள் கேட்போம் என விட்டு விட்டேன்.சர்தாரை சாவகாசமாய் அப்புறம் மிதித்துக்கொள்ளலாம். பிரியா தொடர்ந்தாள்.

" இல்லடா..அவளுக்கு என்ன உள்ள ஓடுதோ யாருக்கு தெரியும்..எவ்ரி ஒன் க்ரீவ்ஸ் இன் தெயர் ஓன் வே..அவ அடிக்கடி உங்கள பத்தி தான் பேசிட்டு இருப்பா..சிவா அத சொன்னான்..இத சொன்னான்னு சிரிச்சிட்டு இருப்பா..அதான் இங்க கூட்டிட்டு வந்தேன்.."

என்னை பார்த்தவுடன் பிரியா பேசுவதை நிறுத்தினாள். அவதாரில் வரும் பண்டோராவாசிகள் போல பெண்களுக்குள்  ஒரு நெட்ஒர்க் இருக்கிறது. அவர்களை அவர்களாலேயே அதிகபட்சம் புரிந்து கொள்ள முடியும்.ஆண்கள் எவ்வளவு முக்கினாலும் அது நடந்தேறாது.பிரியாவுக்கு கல்யாணமாகி சில வாரங்கள் தான் ஆகியிருந்தது.திரும்பவும் சென்னைக்கு சில வாரங்களில் திரும்பப்போகிறாள்.அவளது சொந்த சங்கடங்களையெல்லாம் விட்டுவிட்டு மானஸ்விக்கு உதவுவது சந்தோசமாய் இருந்தது.தேவயானி போல அவள் காலுக்கு பக்கத்தில் எதையாவது போட்டுவிட்டு எடுப்பது போல   தொட்டுக்கும்பிட வேண்டும் போலதோன்றியது.  

"சரி வாங்க போலாம்..லெட்ஸ் மேக் திஸ் எ மெமரபில் டே.." 

தல்பீர் என்பக்கத்தில் வந்து தாழ்ந்த குரலில்  "யோவ்..உங்..காதலுக்கு உன்ன விட அக்கா தான்  தீவிரமா உழைக்குது..உனக்கு பொண்ணு பொறந்துச்சுனா அக்கா பேர வை.."

"டேய் எரும எனக்கு கேக்குது..மெதுவா சொல்லு"  என பிரியா சொன்னாள்.

அச்சச்சோ என்பது போல தல்பீர் தலையில் கை வைத்தான். அவள் ரொம்பவும் சாதாரணமாய் சிரித்துக்கொண்டே நடந்தாள்.அவளுக்கு எல்லாமுமே தெரிந்திருக்கிறது.. எதையும் காட்டிக்கொள்ளவில்லை. ஒரு நொடியில் அவள் திரும்பவும் பின்னால் வந்து எங்களிடம் "என்னோட ஆக்சுவல் நேம் வினோதினி..வீட்ல எல்லாரும் அப்பிடித்தான் கூப்பிடுவாங்க..ஹோப் தட் ஹெல்ப்ஸ்" என சொன்னாள். நான் எச்சிலை விழுங்கிக்கொண்டேன்.

ஒரு மணிநேரம் சீட்டு விளையாடினோம். சிரித்து சிரித்து கதைகள் பேசினோம்.  தான் பனிரெண்டாவது படிக்கையில் காதலித்த போது ரத்தத்தில் கடிதம் எழுதிய கதையை தல்பீர் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான். நான் நிறைய முறை கேட்டிருக்கிறேன். இருந்தும் என்னாலேயே சில இடங்களில் சிரிப்பை அடக்க முடியாது. குறிப்பாய் அவன் ரத்தம் பத்தாமல்..வலியையும் தாங்க முடியாமல்..அவர்கள் பண்ணையின் கோழி தொடையை கீறி அதில் ரத்தம் எடுத்ததாய் சொல்லும் போது...அடிவயிற்றிலிருந்து சிரிப்பு வரும். பிரியாவும் மானஸ்வியும் விழுந்து விழுந்து சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். மானஸ்வி என்னை இடையிடையே கூர்மையாய் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். என்ன தான் போய்ச்சேருமிடம் தெரியமென்றாலும் எந்த பக்கம் மேடு வரும்..வளைவு வரும்..என்கிற பதட்டம் எனக்கிருந்தது.

எல்லோரும் சாப்பிட உட்காருகையில் மானஸ்வி என் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டாள்."எங்க படிச்சீங்க..சேலம் சென்னையிலேர்ந்து எவ்வளவு தூரம்..அப்பா என்னா செய்றாங்க.."  போன்றவையெல்லாம்   கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். தல்பீர் அவளிடம் "ஏங்க எங்கிட்ட..அவரு ஜாதக ஜெராக்ஸ் இருக்கு.. வேணுமா" என்றான். அவள் லேசாய் வெட்கப்பட்டாள். எனக்கு வானத்திலிருந்து யாரோ பூப்போடுவது போல இருந்தது. கொஞ்ச நேரத்தில் பாத்திரங்களை கழுவுவதாய் பிரியா கிச்சனுக்குள் போனாள். நாகரீகம் தெரிந்த நண்பர் தல்பீரும் அத்தெய்வீக பணியில் இணைந்து கொண்டார். மானஸ்வி ரூமை சுத்தம் செய்ய வேக்கம் க்ளீனரை எடுத்துக்கொண்டு உள்ளே போனாள். நானும் உள்ளே போய் கீழே கிடந்த புத்தகங்களை ஒதுங்க வைத்தேன்.கொஞ்ச நேரம் கழித்து என் பக்கத்தில் வந்தாள்.

"ஸீ..உங்களுக்கு எல்லாமே தெரிஞ்சிருக்கும்.நான் பெரிய காயத்திலிருந்து குணமாக முயற்சி பண்ணிட்டு இருக்கேன்.என்னால இப்போயிருக்கிற மனநிலையில எதன் மேலயும் பெரிய நம்பிக்கை வைக்க முடில..உங்கள எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்..ஆமா தான்..இதுவரை பாவம்னு நான் மனசுக்குள்  பதுக்கிவச்ச விஷயம்லாம் நேர்மையா மேலோங்குது..லெட் அஸ் கிவ் சம் டைம்..எப்பிடி போகுதுனு பாக்கலாம்.."

"காத்திருக்கிறேன் .."


அவள் இந்த முறை மிகக்காதலுடன் பார்த்தாள். திடீரென போனில் மெசேஜ் வந்திருந்தது. தல்பீர் அனுப்பியிருந்தான். எடுத்துப்பார்த்தேன். "யோவ்..அந்த மொக்க கவிதைய மட்டும் சொல்லிறாத..எல்லாம்  நல்லாப்போயிட்டுருக்கு..."
அப்போது தான் எனக்கு அதைச்சொன்னாலென்னவென்று தோன்றியது. தல்பீருக்கு தெரியாது அதை எழுதியது நானில்லையென்பது.அவள் இன்னமும் என்னை பார்த்த படி நின்றிருந்தாள்.புருவத்தை உயர்த்தி என்ன என்பது போல கேட்டாள். நான் அவள் கண்களை பார்த்தபடி சொல்லத்தொடங்கினேன்.

                       தூக்கமில்லா என் இரவுகளில் 

                                                மெல்லிசைப்பாடல் நீ 

                      வெளிச்சமில்லா அத்தருணங்களின் 

                                                    விட்டில் பூச்சி நீ...

                       என் சிரிப்பின் சாவியை உன் 

                                                 உதட்டில் வைத்திருக்கிறாய்

                         நீ அருகில் இருக்கையில் மொத்த  

                                        உலகமும் வீணாய்த் தெரிகிறதேன்..


அவள் கண்கள் கலங்கியிருந்தது. இது அவளுக்கும் பிடிக்கவில்லையென்றால் வேறு யாருக்குத்தான் பிடிக்கும். மெதுவாய் என் பக்கத்தில் வந்து தோளில் சாய்ந்து கொண்டாள். நமக்கு பிரியமானவர்கள் அன்பாய் தோளில் சாய்வதைப்போல வேறு சுகமான தருணம் உண்டா.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

வா மீண்டும் அந்த ஜெல்லை எடுத்து முகத்தில் போட்டுக்கொண்டாள். அவளுக்கு வியர்த்திருந்தது. பார்சல் வாங்கி வந்திருந்த ரொஸ்டேட் ஸ்டீக்கை அவளிடம் கொடுத்தேன். "நாங்..காலம் விட்டு காலம் வந்ததுல ஒரே பிரயோஜனம் இது தான்.." என சிரித்துக்கொண்டே வாங்கினாள். லூகாஸை ஒரு மரச்சேரில் கெட்டிப்போட்டிருந்தோம். அவன் உருவாக்கிய கால எந்திரம் முதல் எல்லாமுமே கைப்பற்ற பட்டுவிட்டது. கிட்டத்தட்ட செய்து முடிக்கப்படவேண்டிய அனைத்தும் முடிந்திருந்தது. அவனை மயக்கமூட்டி மீண்டும் அழைத்துச்செல்வது தான் பாக்கி. இவனை இன்னொருமுறை தூக்கவேண்டுமாவென நினைத்த போதே மலைப்பாய் இருந்தது.

"ஏங்க.. இவன் அங்க போய் உளறிட்டா உங்களுக்கு பிரச்சனை இல்லையா.."

"அதுக்கும் பிளான் பண்ணிட்டேன்.. அலெக்ஸ்க்கு எங்க கம்பெனி ஷேர் கொடுத்துட்டேன்..முடிஞ்சிரும்..செலெக்ட்டிவ் மெமரி க்ளீன் அப்.."  

நான் அவளை முறைப்பது போல பார்த்தேன். அவளுக்கு புரிந்து லேசாய் சிரித்து "ஓ சாரி " என்றாள் 
    
"சிவ்..எங்கிருக்கேன்னு சில நேரம் மறந்திருது..சொல்றேன்..உனக்கு புரியற மாதிரி சொல்லனும்னா..அதாவது மூளையில எல்லா தகவல்களும் ஒரு ஷெல்ப்ல புக் அடுக்குன மாதிரி இருக்கும்..தேவைப்படுறப்போ நியூரான்கள் மூலமா எல்லாத்தகவல்களையும் எடுத்துக்குவோம்..உதாரணமா என்னை நீ பார்த்தோனே..நியோகார்டெக்ஸ்..ஹிப்போகேம்பஸ் பகுதிகளோடு  உதவியோட நியூரான் என்னைப்பற்றிய தகவல்களை தூக்கிட்டு வருது..அதுனால தான் உன்னால என்னையும்..நம்ம பழைய உரையாடல்களையும் நினைவு கூற முடியுது.. இப்படிகோடிக்கணக்கான தகவல்கள் மூளையின் முடிச்சுக்களில் உள்ள  கோடிக்கணக்கான செல்களில் பதிஞ்சிருக்கு..ஸ்.ம்.சி ல என்ன பண்ணுவாங்கன்னா..உனக்கு ஊசி போட்டுட்டு என்னை பற்றி பேசுவார்கள்..உன் மூளையின் எந்த பகுதியிலெல்லாம் என்னைப்பற்றிய தகவல்கள் ஸ்டோர் ஆகியிருக்குன்னு தெரிய வரும்...எல்லாமே ஒரே இடத்துல இருக்காது..விச் மேக் இட் காம்ப்ளெக்ஸ்.. எங்கெல்லாம் தகவல் இருக்குன்னு ஒரு ஆக்டிவ் செல் மேப் கணினி திரையில தெளிவா காண்பிக்கும்...அப்புறம் சில நேனோ குச்சிகளில் நியாமிக்ஸ் மாதிரி திரவங்களை வச்சி  அதை 
அழிச்சிருவாங்க..எட்டு மணி நேரம் கழிச்சு முழிச்சு பாக்கிறப்போ உனக்கு என்னை பத்தி எதுவுமே நியாபகம் இருக்காது.. "



எனக்கு அதை விளக்கமாய் தெரிந்த கொள்ள பயமாயிருந்தது.எதிர்காலங்கள் நாம் நினைப்பது விட ஆச்சர்யங்களை உள்ளடக்கியிருக்கிறது.

"அப்போ இவனுக்கு அத பண்ணிவிட்டு வீட்ல விட்ருவீங்க..உங்க சம்பந்தப்பட்ட எல்லாத்தையும் மறந்திருவான்..அவன் பாட்டுக்கு காயடிச்ச மாடு மாதிரி அமைதியா போயிருவான்..இல்ல .."  

"எல்லாத்துக்கும் இத ஈஸியா பண்ணிட முடியாது..இப்போதைக்கு கிரிமினல்சுக்கும்..தாங்க முடியாத துக்கம் நடந்தவுங்களுக்கும் கோர்ட் அப்ரூவலோட மட்டும் பண்றாங்க ..ஸ்.ம்.சி சீஃப்  அலெக்ஸ் எனக்கு பழக்கம்..அதுனால தான் இல்லீகலா பண்ணப்போறேன்..இல்லேன்னா இந்த அனுமதி வாங்காத ஆராய்ச்சி..ஸீசியம் எல்லாத்துக்கும் எனக்கு தூக்கு தண்டனை தான்.."  

"சம்பந்தப்பட்ட எல்லாமே மறந்திருமா.." 

"எஸ்..லைக் இட் நெவர் ஹேப்பன்ட் .."

கொஞ்ச நேரம் நின்று கதைகள் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். பிறகு இரவு வந்தவுடன் அவனை தூக்கிக்கொண்டு அந்த ஊசி மரக்காட்டை அடைந்தோம். அந்த இரவிலும் ஈவாவுக்கு இடம் பற்றிய குழப்பமில்லை.சரியாய் அந்த மரத்திற்கு கீழ் நின்றாள். மண்ணில் தோண்டி அந்த உருண்டை பந்தை எடுத்தாள். என் பக்கம் திரும்பி "இது தான் பைனல் குட் பை..இனி நா வர மாட்டேன்..வரவும் முடியாது..எல்லாத்தயும் அழிச்சிடுவேன்..இட் வாஸ் நைஸ் ஸ்பெண்டிங் டைம் வித் யூ..சாரி ஃபார்  தி மெஸ் " . சிநேகமாய் அவளை கட்டிக்கொண்டேன். எனக்கு நெற்றியில் முத்தம் கொடுத்தாள். 

கீழே கிடந்த லூகாஸ் "ஓப்பா..ஓப்பா" என புலம்பிக்கொண்டிருந்தான். மயக்கத்தில் கனவாய் இருக்கலாம். பல ஐரோப்பியர்கள் தாத்தாவை "ஓப்பா"வென கூப்பிடுவதை பார்த்திருக்கிறேன். போகும்போது ஈவா என்னை பார்த்தபடியே போனாள். கண்கள் கலங்கியிருந்தது. காலங்கள் கடந்த கவலை.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

காதல்  என்பது இருவர் ஒன்று சேர்வது. கல்யாணம் என்பது பலபேர் ஒன்று சேர்வது போல நடிப்பது. வேறு வேறு பழக்க வழக்கங்கள் உள்ள இரு பிரிவினர்  கல்யாணம் செய்து கொள்வதென்பது கால இயந்திரம் கண்டுபிடிப்பதை விட கஷ்டமானது. அதுவும் சேலத்திலிருந்து சொந்தங்களையெல்லாம் ஓட்டிக்கொண்டு நாக்பூர் வரை வந்து திருமணம் செய்து முடித்ததற்கு எனக்கு நோபல் பரிசே கொடுத்தாலும் தகும். 

"தம்பி..மச்சா(ன்) மோதிரம் அவுங்கள மண்டபத்துக்குள்ள நுழையுறப்ப போடணும்னு சொல்லிரு.."

"சிவா பேட்டா..அப்பா அம்மா ஏன் பாரட்ல டான்ஸ் ஆடாம இருக்காங்க..எங்க சொந்தக்காரங்களெல்லாம் ஒரு மாதிரி பாக்குறாங்க.." 

"டே மாப்ள.. மறு வீட்டு விருந்துல அசைவம் இல்லேன்னா எப்படிடா ..ஊர்ல இருந்து அம்பலத்தார வேற கூட்டிட்டு வந்திருக்கோம்


இப்படி ஊர்ப்பட்ட பிரச்சனைகளை சமாளித்து மானஸ்வி கழுத்தில் தாலி கட்டினேன். நெருங்கிய சிலரைத்தவிர மற்றவரை அன்று இரவே ட்ரெயின் ஏற்றி விட்டு மானஸ்வியின் வீட்டுக்கு திரும்பினேன். இரவு பதினோரு மணி .  வீடு பெரியதாய் இருக்கும். ஹாலிலும்..வராண்டாவிலும்  நிறைய விருந்தினர்கள் தூங்கிகொண்டிருந்தார்கள்.மானஸ்வியின் அம்மா என்னை பார்த்தவுடன் கிச்சனிலிருந்து வந்து எதையோ கையில் மறைத்தபடி எடுத்து வந்து என் தலையை சுற்றினாள். தீட்டுக்கழிப்பதாய் சொன்னார்கள். பக்கத்திலிருந்த சில அத்தைகள் "வேகமா ரூம் போங்க மாப்ள.. தூங்கிறபோறா.." . தெம்பில்லாமல் சிரித்தேன்.

ரூமிற்குள் போனேன்.சினிமாவில் காட்டுவது போல கிளர்ச்சியாவெல்லாம் இல்லை. ரொம்ப அயற்சியாய் இருந்தது. மான்ஸ் பக்கத்தில் வந்து கட்டிக்கொண்டாள். எப்பேர்ப்பட்ட தருணம். ஆனால்  எனக்கு "சரிமா..கொஞ்சம் வழிவிடு உட்கார்ந்துக்குறேன்"  னு சொல்ல வேண்டும் போல இருந்தது. அமைதியாய் நகர்ந்து பெட்டில் உட்கார்ந்தேன்.அவள் மெரூன் மட்டும் வெள்ளை கலந்த ஒரு பட்டுச்சேலை கட்டியிருந்தாள். பக்கத்தில் வந்து தலையை கோதி விட்டு "தம்??" என்றாள். இதுவல்லவோ பொண்டாட்டி. "ச்சே ..என்கிட்ட இல்லையேம்மா..டிராலில இருக்கு.."  அவள் "ஸு " என வாயில் விரல் வைத்தபடி  சொல்லிவிட்டு ஜன்னலுக்கு மேலே இருந்த ஷெல்ப்பில்லிருந்து ஒரு கிங்ஸ் பாக்கெட்டை எடுத்து வந்தாள்.

"என்னம்மா இது நம்ம ப்ராண்ட் இல்லயே.."

"கொஞ்சம் அட்ஜஸ்ட் பண்ணுங்க மாப்பிள்ளை சார்" என என் வயிற்றில் கிள்ளினாள். ஒரு சிகரெட்டை எடுத்து பற்ற வைத்து இழுத்தேன்.பக்கத்தில் வந்து சாய்ந்து கொண்டாள். சிகரெட்டை நீட்டினேன். அவளும் வாங்கி இழுத்தாள்.அவள் தன் போனில் எங்களை போட்டோ எடுத்தாள்.   பேசிக்கொண்டே இருந்தோம். முத்தம்..அணைப்பு..கலவி எல்லாத்தையும் விட பேச்சு தான் ஒரு ஆணுக்கும் பெண்ணுக்குமான நெருக்கத்தை கூட்டுகிறது. நடந்தவையெல்லாம் ஒரு கனவு போல இருந்தது. நானும் அவளும் சேர வேண்டியது ஒரு இயற்கை நிகழ்வு. சூரிய கிரகணம்.. பௌர்ணமி.. அடைமழை..போல இதுவும் ஒன்று. எங்களைச்சுற்றி நடந்தவையெல்லாம் அதற்காகவே நடந்தன. நான் அவளை அந்த ஆரஞ்சு தேசத்தில் சந்திக்க வேண்டும் என்பதும் அந்த சங்கிலித்தொடரின் ஒரு நிகழ்வு தான். ஆரம்பத்திலிருந்து கடைசி வரை நடந்தவற்றை யோசித்து பார்த்தால் என்னளவில் எங்களின் கதை ஒரு காவியம் தான். யாரிடமும்..ஏன்.. கதாநாயகியிடமே சொல்ல முடியாத காவியம்.ஆரஞ்சுக்காவியம்.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

அந்தப்பெரியவர் கையில் வைத்திருந்த கூடையை கஷ்டப்பட்டு சுமந்து வந்தார். சத்தமாய் இருமுறை இருமினார். வூஹானின் ஈஸ்ட் லேக் பகுதி அமைதியாய் இருந்ததால் அது பலமுறை எதிரொலித்தது.கூடைக்குள் ஆப்பிள்..பீச்..அப்ரிகாட் பழங்கள் நிரம்பிக்கிடந்தன. அவர் கைகளில் ஸ்வஸ்ட்டிக் சிம்பல் டாட்டூ இருந்தது. அவருக்கு அந்த நேரம் ஒரு போன் வந்தது.


"ம்ம்..ஹென்றி லூகாஸ்.."

""

"இல்ல..சைனால இருக்கேன்..வர ஒரு வாரம் ஆகும்". போனை வைத்தார். ரெண்டு பக்கமும் திரும்பிப்பார்த்து உறுதி செய்து விட்டு..பாக்கெட்டிலிருந்த சிரஞ்சை எடுத்து பழங்களுக்குள் அந்த மருந்தை செலுத்தினார். மீண்டும் கூடையை எடுத்து ஓரமாய் வைத்து விட்டு மரத்தின் பின்னால் நின்று கொண்டார். வௌவால்கள் வரத்தொடங்கின. ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வந்தன. அவைகள் கொத்தி கொத்தி அந்த பழங்ளை தின்றன.  அவர் சிரித்தபடி பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். பின் முனங்குவது போல குனிந்தபடி சொன்னார் "எதிராளியே நம் ஆயுதத்தை தீர்மானிக்கிறான்"

                                                                                                           -----முற்றும்---------   

   

வெள்ளி, 7 மே, 2021

ஆரஞ்சுக்காவியம் -பகுதி 11

 




னக்கெல்லாம் வாழ்க்கை நல்லாப்போய்க்கொண்டிருந்தாலேயே நடக்க வாய்ப்பே இல்லாத நாலு நெகட்டிவ் சினாரியோவை நினைத்து கவலைப்பட்டுக் கொள்வேன். இந்த லட்சணத்தில் பேய் போல உடம்பெல்லாம் டாட்டூவும்.. ரத்த சிகப்பில் முடியை வைத்துக்கொண்டு..எதிர்காலத்திலிருந்து அரக்கன் போல வந்திருக்கும் லூக்காஸை  பார்த்து நான் பயப்படுவது  நியாயமானது தான். கிட்டத்தட்ட பார்ட்டியிலிருந்து  எல்லோரும் கிளம்பியிருந்தனர். ரெபெக்கா..யோரீஸ்..ஈவா ஜோடி மட்டும் தான் பாக்கியிருந்தனர். தல்பீர் சோபாவில் தலைகீழாய் படுத்துக்கிடந்தான். ஈவாவும் லூகாஸும்  ஒரே சேரில் ஒருவர் மீது ஒருவர் சாய்ந்து தூங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். நானும் யோரீஸும் காலி கிளாஸ்களையும்..சிப்ஸ் பாக்கெட்டுகளையும் அள்ளி குப்பைக்கூடையில்  போட்டுக்கொண்டிருந்தோம். என்னைத்தவிர யாருக்கும் மணி பார்க்கிற யோக்கியதை கூட இல்லாமல் தடுமாறிக்கொண்டிருந்தனர். நான் அடிக்கடி ஈவாவை பார்ப்பதை கவனித்த யோரீஸ் "எப்பயுமே நம்ம தட்டுல இருக்குறப்போ அந்த சாப்பாட்டோட அருமை நமக்கு தெரியாது.." என்றான். ஈவாவிடம் நான் நோ சொன்னதில் யோரீஸுக்கு கொஞ்சம் வருத்தம் இருந்தது.

"ஆளே பார்க்க ஒரு தினுசா இருக்காப்ல..அதுனால தான் பாத்தேன்.."

"நல்ல பையன்பா..ரொம்ப படிச்சவன் போல..அவனும் ஈவாவும் பிசிக்ஸ் பத்தி பேசுனா மணிக்கணக்குல பேசுறாங்க.. அவனது டச்சும் இங்கிலீஷுமே வித்யாசமா இருக்கு.."

எனக்கு ஈவா சொன்ன லூக்காஸ் இவன் தான் என்பதில் எள்ளளவும் சந்தேகம் இல்லை. என் பயமெல்லாம் இந்த மலைமாடு என்ன திட்டத்துடன் வந்திருக்கிறது என்பது தான். கொஞ்ச நேரத்தில் யோரீஸின் மொபைலுக்கு ஒரு அழைப்பு வந்தது. எடுத்து பேசிவிட்டு அமைதியாய் தரையில் உட்கார்ந்தான். ரெபெக்கா சுதாரித்து பக்கத்தில் வந்து டச்சில் அவனிடம் எதுவோ பேசினாள். மொழி புரியவில்லையெனினும் ஏதோ துக்க நிகிழ்வு என புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. ரெபெக்கா என் பக்கம் திரும்பி "ஓப்பா ஜோ.. இறந்து விட்டார்" என்றாள். "ஓ..சாரி" என்றேன். அதாவது யோரீஸின் தாத்தாவாகிய ஜோனதன் இறைவனடி சேர்ந்திருக்கிறார். எனக்கு உண்மையில் அவ்வளவு சோகமாய் இல்லை. அவரை சிலமுறை தான் பார்த்திருக்கிறேன். எப்போது என்னை பார்த்தாலும் "ஒன்னுக்கு வர மாட்டிங்குது..நேத்து சாயங்காலம் போனது.." என்பார். இனி அந்த சங்கடமில்லை. யோரீஸும் ரெபெக்காவும் கிளம்பினார்கள். நான் ரெபெக்காவிடம் போய்ச்சேர்ந்தவுடன் போன் செய்யுமாறு கூறினேன். தலையாட்டியபடி கிளம்பினாள். கதவை அடைத்து விட்டு திரும்பியதும் எனக்கு லேசாய் உலுக்கிப்போட்டது. லூக்காஸ் எழுந்து உட்கார்ந்திருந்தான்.

கைகள் ரெண்டும் தேக்கு போல இருந்தது. ஆங்காங்கே வயர் போவது போல நரம்புகள் தெரிந்தன.அவன் போட்டிருந்த பச்சை நிற டீ ஷர்ட்டுக்குள் காற்றுப்புக வாய்ப்பில்லை. கண்கள் லேசான சிகப்பில் இருந்தன. என்னை சினேகமாய் பார்த்தான். எனக்கு இருந்தும் பயம் அதிகமானது. ஜுராஸிக் பார்க்கில் டைனோசரிடம்  தனியாய் மாட்டிக்கொள்ளும் சின்னக்குழந்தை போல முழித்துக்கொண்டிருந்தேன்.

"எங்க ஊர்ல எல்லாம் வயசானவங்கள பாக்கவே  முடியாது.. "

நான் எதுவும் சொல்லாமல் அவனை பார்த்துக்கொண்டே இருந்தேன். பாக்கெட்டிலிருந்து ஒரு சின்ன பாட்டிலை எடுத்தான். அதிலிருந்த திரவத்தை ஒரு விரலில் எடுத்து தோளில் இருக்கும் டாட்டூவில் வைத்தான். லேசாய் புகை வந்தது. கண்ணை மூடிக்கொண்டு மூச்சை இழுத்தான். இந்த போதைப்பேய் எந்தக்காலத்திலும் மனிதனை விடப்போவதில்லை. இப்போது நெட்டிமுறித்து எழுந்தான். அவனைப்பார்க்க அவெஞ்சர்ஸ் பட தானோஸ் போல இருந்தது. திரும்பவும் பேச ஆரம்பித்தான். முதலில் ஜெர்மனில் எதுவோ பேசிவிட்டு நிப்பாட்டி ஆங்கிலத்தில் தொடர்ந்தான். ஆங்கிலத்தையும் ஜெர்மன் மொழி  போலவே பேசினான்.கவனித்து புரிந்து கொள்ள வேண்டியிருந்தது. 

"அறுபது வயசுல எல்லாரையும் கொன்றுவாங்க..அரசாங்க கொலை. பூமி தாங்கலையாம்..ஆக்சிஜன் பற்றாக்குறையாம்..மருந்து.. சாப்பாடு..எதுவும் போதவில்லையாம்... அறுபதாவது பிறந்த நாள் முடிஞ்சவுடனே வீட்ல எல்லாருக்கும் டாட்டா சொல்லிட்டு  ஹெல்த் சென்டருக்கு போக வேண்டியது தான்..ஒரே ஊசி ..அவ்வளவு தான்..தேவன்..பிதா.. பரிசுத்த ஆவி..."

அவன் சிலுவை போடுவது போல நெஞ்சில் செய்து கொண்டான். நான் அவனையே சலனமில்லாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். "ஏன்..ஈவா உங்க கிட்ட சொல்லலையா.." என்றான். எனக்கு அதிர்ச்சியேதுமில்லை. ஈவாவின் கணினியில் என்னைப்பற்றிய குறிப்புகள் கிடைத்திருக்கும். அவன் பார்வையே அதை உறுதி செய்தது. இந்த சில வினாடிகளில் அவனிடம் பேசுவதற்கு தைரியம் வந்திருந்தது.

"என்ன செய்ய உத்தேசம் லூக்காஸ்..மரம் கிரம் நட்டு வைக்கலாம்னு வந்தீங்களா.."

"இல்ல வேரூண்ட வந்திருக்கிறேன்.."

அவன் எதையும் மறைத்து பேசுவது போல தெரியவில்லை. அவனிடம்  ஒரு தெளிவான திட்டம் இருக்க வேண்டும். கொஞ்சம் என் பக்கத்தில் வந்தான். பக்கத்தில் படுத்திருந்த ஈவாவுக்கு கேட்காமல் இருக்க வேண்டும் என நினைத்திருக்கலாம்.

"லூகாஸ்..காலங்களுக்கு நடுவே பயணித்தல் மிகப்பெரிய விளைவுகள கொடுக்கலாம்னு உனக்கு நான் சொல்லி தெரியவேண்டியதில்லை.. நிறைய உயிர்..."

"ஸ்டாப் தேர்..அப்பிடியே விட்டுட்டா மட்டும் பூமி செழிச்சிருமா..கொத்து கொத்தா செத்தாச்சு...மழை...மகரந்த சேர்க்கை..நீர் ஊற்று.. பூக்கள்.. பழங்கள்..மாசில்லா காற்று.. என எல்லாத்தையும்  திரையில் மட்டுமே பார்த்திட்டு இருக்கோம்...நீங்க டைனோசர பாக்குற மாதிரி .."

"அதுக்கு .."

"ம்ம்...ஆட்சி ..அதிகாரம்  வேணும் ..எல்லாத்தையும் இப்போயிருந்தே ஒழுங்கு செய்யனும்...ஒரு சாம்ராஜ்யத்தை உருவாக்கி அதன் கீழ் மொத்த உலகையும் கொண்டு வர வேண்டும்..அதற்கு நிறைய பணம் வேண்டும் ..நிறைய தியாகங்கள் செய்ய வேண்டும் ..மானஸ்வி ..மயிருனு சுயநலமா சுத்தக்கூடாது..என்ன ...இந்த மாற்றங்களை இங்கே செய்தால் அங்கே பல பேர் மாண்டு போவார்கள்..போகட்டும் ..இப்போது மட்டும் அங்கே யாரும் நிம்மதியாய் வாழ்ந்துவிடவில்லை .."

மூச்சு வாங்கினான். இப்போது அவனை பார்க்க சீமானின் ஐரோப்பிய பதிப்பு போல தெரிந்தான். கண்களில் நேர்மை தெரிந்தாலும் இவன் என்ன செய்ய நினைக்கிறான் என பயமாகத்தான் இருந்தது. "ஏற்கனவே பாழாய்ப்போன சூழலை..இங்கே சரி செய்வதால் என்ன பயன்.." என்றேன்.

"ம்ம்ம்... அதே புராணம் தான்... நேரம் தட்டையானதில்லை..இங்கே செய்யும் மாற்றம் அங்கேயும் பாதிப்புகளை கொடுக்கும்..ஒரு வேளை மீண்டும் ஜீவநதிகள் உருவாகலாம்.. பச்சையான காடுகள் தென்படலாம்..காற்று சண்டையில்லாமல் கிடைக்கலாம்.."

அதுவரை அசுரன் போலத்தெரிந்தவன் இப்போது நல்லவனாய் தெரிந்தான்.அவனது நோக்கம் நல்லது தான், அதன் வழிமுறை ஆபத்தானது. கொஞ்சம் எனக்குள்ளிருக்கும் சமுத்திரக்கனியை உசுப்பி இவனிடம் பேசினால் இவன் திருந்தி விட நல்ல வாய்ப்பிருக்கிறது என தோன்றியது. அதற்குள் அவன் செய்தி சேனல் நேர்காணல் போல என்னை பேச விடாமல் அவனே பேசினான்.

"என்ன ...பணம் ...அதானே..எல்லா மாற்றத்திற்கும் முதல் தேவை .. அடுத்த முப்பது வருடங்களிலே என்ன கண்டுபிடிப்புகள் வரப்போதுனு உங்களுக்கு தெரியாது ..எனக்குத்தெரியும்...நீங்களெல்லம் நினைத்தே பார்க்க முடியாத நிகழ்வுகள் ..உதாரணமா  உடம்புல இருக்குற மொத்த கேன்சர் செல்லையும் புதுப்பித்து எந்த வகை கேன்சரையும் விரட்டும் சி-டியூப் மெஷின்... 

இன்னைக்கு உங்களுக்கு மின்சாரத்துல எவ்வளவு ட்ரான்ஸ்மிசன் லாஸ் இருக்கு ..40 சதவீதம்..அதாவது 100 கிலோவால்டுக்கு நாப்பது கிலோவால்ட் சேதாரம் ..பெராக்ஸ்னு உலோகம் கண்டுபிடிச்சிருக்கோம் ... அதை  மின்கடத்தியாய் உபயோகித்தால் ...லெஸ் தேன் ஒன் பெர்ஸன்ட் லாஸ்  தான்..."

அவன் கைகளை மேலும் கீழும் ஆட்டி புரட்சிக்காரன் போல பேசிக்கொண்டிருந்தான். நிறைய மேடைகளில் பேசியிருக்க வேண்டும். எனக்கு ஏதோ குடுகுடுப்பைக்காரன் தலைக்குள்ளேயே இறங்கி உடுக்கை அடிப்பது போல இருந்தது. 

"இப்படி சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்..அத்தனை கண்டுபிடிப்புகளுக்கும்    டிசைன் ..ப்ரோட்டோ-டைப்  எல்லாமே என்கிட்ட இருக்கு ..ஒரு கார்ப்பரேட் நிறுவனம் உருவாக்கலாம் ..இதை வைத்து  ஆயிரம் கோடிகள் ..லட்சம் கோடிகள் ..ம்ஹீம் அதற்கும் மேலே சம்பாதிக்கலாம்..பின் ஆட்சிகளை உருவாக்கலாம்..பூமியை நாம் விரும்பிய படி சுத்தலாம் ..என் தாத்தா சொல்வது போல எல்லாப்புரட்சிக்காரனின் ஆயுதத்தையும் எதிராளியே தீர்மானிக்கிறான்.. ஏன் ஒரு நோயை வேண்டுமென்றே பரப்பி  அதற்கு மருந்து .."


அவன் சொல்லிக்கொண்டிருக்கையிலேயே அவனுடைய கழுத்தில் நீண்ட ஊசி போல ஒன்று விசுக்கென குத்தியது.மயங்கி முட்டிங்கால் போட்டு ஒரு பக்கமாய் கீழே விழுந்தான். சீனியர் ஈவா நின்றுகொண்டிருந்தாள். வேகமாய்  நடந்து வந்து அவனை ஒரு முறை பார்த்தாள். என்னிடம் திரும்பி "இன்னும் ரெண்டு நாளைக்கு எழுந்திருக்க மாட்டான் ..அதுக்குள்ளே இவன் பண்ண கிறுக்கத்தனத்த எல்லாம் அழிக்கனும் " .அவள் அவனின் சட்டை..பேண்ட் பாக்கெட்டுகளை தேடினாள். அவன் தங்கியிருக்கும் ஓட்டல் அறையின் சாவி கிடைத்தது. அவள் ஒரு முறை ஜூனியர் ஈவா பக்கத்தில் தூங்குவதை பார்த்தாள். என்னிடம் திரும்பி  "இவள எதுவும் பண்ணுனானா??"

நான் கொஞ்சம் யோசித்து "முத்தம்.." னு சொல்லத்தொடங்கயிலேயே அவனைப்போய் கன்னத்தில் அறைந்தாள்."வயசுக்கு மரியாதையில்ல.. ராஸ்கல்.." என சொல்லிக்கொண்டே விடாமல் அடித்தாள். நான் அவளை தடுத்து நிப்பாட்டி "ஏங்க..கொடுத்தது நீங்கங்க.." என்றேன். என்னை முறைத்து விட்டு "இவனைத்தூக்கிக்கொண்டு...நாம அவன் ரூமுக்கு போகனும் ...வண்டி ஏதும் இருக்கா.." . 

கொஞ்ச நேரத்தில் ரெபெக்காவின் காரில் ஏறி கிளம்பினோம்.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

அடுத்த ரெண்டு நாட்கள் ஈவா தூங்கவேயில்லை. லூகாஸின் ரூமில் கிடைத்த துப்புக்களை வைத்துக்கொண்டு அவன் தொடர்பு கொண்டவர்களையெல்லாம் கண்டுபிடித்தாள்.எல்லாமே ஆரம்பகட்டத்தில் இருந்தது. ஒரு லேப்பை வாடகைக்கு எடுக்க முயற்சி செய்திருக்கிறான். ஒரு பார்மா கம்பெனியிடம் பேசியிருக்கிறான். சி.சி.டி.வி புண்ணியத்தில் அவன் கொண்டு வந்த ஃபைல்கள் ஒரு பெரிய சாக்குப்பையில் வைத்து கேரேஜில் பதுக்கப்பட்டிருப்பதை கண்டுபிடித்தோம். ஈவா என்னைக்கூட அதை திறக்க விடவில்லை. 

சில நேரங்களில் நமக்கான நல்ல விஷயங்கள் நமக்கே தெரியாமல் நமக்கு பின்னால் நடந்து கொண்டிருக்கும். இதே காலகட்டத்தில் சைமன் ,மானஸ்வியிடம்  பேசிவிட்டிருக்கிறான். கதறி அழுதிருக்கிறான்.அவளுக்கு கவலையை விட அதிர்ச்சியே மேலோங்கி இருந்திருக்கிறது. பியூஸிடம் போய் மானாவாரியாய் கேள்வி கேட்டிருக்கிறாள். பிறகு வீட்டுக்கெல்லாம் பேசி ஒரே நாளில் நிச்சியம் நிறுத்தப்பட்டிருக்கிறது.நியாயப்படி நான் நடந்த சம்பவங்களுக்கு சினிமா ஹீரோக்கள் போல ரோட்டில் குத்தாட்டம் போட வேண்டும் ஆனால் ஈவா உலக நலன்..அது இதுவென கூறி என்னை இந்த சி.ஐ.டி வேலைகளில் ஈடுபடுத்திக்கொண்டிருக்கிறாள். தவிர மானஸ்வியிருக்கும் மனநிலையில் அவளிடம் பேசுவது நல்லதல்ல. அவளுக்கு நேரம் தேவை.

அன்று சனிக்கிழமை. ரூமில் தூங்கிக்கொண்டிருந்தேன். மதிய வேளை.தல்பீர் வந்து கட்டிலில் மிதித்தான்.

"சிவா..எந்திரியா..அவ கல்யாணம் முடிவாயிருந்தப்பவே ஹட்ச் டாக் மாதிரி பின்னாடி சுத்துவ..இப்ப தான் நின்றுச்சே..போயி அவ கிட்ட பேசுயா.. அதெல்லாம் டாப் பிகரு..டிமாண்ட் அதிகம்..விட்டா உங்க ரோஹன் கூட ட்ரை பண்ணுவாரு "

 சிரித்தேன். "விடுறா..பாவம் கொஞ்சம் ஹீல் ஆவட்டும்..டைம் போகட்டும் "

 "அதுக்குள்ள அவய்ங்க வீட்ல சீமந்தமே முடிச்சிருவாங்க.வெறித்தனமா மாப்ள பாக்குறாங்களாம்..பிரியா சொல்லுச்சு"

அதற்குள் ரூம் பெல் அடித்தது. "ஜி..நீங்க போய் திறங்க.. நான் பேண்ட் போட்டுக்கிறேன்" என நைட் பேண்ட் எடுக்க ரூமிற்குள் போனான்.அவன் பாக்ஸரில் இருந்தான். போய்க்கதவை திறந்தேன். மானஸ்வியும் பிரியாவும் நின்று கொண்டிருந்தார்கள்.மானஸ்வி..என் மானஸ்வி... தலை முடியை மெனெக்கடாமல்  சுருட்டி கிளிப் வைத்திருந்தாள். கண்களில் எதுவும் பெரிய சோகம் தெரியவில்லை. ஒரு ப்ளூ ஜீன்சும் வெள்ளைக்கலர் சட்டை போட்டிருந்தாள்.

"ஜி..விருந்தாளிகள வாசல்லயே வச்சி  வெறிச்சு பார்த்தா ஓடிருவாங்க.. கொஞ்சம் வழிய விடுங்க.உள்ள வந்தப்புறம் பாத்துக்கலாம்.."  பிரியா ஓரத்தில் இருந்து கத்தினாள். மானஸ்வி லேசாய் சிரித்தாள்.


 மனிதர்களின்  மனநிலையை தெரிந்து கொள்ள இதுபோன்ற மொக்கை ஜோக்குகள் அவசியம். மனசிற்குள் "வெல்டன்..பிரியா குரங்கு.." என  சொல்லிக்கொண்டேன். இருவரும் உள்ளே வந்தார்கள்.பிரியா கையில் ஒயின் பாட்டில் வைத்திருந்தாள். தல்பீர் ரூமிலிருந்து வந்து இருவரையும் வரவேற்றான்.

"என்ன பிரியா.. முழு நேர குடிகாரியா மாறிட்டியா..விட்டா நீயே காச்சி குடிச்சிருவ போலயே .."

"டேய் மாடு..இவ ரூம்ல போர் அடிக்குதுன்னா..அதான் இங்க கூட்டிட்டு வந்தேன்..ஒரு படம்..டின்னர்னு கொஞ்சம் ஜாலியா டைம் பாஸ் ஆகும்னு கூட்டிட்டு வந்தேன்.."

பிரியா பிறந்ததிலிலிருந்து செய்த ஒரே நல்ல காரியம் இதுவாகத்தான்  இருக்கும். தல்பீர் என்னைக்காட்டி "அய்யயோ..எங்காளு குடிக்க மாட்டாரே..அவரு ஆன்மீகக்கடல்ல முத்தெடுக்க முங்கியிருக்காரே.." என்றான்.

மானஸ்வி என் பக்கம் திரும்பி "ப்ளீஸ்..சிவா..எனக்காக" என்றாள் . கண்ணையும் மூக்கையும் குறுக்கி கெஞ்சுவது போல செய்தாள். அதற்கு பின்னும் நான் குடிக்கவில்லையென்றால் என் சந்ததியினர் என்னை மதிக்க மாட்டார்கள்.

                                                                                                         ---அடுத்த பகுதியில் முற்றும்